Μαύροι Πάνθηρες… Πατριώτες

Άρης Χατζηστεφάνου 

Εφημερίδα των Συντακτών – 26/8/2017

Πριν από σχεδόν μισό αιώνα οι Μαύροι Πάνθηρες ένωσαν τις δυνάμεις τους με μια μικρή, μαχητική οργάνωση εσωτερικών μεταναστών από τον αμερικανικό Νότο. Ένα πείραμα που διήρκεσε λίγα χρόνια και δυστυχώς κανένας δεν τόλμησε να το επαναλάβει.

Διαβάστε περισσότερα!

Πατριώτης ή εθνομηδενιστής ;

 Γιώργος Καραμπελιάς

Ένα ιδεολογικό και πολιτικό σχήμα που, δυστυχώς, είχε καταστεί κυρίαρχο τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια στην Ελλάδα, έρχεται να καταρρεύσει παταγωδώς με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων – τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά.
Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτή τη σύνθεση των
παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας:   Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του.Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. 

Διαβάστε περισσότερα!

Φασισμός στο φα της Φάουσας

Του Στάθη (με μια ενδιαφέρουσα αναφορά στον φασισμό, τον πατριωτισμό και την Αριστερά!)

Ανθολόγιον, η μπαρούφα της ημέρας - ή μάλλον των ημερών: Τα «πάντσερ», εν προκειμένω η Εθνική Γερμανίας. Η εν λόγω μπαρούφα (παρ’ ότι η χρήση της απ’ το αθλητικό ρεπορτάζ είχε χλωμιάσει τα τελευταία χρόνια) ανεβίωσε με αφορμή το μουντιάλ. Ευτυχώς όχι
απ’ τους ψαγμένους αθλητικούς ρεπόρτερ, δυστυχώς όμως απ’ τη δευτεράντζα. Και κατ’ ακολουθίαν από διάφορους που άρχισαν να μηρυκάζουν «τα πάντσερ» και «τα πάντσερ» μέσα στη χαζομάρα και την καναπεδίλα που τους δέρνει - κι όλα τα χωνεύει, όλα τα πιθηκίζει. Τα «πάντσερ» λοιπόν - άρματα μάχης της Βέρμαχτ, το καθένα δεκάδες - εκατοντάδες νεκροί, κι εν τέλει εκατομμύρια. Το καθένα τόνοι αίματος, λάσπης, εκχυμένων εντέρων, επιθανάτιων κοπράνων, ανοιγμένων κρανίων - αυτό που είναι ο πόλεμος.

Διαβάστε περισσότερα!

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗN ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ *

* Το παρόν κείμενο αποτελεί την εισήγηση του συγγραφέα Λουκά Αξελού στην εκδήλωση που οργάνωσε ο ΣΥΡIΖΑ Χαλανδρίου με την συμβολή του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και με θέμα Πατριωτισμός και Διεθνισμός στην Στρατηγική της Αριστεράς, την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2014.

Το λαϊκό στοιχείο αισθάνεται, αλλά δεν κατανοεί πάντα ή δεν ξέρει. Ο διανοούμενος ξέρει, αλλά δεν κατανοεί πάντα και ειδικότερα δεν αισθάνεται.

Το λάθος του διανοούμενου συνίσταται στο ότι πιστεύει πως μπορεί να ξέρει χωρίς να κατανοεί και ειδικότερα χωρίς να αισθάνεται και να ενδιαφέρεται ζωηρά, δηλαδή πως ο διανοούμενος μπορεί να είναι τέτοιος μόνο αν διακρίνεται και αποχωρίζεται από το λαό-έθνος, δηλαδή χωρίς να αισθάνεται τα στοιχειώδη πάθη του λαού, κατανοώντας τα και μετά εξηγώντας τα και δικαιολογώντας τα μέσα στην καθορισμένη ιστορική κατάσταση.

Δεν γίνεται πολιτική ιστορία χωρίς αυτό το πάθος, δηλαδή χωρίς αυτό το συναισθηματικό δεσμό ανάμεσα στους διανοούμενους και το λαό-έθνος.

Αν η σχέση ανάμεσα σε διανοούμενους και λαό-έθνος, ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους δίνεται με μια οργανική συνάφεια όπου το αίσθημα-πάθος γίνεται κατανόηση και μετά ξέρω, μόνο τότε η σχέση είναι σχέση αντιπροσώπευσης, πραγματοποιείται η ζωή συνόλου που μόνο αυτή είναι κοινωνική δύναμη. Δημιουργείται το ιστορικό μπλοκ.

 Αντόνιο Γκράμσι

Διαβάστε περισσότερα!

Πατριωτισμός, η ψυχή της Αριστεράς

του Γιώργου Τοζίδη
από τον Δρόμο της Αριστεράς

Η ολόπλευρη κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια έχει και μια παράπλευρη συνέπεια. Καταρρίπτει βεβαιότητες και απόλυτες αλήθειες και μεταβάλλει άρδην πολιτικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς. Η αιτία βρίσκεται στο ότι η αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης απαιτεί επανεδαφικοποίηση της πολιτικής, ανάλυση του συγκεκριμένου και, κυρίως, διατύπωση ενός συγκεκριμένου εναλλακτικού σχεδίου όχι μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά και για την οικοδόμηση ενός διαφορετικού οικονομικού υποδείγματος.

Διαβάστε περισσότερα!

Η Αριστερά ήταν και θα είναι πατριωτική, του Παναγιώτη Κουρουμπλή

 

Το πολιτικό σύστημα, που στην πλειοψηφία του αναφέρεται στο ζήτημα του πατριωτισμού για να προσκομίσει πολιτικά οφέλη, εσκεμμένα παρερμηνεύει ορισμένες οικουμενικές αξίες της Αριστεράς. Ξεχνούν ότι την τελευταία φορά που η χώρα βρέθηκε υπό ξένη κατοχή, ο αγώνας του ΕΑΜ, το οποίο σήκωσε το βάρος της Εθνικής Αντίστασης, αποτέλεσε μια ιστορικών διαστάσεων κατάθεση της Αριστεράς στην έννοια της πατρίδας. Ξεχνούν ότι τα μεταπολεμικά χρόνια η εναλλαγή ξενόδουλων κυβερνήσεων έδειξε ότι προϋπόθεση για την εθνική ανεξαρτησία είναι η λαϊκή κυριαρχία. Ακόμα και όταν η Αριστερά μιλούσε για διεθνισμό, δεν πιστεύω ότι απέκοπτε τη σχέση του έθνους. Η θέση περί «ειρηνικής συνύπαρξης των λαών» εμπεριέχει -πέρα από τον σεβασμό του δικαιώματος κάθε λαού να ζει ειρηνικά- και τον αυτοσεβασμό, χωρίς τη λογική του εθνικισμού και του σοβινισμού. Η Αριστερά υπήρξε πάντα ταυτισμένη με την έννοια του ευγενούς, άδολου πατριωτισμού.

 

Διαβάστε περισσότερα!

Ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος

Η Κίνηση Πολιτών Άρδην σας προσκαλεί την Δευτέρα 21 Ιανουαρίου, ώρα 19:00 στην εκδήλωση:
ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος: για μια πατριωτική, κοινωνική, οικολογική, δημοκρατική πρόταση
στον νέο χώρο πολιτικής και πολιτισμού, Ξενοφώντος 4 (6ος όροφος, πλ. Συντάγματος)

ομιλητές:
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ, ΑΡΔΗΝ – ΡΗΞΗ
Β. ΠΙΣΣΙΑΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΙ
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ – ΣΥΡΙΖΑ
Λ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ, ΕΠΑΜ
Μ. ΓΚΙΒΑΛΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ
Β. ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
συντονιστής: Δ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Διαβάστε περισσότερα!

Σαν σήμερα ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη σβάστικα από την Ακρόπολη το 1941

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας ήταν τότε δύο νεαροί φοιτητές. Το παράτολμο σχέδιο για υποστολή της σβάστικας γεννήθηκε στο μυαλό τους στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη.

Διαβάστε περισσότερα!

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

του Λευτέρη Ριζά 

Από τότε που η οικονομική κρίση του καπιταλισμού / ιμπεριαλισμού  εξαπλώθηκε και στην Ελλάδα, ιδιαίτερα η «κρίση χρέους» που μας οδήγησε στα περιβόητα ΜΝΗΜΟΝΙΑ και τις επαχθέστατες δανειακές συμβάσεις, βγήκε από την ιδεολογική  ντουλάπα του αστισμού,  η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας και του έθνους [της εθνικής οικονομίας]. 

Από εκεί που οι ίδιες οι αστικές δυνάμεις – πολιτικές, πνευματικές και οικονομικές – είχαν κηρύξει την έννοια του έθνους και της πατρίδας ξεπερασμένες [1], που πρωί-μεσημέρι και βράδυ μας καλούσαν να πάρουμε ολόψυχα μέρος στην περιβόητη «παγκοσμιοποίηση» - και γι αυτήν να αποδεχτούμε κάθε φορά τις θυσίες που μας καλούσαν να υποστούμε – εντελώς ξαφνικά θυμήθηκαν ότι τώρα οι θυσίες, τα Μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις γίνονται ακριβώς για την υπεράσπιση της «πατρίδας» και του «έθνους».

Διαβάστε περισσότερα!

«Η Παρέλαση» της Λ.Αναγνωστάκη.

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΒΟΛΟΥ 1944

Η διελκυστίνδα ανάμεσα στην ιδιώτευση και το συλλογικό.
«Η Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.

«Εθνική εορτή. Παρέλαση Μαρτίου.
Επέτειος βελτίωσης λιγάκι του καιρού.
Μπλε ποδίτσες άσπρα συννεφάκια φοράει
η αίθρια από μια σκοπιά ημέρα.
Σημαιοφόρα πράσινα φύλλα, σημειωτόν το έαρ.
Νικητήρια παιδάκια κρατούν
χάρτινες σημαιούλες κυματίζουν
υπερήφανες μάνες….»
Κική Δημουλά "Άφετε τα Παιδία Ήσυχα"

Ένα από τα πιο σημαντικά πεδία αντιπαράθεσης στον ιδεολογικό τομέα (ίσως το σημαντικότερο μετά το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού) ήταν οι παρελάσεις. Στο πεδίο αυτό λοιπόν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, με τη συμβολή δυστυχώς ενός σημαντικού τμήματος της αριστεράς, επεδίωκαν (στα πλαίσια της προσπάθειας εξαφάνισης οποιαδήποτε αναφοράς στην εθνική ιδιοπροσωπία) την κατάργηση των παρελάσεων. Όσο η αντιπαράθεση αυτή λάμβανε χώρα στα πεδία των τηλεοπτικών παραθύρων, ίσως και με τη βοήθεια αυτών αλλά και πρόθυμων ακαδημαϊκών, φαινόταν να παίρνουν το πάνω χέρι. Τη στιγμή όμως που προσπάθησαν να τη περάσουν στην κοινωνία, μέσω των παρεμβάσεών τους στις εθνικές επετείους, η ίδια η κοινωνία τους απέρριψε • η μάχη γι’ αυτούς είχε χαθεί οριστικά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι ακριβώς είναι η παρέλαση: πέρασμα, διέλευση συντεταγμένων τμημάτων, σχηματισμών (ανθρώπων, οχημάτων κτλ.) μπροστά από κάποιο χώρο, από επίσημο πρόσωπο κτλ. κυρίως σε εθνικές γιορτές, επετείους κτλ.
Αυτό το πέρασμα, η διέλευση, η πομπή τελικά είναι κάτι το οποίο συμβαίνει από αρχαιοτάτων χρόνων και σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Την πομπή, την παρέλαση δηλαδή, τη συναντούμε ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους στην αρχαία Αθήνα όταν η κορύφωση των Παναθηναίων εορταζόταν με την πομπή των Πέπλων. Στην πομπή που είχε τελετουργικό χαρακτήρα, μετείχαν μουσικοί που έδιναν το ρυθμό, αξιωματούχοι, νέοι που οδηγούσαν τα προς θυσία ζώα, νέες με κλαδιά ελιάς και προσφορές μέσα σε καλάθια για τη θεά. Είναι αυτή ακριβώς η παρέλαση η οποία αναπαρίσταται στη Ζωοφόρο του Παρθενώνα. Στα Ανθεστήρια, άλλη σημαντική γιορτή της αρχαίας Αθήνας κεντρική σημασία είχε η πομπική είσοδος του Διονύσου ενώ στα Ελευσίνια Μυστήρια την έκτη και σημαντικότερη ημέρα, τη μέρα του Ίακχου, η κορύφωση ερχόταν με τη συμμετοχή τριάντα χιλιάδων ανθρώπων (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο) στην πορεία από τον Κεραμικό μέχρι το Θριάσιο Πεδίο όπου ήταν και το κέντρο των Μυστηρίων.
Αλλά ας μην πάμε μακριά. Στις μέρες μας ο εορτασμός του Πολυτεχνείου δεν είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει ο ορισμός; πέρασμα, διέλευση συντεταγμένων τμημάτων, μπροστά από κάποιο χώρο , κυρίως σε εθνικές γιορτές, επετείους κτλ!
Με τα συντεταγμένα κομματικά, νεολαιίστικα και συνδικαλιστικά τμήματα, με στρατιωτικό βηματισμό (βλέπε ΝΑΡ), μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία εν προκειμένω, με την ελληνική σημαία στην κεφαλή;
Και για να κλείσουμε την παράγραφο των παραδειγμάτων αξίζει να αναφέρουμε ότι στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης κάθε απελευθέρωση μεγάλης πόλης από τους γερμανούς κατακτητές εορταζόταν με πλήρη παρέλαση ενώ στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού ο EZLN (Ζαπατίστικος Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση) υποδέχεται τους πάσης φύσεως διεθνείς αλληλέγγυους με τον Εθνικό Ύμνο και παρελάσεις παιδιών συντεταγμένου τύπου.
Η Παρέλαση γράφτηκε το 1964 κυριολεκτικά μέσα σε ένα βράδυ (όπως έχει δηλώσει η συγγραφέας) και αποτελεί το τέλος της τριλογίας της Πόλης, μαζί με τη «Διανυκτέρευση» και την «Πόλη», ανέβηκε μάλιστα στο Θέατρο Τέχνης του αείμνηστου Καρόλου Κουν.
Στο έργο αυτό της Λούλας Αναγνωστάκη οι βασικοί ήρωες είναι δύο αδέλφια, η Ζωή και ο Άρης που ζουν απομονωμένα από τον έξω κόσμο σε ένα καταπιεστικό καθεστώς, «εξόριστοι» στην ασφάλεια του δωματίου τους ενώ η μόνη τους επαφή με την πόλη και τους ανθρώπους είναι ένα «παράθυρο». Από αυτό το παράθυρο περιμένουν μία μέρα να δουν την έναρξη μίας παρέλασης εθνικής επετείου που θα λάβει χώρα στην πλατεία έξω από το σπίτι τους. Η παρέλαση ωστόσο δεν γίνεται ενώ η όλη ιστορία παίρνει μία απρόσμενη τροπή.
Τα δύο αδέλφια παραπέμπουν σε χαρακτήρες αποσυρμένους από οποιαδήποτε συμμετοχή στα κοινά, με κυρίαρχα στοιχεία αγοραφοβίας, έρμαια μιας αόρατης παρουσίας ενός απόντος πατέρα. Ευνουχισμένες προσωπικότητες λόγω της καταπίεσης της οποίας έχουν υποστεί, μικρά παιδιά αλλά και ενήλικες ταυτόχρονα, βιώνουν ένα δεσμό ανάμεσά τους ο οποίος εύκολα περνά από την ταύτιση στην ανθρωποφαγία. Είναι αυτό το πεδίο του έργου το οποίο αξίζει να ειδωθεί κάτω από ένα ψυχαναλυτικό πρίσμα. Το άλλο, ίσως και σημαντικότερο, είναι η αντιπαράθεση, η διελκυστίνδα δηλαδή ανάμεσα στο χώρο της ιδιώτευσης, τον περιχαρακωμένο προσωπικό χώρο από τη μια και το δημόσιο χώρο, το χώρο του συλλογικού από την άλλη. Όσο και αν κυριαρχούνται από την απόσυρση στα άδυτα που έχουν φτιάξει, η επαφή, έστω και οπτική μέσω του παραθύρου με τον κοινωνικό χώρο, το χώρο της παρέλασης, είναι αυτή που αντιπαλεύει την απομόνωση. Και είναι αυτή η αντιπαράθεση η οποία κάνει το έργο στα αντιμνημονιακά χρόνια τα οποία περνάμε, σύγχρονο και επίκαιρο.
Το σκηνοθέτη Ένκε Φεζολάρι αλβανικής καταγωγής, τον είχαμε συναντήσει πρώτη φορά πριν τέσσερα χρόνια ως ηθοποιό στο έργο «Ένας στους δέκα». Στην παρθενική του εμφάνιση ως σκηνοθέτη επιλέγει να αναμετρηθεί με ένα έργο βαθιά πολιτικό. Ένα έργο στο οποίο, με βάση την ιδεολογική αντιπαράθεση των περασμένων χρόνων, οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές. Έτσι μπορεί να διαβάσουμε στο σημείωμά του για την παράσταση «Σε εποχές όπου η κατάρρευση του νόμου και του ήθους εκμηδενίζει την ανθρώπινη υπόσταση, η ιδιώτευση έχει καταστροφικές συνέπειες για το κοινωνικό σύνολο. Η μη συμμετοχή στα κοινά, η εκούσια απομόνωση, η αδιαφορία και προπαντός ο φόβος αντιμετώπισης της πραγματικότητας παραλύει και αποδυναμώνει όχι μόνο το ίδιο το άτομο αλλά και τον περίγυρο του. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, γίνεται εμφανές πόσο οι ζωές μας είναι άρρηκτα δεμένες αφού οι πράξεις μας έχουν «πολιτικό» αντίκτυπο στους συνανθρώπους μας. Η αδιαφορία λοιπόν, ως μια καταστρεπτική πράξη..», από την άλλη όμως δείχνει να μην είναι ανεπηρέαστος από την ιδεολογική σύγκρουση γύρω από το θέμα των παρελάσεων.
Οι δύο ηθοποιοί υπηρετούν τους ρόλους με καλές ερμηνείες, όμως φαίνεται σαν να υπάρχει μία έλλειψη συνολικής σκηνοθετικής πρόσληψης του έργου, πράγμα που το καθιστά άνισο στη προσέγγισή του. Έτσι τα ευρήματα τα οποία καλούνται να υπηρετήσουν δεν χαρακτηρίζονται πάντα ως εύστοχα. Το έργο γραμμένο στα μετεμφυλιακά χρόνια, όπου το συλλογικό είχε να αντιμετωπίσει την κρατική τρομοκρατία, χρειάζεται μια συγκροτημένη οπτική γωνία για να αναδείξει τη φρεσκάδα της επικαιρότητας την οποία κουβαλάει.
Η Παρέλαση
Κείμενο: Λούλα Αναγνωστάκη
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σκηνικά-κοστούμια: Δάφνη Κούτρα
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού
Παίζουν: Μάνος Καρατζογιάννης , Βασιλική Τρουφάκου
Θέατρο του Νέου Κόσμου / Κάτω χώρος
Αντισθένους 7 & Θαρύπου /Νέος Κόσμος /Σταθμός μετρό FIX
Τηλέφωνο: +302109212900,
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, έως και 22 Φεβρουαρίου 2012
Ώρα έναρξης: 21.00
Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενική είσοδος), 12€ (φοιτητικό-κάρτες ΟΑΕΔ), 10€ (ομαδικό)

Διαβάστε περισσότερα!

«συνωστισμός» στις παρελάσεις

Από τον πάντα εύστοχο Στάθη της Ελευθεροτυπίας

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια -πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες... Αλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού! Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε... Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων...

Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της... Γαλλίας στο εξωτερικό»;

Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους...

*****

Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.

Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.

Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.

Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή

χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους

απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).

Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.

Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...

Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.

Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού

και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!

Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...

Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.

Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.

Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.

Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».

Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.

Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 31.Χ.2011 stathis@enet.gr

Διαβάστε περισσότερα!

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα .........

Από την Ελευθεροτυπία της 8.10.11 ο πάντα επίκαιρος όσο και καίριος Στάθης:

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ' τη Δύση πού;
.........................................
Εδώ; δεν θα 'χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον

Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.

Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα,
και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα, για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ...

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας – ανοίγοντας έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας...

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες• όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.

Είμαι Ελληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα - δεν αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.

Οχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός,
ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι μαζί τους τα έφαγα.

Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά 'ναι η ανομία και δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.

Οχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.

Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.

Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ' τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο - τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr

Διαβάστε περισσότερα!

Παγκοσμιοποίηση και Έθνος

Ο Κώστας Βεργόπουλος δεν είναι ένας τυχαίος. Από τους σημαντικότερους οικονομολόγους στην χώρα μας, μαρξιστής, με αναλύσεις πάντα καίριες και εύστοχες. Στο βιβλίο του "Παγκοσμιοποίηση: η μεγάλη χίμαιρα" (εκδ. Λιβάνη) είχα διαβάσει τόσο μία πληρέστατη ανάλυση γιαυτήν όσο και μια έγκυρη πρόβλεψη για την κρίση της, όπως ακριβώς τη ζούμε τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο δηλαδή.

Θεωρείται λοιπόν, δικαίως, από τους κορυφαίους στον τομέα του. Στις τελευταίες Ευρωεκλογές (2009)μάλιστα ήταν και υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ.
Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους έχουν ενδιαφέρον οι απόψεις του όποτε αυτές παρουσιάζονται. Στην Ελευθεροτυπία της 6ης Νοεμβρίου τοποθετείται πάνω στην συκοφαντημένη (από μερίδα της "επαναστατικής" Αριστεράς) έννοια του Έθνους και εκφράζει μία συγκροτημένη όσο και νηφάλια άποψη:

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Ζήτημα ζωής και θανάτου

Αραγε, η «εθνική ταυτότητα» σημαίνει κάτι για τα εκατομμύρια των πολιτών και εργαζομένων ή μήπως τίποτε περισσότερο από ένα ξεθωριασμένο «πουκάμισο αδειανό»;
Αραγε, το «έθνος» παραπέμπει σε κοινό συμφέρον και προσδοκία των πολιτών ή μήπως σε εξαπάτηση αυτών από την ιθύνουσα τάξη; Τα ερωτήματα δεν είναι θεωρητικά και ακαδημαϊκά ούτε οι απαντήσεις προφανείς και αβίαστες. Λαμβάνουν, κατά την τρέχουσα κρίση, επείγοντα, πρακτικό, πολιτικό χαρακτήρα. Η παράκαμψη του έθνους και της εθνικής ταυτότητας υποκρύπτει αμφισβήτηση της ικανότητας κάθε κράτους και κοινωνίας να λαμβάνουν «εθνικά» μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτήν. Είτε διότι οι δημόσιες και κοινωνικές δαπάνες «φαλκιδεύουν» την ασυδοσία των αγορών είτε διότι διογκώνουν ελλείμματα και χρέος του Δημοσίου. Με την άνευ όρων προσχώρηση στο θεώρημα της παγκοσμιοποίησης και της παντοδυναμίας των αγορών, επιτεύχθηκε ο αποκλεισμός από την οικονομία τόσο του κράτους και της κοινωνίας, όσο και του έθνους, που αποτελεί το ιδεολογικό υπόστρωμα για κάθε θεσμική ρύθμιση των αγορών είτε κρατική είτε κοινωνική.

Ηεπιλογή αυτή βαρύνεται για τη σημερινή γενικευμένη διεθνή κρίση και το αδιέξοδο. Ο απολογισμός της είναι καταστροφικός σε όλα τα πεδία, ώστε ακόμη και η απλή συζήτηση περιττεύει. Η αποστασιοποίηση από το δόγμα της ασυδοσίας των αγορών δεν συνιστά πλέον θεωρητικό ούτε ακαδημαϊκό ζήτημα, αλλά ανάγκη εξόχως συγκεκριμένη, πρακτική, πολιτική.

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, 20 χώρες από τις 27 αυξάνουν το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος, προκειμένου ν' αντιμετωπίσουν την οικονομική ύφεση και να καταπολεμήσουν την ανεργία, όπως ακριβώς κατά την κρίση του 1930. Η «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουγκ» διαπιστώνει ότι σήμερα, ελλείψει ευρωπαϊκών λύσεων, τα έθνη επανεγκαθίστανται στη σκηνή της Ιστορίας. Στη Γαλλία, ο Σαρκοζί ανοίγει δημόσιο διάλογο για τον προσδιορισμό της εθνικής ταυτότητας στην εποχή μας και ταυτόχρονα προαναγγέλλει μείζον εθνικό δάνειο προς καταπολέμηση της ανεργίας. Ενώ από την πλευρά της, η γαλλική Αριστερά, με τις διάφορες παραλλαγές της, παραμένει στο «μεταμοντέρνο» ιδεολογικό πλαίσιο της δυσπιστίας και της απόρριψης των «μεγάλων εθνικών αφηγήσεων». Η αναφορά στο έθνος ανακηρύσσεται «παραπλανητικός ελιγμός» της Δεξιάς, προκειμένου να οικειοποιηθεί τις ψήφους της άκρας Δεξιάς στις επικείμενες περιφερειακές εκλογές. Σε πρόσφατη έκδοση με τίτλο «Σε αναζήτηση ένταξης», από ομάδα δημογράφων, γεωγράφων και κοινωνιολόγων του Πανεπιστημίου των Βερσαλλιών, υπογραμμίζεται ότι «η εθνική ταυτότητα σήμερα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα»1. Τα άτομα διαθέτουν πολλαπλές ταυτότητες -οικογενειακή, κοινωνική, τοπική, συνοικιακή, επαγγελματική, αλλά η εθνική, που εμπεριέχει όλες τις άλλες, θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένας «μύθος κενός οιουδήποτε περιεχομένου», ως ένα τεχνητό και ψευδές κατασκεύασμα, που επιβάλλεται «εκ των άνω» με τις ομιλίες πολιτικών και επιστημόνων2. «Η ένταξη σε ένα σύνολο», αποφαίνεται η Ολιβιά Σαμουέλ, διευθύντρια της έκδοσης, «δεν προωθείται με προσταγές εκ των άνω».

Ομως, εάν σήμερα το έθνος αποκτά νέα επικαιρότητα, αυτό δεν οφείλεται τόσο σε αυταρχική προσφορά, που εκ των άνω προωθείται προκειμένου να επιβληθεί στην κοινωνία, αλλά σε αγωνιώδες και μη ικανοποιούμενο αίτημα από τα κάτω. Τα λαϊκά στρώματα, που σήμερα συνθλίβονται και έχουν ήδη απολέσει όλα τα άλλα, όπως διαπίστωνε ο Γάλλος σοσιαλιστής Ζαν Ζορές (1859-1914), είναι αυτά που πιεστικά θέτουν την ανάγκη κοινωνικής συνοχής, που συντρίβεται στις συνθήκες ασυδοσίας των αγορών και ματαίωσης των κρατικών και κοινωνικών παρεμβάσεων. Βεβαίως, στην ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων, η έννοια του έθνους χρησιμοποιήθηκε από ποικίλες κοινωνικές ελίτ προς εξουσιασμό των μαζών. Αυτό αποδεικνύει ότι η αναφορά στην εθνική ταυτότητα όχι μόνον δεν στερείται περιεχομένου, αλλά και παραμένει φορτισμένη με ιδιαίτερα βαρύ και απαράγραπτο φορτίο, που σφραγίζει το πεπρωμένο των μελών του σε κρίσιμα ζητήματα. Ομως, στην εποχή μας, που οι εθνικές ελίτ διεθνοποιούνται και απαξιώνουν κάθε τι που σχετίζεται με το έθνος, το φορτίο παραμένει, έστω και αν τα κοινωνικά του ερείσματα μεταλλάσσονται.

Ενώ η γαλλική Αριστερά διατείνεται ότι το ζήτημα του έθνους αποβαίνει στην εποχή μας αρχαϊκό και ξεπερασμένο, 60% των Γάλλων αναγνωρίζουν την επικαιρότητα, τη σκοπιμότητα και τον επείγοντα χαρακτήρα αυτής της συζήτησης, ιδίως κατά την περίοδο της σημερινής κρίσης.

Σύμφωνα με τον συντηρητικό στρατηγό Ντε Γκολ, η εθνική ιδιαιτερότητα της Γαλλίας την έχει συνδέσει με τους αγώνες για την ελευθερία στον κόσμο. Και σύμφωνα με τον ιστορικό Φερνάν Μπροντέλ, «το έθνος αποτελεί πρωτότυπο μίγμα από φυλές, θρησκείες και πολιτισμούς, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη, ώστε να ενσωματώνει διαρκώς νέες προσμίξεις από ποικίλες προελεύσεις». Εξ ου και η δυσχέρεια ακριβούς ορισμού του, που δεν διστάζει3 ν' αποδεχθεί ο συγγραφεύς, αλλά και η απονομιμοποίηση κάθε εθνικιστικής χρήσης του όρου. Γιατί άραγε τόση ταραχή και αμηχανία σε κάποια ευρωπαϊκή Αριστερά οσάκις αναδύεται στην ημερήσια διάταξη η έννοια «έθνος»; Το ότι μια πλευρά της πολιτικής σκηνής καπηλεύεται ένα ζήτημα, αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα είναι ανύπαρκτο ούτε ότι το μέγα μέρος της κοινωνίας δεν θέτει ερωτήματα ζωής και θανάτου επάνω σε αυτό. Οσο μεγαλύτερη είναι η καπηλεία, τόσο μεγαλύτερη η σημασία του αντικειμένου της. Οι Γάλλοι ιστορικοί Ντανιέλ Λεφέβρ και Μισέλ Ρενάρ υπογραμμίζουν ότι η σύγχρονη δημοκρατία συγκροτήθηκε ιστορικά στο πλαίσιο του έθνους. Ακόμη και σήμερα, ελλείψει ευρωπαϊκής και παγκόσμιας δημοκρατίας, που δεν διαφαίνονται καν στον ορίζοντα, τα έθνη διατηρούν ενεργό και αναγκαίο ρόλο, εφόσον μόνον στο πλαίσιο αυτών η δημοκρατία μπορεί να εννοηθεί και να λειτουργήσει, αλλά και η οικονομία να ανακάμψει. Οποιος σήμερα μηδενίζει το έθνος, αφαιρεί τη βάση της κοινωνικής συνοχής και συνεπώς νομιμοποιεί ορίζοντα μειουμένων κοινωνικών προσδοκιών.
kvergo@gmail.com

1 Βλ. En quete d' appartenance, Εκδόσεις Ined, 2009

2 Βλ. Le Monde, 27 Οκτωβρίου 2009

3 Βλ. Daniel LEFEUVRE - Michel RENARD, Faut-il avoir honte de l' identite nationale?

Εκδόσεις Larousse, 2008
Διαβάστε περισσότερα!

Όταν οι αντεξουσιαστές συναντούν τον Πατριωτικό χώρο !

<
Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Παν. Παπαδόπουλου (Κάιν) του αντεξουσιαστικού χώρου, από το Παρόν της Κυριακής, όπου τοποθετείται στα του Πατριωτισμού και του καψίματος του Ρεσάλτο.


04/10/2009

Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά αν με παραδώσεις στη φωτιά και στο τσεκούρι έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας!

«… Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση της ένα αίσθημα αρχικά εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή ούτε καθήκον ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια της κοινότητας. Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με τη δική του μπορεί να εκφράσει ό,τι σκέφτεται, ό,τι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα. Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός. Αλλά για μια φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε καθετί που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…».
Μιχαήλ Μπακούνιν (Εκδόσεις Πλέθρον, 1984)

Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας που διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν.

Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδου Ανδρουτσόπουλου δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γιʼ αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.

Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τους γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους» που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες της «ανώτερης λευκής δύναμης».

Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς αλλά και δεν γίνεται να μη ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για τη χώρα που γεννήθηκε και αγωνίσθηκε να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του τον φανατισμό, τα κανόνια, τη διχόνοια, τη διαίρεση και την αλληλοεξόντωση. Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, τη φιλία και τη διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!

Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις –πατριωτισμού και εθνικισμού– κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στη συκοφάντηση, στη λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!

Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την Αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής, νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!

Εύκολο και ανώδυνο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα της ολέθριας ιδεολογίας του που σκοτώνει αργά, όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ, εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαΐδια της Σολωμού 5 που γιʼ αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος, στο Athens Indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.

Ακόμη όμως και τον φασισμό, αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα τα καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και τον αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» του κόσμου.

Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτοαντιφασιστικής ελίτ που με τη βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο», γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό».

Στον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ακόμη ένα «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι». Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να καταγγείλει για «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!

Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε, πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ!

Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο. Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαράγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!

Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει, ας αφήσει την αναρχία έξω από τη «νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της!

Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλει μέσα από τη συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση τα προβλήματα και τη διαμαρτυρία του!

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΜΑ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ, παρά μόνο έναν νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο που ήθελαν!

Είναι αθάνατοι, γιατί τους συντηρείτε με τη δράση σας ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ!

Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σάς το γάζωσε το μυαλό, γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου τον νου σας. Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε «χαμένοι από χέρι»... «κάτοικοι των Εξαρχείων».


Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης». Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί/κές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει και «το δικό μας σπίτι»! Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο με μπογιά που δεν σβήνει πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός»...

Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ που φθάσαμε, μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για ό,τι κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια...), όχι συντροφικά, ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ, σε φασιστικές πρακτικές.



ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (Κάιν)
Μεμονωμένο άτομο από το
αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα




Διαβάστε περισσότερα!