Ινστιτούτο Νίκος Πουλάτζας : μια επίκαιρη συζήτηση σε καιρούς κρίσης

Ε Κ Δ Η Λ Ω Σ Η

Το Κατοχικό Δάνειο: μια επίκαιρη συζήτηση σε
καιρούς κρίσης

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012,
ώρα 6.00 μ.μ.

Νομική Σχολή Αθηνών, Σίνα 3
Αίθουσα 1, ισόγειο



ομιλητές

Μανώλης Γλέζος

Μιχάλης Λυμπεράτος
Ιστορικός, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Αντώνης Μπρεδήμας
Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών

συντονισμός Σίσσυ Βελισσαρίου
Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του
Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ
Το Κατοχικό Δάνειο: μια επίκαιρη συζήτηση σε καιρούς κρίσης
Το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επανέρχεται κατά καιρούς στην επικαιρότητα, συνοδευόμενο από ένα νέφος ψευδοϊστορικών αναφορών και ευσεβών πόθων, που συνήθως δημιουργούν περισσότερες συγχύσεις από όσες πληροφορίες προσφέρουν. Η οικονομική κατάσταση που έχει προκύψει στην Ελλάδα ως απότοκο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης συμβάλει ώστε να έρχεται το ζήτημα και πάλι στην επιφάνεια, αποκτώντας πλέον μία εξαιρετικά κρίσιμη οικονομική και πολιτική σημασία. Παράλληλα, η στάση της γερμανικής κυβέρνησης στο ζήτημα των όρων παροχής δανείων προς την Ελλάδας καθιστά όλη τη σχετική συζήτηση πολύ περισσότερο ευεπίφορη σε μία καθόλου ψύχραιμη διεξαγωγή της.

Η πρόσφατη απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης περιόρισε το πεδίο των απαιτήσεων της Ελλάδας σε ό,τι αφορά τις πολεμικές αποζημιώσεις, αφήνοντας ανοιχτό μόνο το πεδίο της διεκδίκησης του υποχρεωτικού Κατοχικού Δανείου, το οποίο συνάφθηκε μεταξύ κατεχόμενης Ελλάδας και Κατοχικών Αρχών το 1942. Η προσπάθεια για διεκδίκηση των χρημάτων συναντά κατά καιρούς ως εμπόδια ισχυρισμούς νομικής και πολιτικής φύσης, μεταξύ των οποίων και το ότι η χώρα, διά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε παραιτηθεί παλαιότερα από αυτό το αίτημα.

Με σκοπό την διασαφήνιση των στοιχείων της υπόθεσης, το Ινστιτούτο ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ διοργανώνει εκδήλωση την Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012, με τίτλο «Το Κατοχικό Δάνειο: μια επίκαιρη συζήτηση σε καιρούς κρίσης». Θα παρουσιαστεί το ιστορικό πλαίσιο της σύναψης του Δανείου και το ιστορικό των διεκδικήσεων, η πολιτική και ηθική διάσταση που ενέχει το ζήτημα και θα αναλυθεί η νομική διάσταση του θέματος, δηλαδή τα επιχειρήματα που αντιτάχθηκαν, άμεσα ή έμμεσα, από τη Γερμανία προκειμένου να αμφισβητηθεί η υποχρέωση της για επιστροφή των δανεισθέντων και του ελέγχου της βασιμότητας αυτών των επιχειρημάτων.
Ομιλητές θα είναι οι Μανώλης Γλέζος, Μιχάλης Λυμπεράτος (ιστορικός, Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Αντώνης Μπρεδήμας (καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Ο συντονισμός θα γίνει από τη Σίσσυ Βελισσαρίου (αντιπρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ).
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Νομική Σχολή Αθηνών (Σίνα 3), στην Αίθουσα 1, ισόγειο, ώρα 6:00 μ.μ.


ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ: ΣΑΡΡΗ 14, 10553 ΑΘΗΝΑ • ΤΗΛ.: (0030) 210 3217745 • FAX: 210 3212531• e-mail: info@poulantzas.gr

Διαβάστε περισσότερα!

«Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη

ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΉ *

«Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη

«Υπάρχει κίνδυνος, αν δεν νοιαστούμε για την πνευματική φυσιογνωμία της χώρας μας, να καταντήσουμε μια ευρωπαϊκή επαρχία που θα την ξενηλατούν οι ξένες επιρροές, να φτάσουμε να ‘μαστε ψυχικά πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα, σε μια πατρίδα που δεν θα ‘χει πια ούτε τα ψυχικά μας χαρακτηριστικά, ούτε τα γνωρίσματα της καταγωγής μας.»
Από ομιλία του Ιάκωβου Καμπανέλλη στη Νάξο
«Η κοινωνική και ψυχολογική σημασία των παραδοσιακών αξιών»

Στα χρόνια που ακολούθησαν την υποδοχή των προσφύγων του 1922 στη χώρα μας, αναπτύχθηκε ένα νέο οικιστικό μοντέλο. Άρχισαν να κατασκευάζονται μαζικά προσφυγικές κατοικίες για να στεγάσουν τους πρόσφυγες αυτούς σε τοποθεσίες όπως ήταν η Καισαριανή, ο Βύρωνας, ο Υμηττός κ.α.

Ένα από τα μοντέλα των κατοικιών αυτών ήταν το κτίσιμο οικιών περιμετρικά από μία αυλή, μοντέλο το οποίο διατηρείται αποσπασματικά σε κάποιες παλιές κατοικίες, ακόμα και σήμερα. Ο χώρος αυτός έχει χρησιμεύσει ως ιδιαίτερος χώρος δράσης στον κινηματογράφο (βλέπε την ταινία του Σακελάριου « Οι Γερμανοί ξανάρχονται») αλλά και στο θέατρο όπως στο έργο «Η αυλή των θαυμάτων».
Το συγκεκριμένο μοντέλο παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Οι κατοικίες αυτές είναι κτισμένες γύρω από ένα κοινό, «δημόσιο», χώρο στον οποίο αρθρώνεται η κοινωνική ζωή. Αποτελούν ουσιαστικά «οριζόντιες» πολυκατοικίες με την κοινωνικοποίηση να είναι το κυρίαρχο στοιχείο το οποίο τις χαρακτηρίζει. Οι κάτοικοι της αυλής διαβιούν και συνυπάρχουν σε αυτήν σε μια λεπτή ισορροπία δημόσιου και ιδιωτικού, στην οποία εμπεριέχεται τόσο η συνύπαρξη όσο και οι κοινωνικές συγκρούσεις. Συνιστούν εντέλει το μοντέλο μιας μικρής κοινωνίας. Στα μεταπολεμικά χρόνια το μοντέλο αυτό, με τη χρήση του εργαλείου της αντιπαροχής, άρχισε να μεταλλάσσεται. Πέρα από τις επιπτώσεις σε χωροταξικό επίπεδο, με την επιβάρυνση που συνεπάγεται η εγκαθίδρυση του μεγάλου όγκου των πολυκατοικιών, σημαντικές ήταν και οι κοινωνικές αλλαγές. Ο γείτονας του διπλανού σπιτιού άρχισε να μετατρέπεται στον «από πάνω» ή στον «απέναντι» (με τον όρο του «γείτονα» πλέον να μην χρησιμοποιείται). Στις πολυκατοικίες άρχισαν να χρησιμοποιούνται θυρωροί για τον έλεγχο και την ευταξία του συστήματος, ενώ διαφοροποιήσεις, ενίοτε και ταξικές, άρχισαν να παρουσιάζονται ανάμεσα στους ενοίκους αυτών των κτηρίων. Άλλη βαρύτητα έχει ο κάτοικος ενός υπογείου και άλλη αυτός του ρετιρέ. Σταδιακά εγκαταλείφθηκε ο κοινωνικός χαρακτήρας και κυριάρχησε η ιδιώτευση και η απομόνωση.

Τις επόμενες μέρες κλείνει ένας χρόνος (29 Μαρτίου 2011) από το θάνατο ενός μεγάλου δημιουργού του ελληνικού θεάτρου, του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Απόγονος προσφύγων της μεγάλης σφαγής της Χίου το 1822, όπως ο ίδιος με συναίσθηση ευθύνης αναφέρει στο βιογραφικό του, ο Καμπανέλλης θεωρούσε τη μνήμη ως μία από τις μεγαλύτερες αξίες.
«Όταν ένας άνθρωπος χάνει τη μνήμη του, όταν παθαίνει αμνησία, θεωρείται και είναι ψυχοπαθής. Τα συμπτώματα είναι κρίσεις μελαγχολίας κι ένα οδυνηρό αίσθημα μοναξιάς. Όταν ένας τόπος αρνείται τις μνήμες του, κατασκευάζει την αμνησία του με το να αφαλοκόβεται από το παρελθόν και τις παραδόσεις του, είναι ένας υποψήφιος ψυχοπαθής» (ο.π.). Για αυτό άλλωστε σε αρκετά έργα του, όπως και στο συγκεκριμένο, υπάρχουν χαρακτηριστικές φιγούρες της προσφυγιάς του 1922.

«Η αυλή των θαυμάτων» γράφτηκε το 1957. Με το έργο αυτό ο συγγραφέας ανέπτυξε μια ψυχογραφία του Έλληνα της συγκεκριμένης περιόδου. Με μία γραφίδα – νυστέρι και όπλο την αντικειμενική κρίση ανατέμνει το συνάνθρωπό του αναδεικνύοντας τα προτερήματα αλλά και τις αδυναμίες του. Φτιάχνει ένα έργο, σκληρό κάποιες φορές, πέρα από συμπάθειες ή αντιπάθειες. Κρατώντας για τον εαυτό του μια πατρική στάση ενσκήπτει στους ήρωες του με αυστηρότητα αλλά και στοργή. Γι’ αυτό άλλωστε και οι ρόλοι που περιγράφει δεν είναι μονοσήμαντα καλοί ή κακοί, είναι κυρίως ανθρώπινοι, τέκνα δηλαδή των καταστάσεων μέσα στις οποίες διαμορφώνονται. Αν σε κάτι είναι πραγματικά αυστηρός είναι στη στάση του απέναντι στο ρόλο του επίσημου κράτους. Στο έργο του (και εδώ είναι εμφανής οι ομοιότητες με το σήμερα) το κράτος αυτό είναι ένα κράτος αδιάφορο, πέρα και μακριά από την κοινωνία, ένα κράτος αρκετές φορές τιμωρός και εχθρός απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Οι ομοιότητες με το σήμερα δεν εξαντλούνται σε αυτό μόνο. Δεν μπορείς παρά να προβληματιστείς βαθιά όταν βλέπεις τους ήρωες του να επιλέγουν ως λύση στα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα τα οποία αντιμετωπίζουν τη μετανάστευση στην Αυστραλία (χώρα η οποία ήδη δέχεται το μεγαλύτερο τμήμα μετανάστευσης από τη χώρα μας) και ταυτόχρονα να ακούς τα σχόλια θεατών στα διαλείμματα της παράστασης οι οποίοι συζητούν, με ένα τραγικό τρόπο, τον προγραμματισμό που ήδη έχουν κάνει για μετανάστευση στη συγκεκριμένη χώρα.
Όπως επίσης δεν μπορείς να προσπεράσεις εύκολα την κατάσταση των ηρώων του οι οποίοι ζουν σε μια αβάσταχτη καθημερινότητα η οποία χαρακτηρίζεται από ματαιωμένα όνειρα και ελπίδες, κατάσταση την οποία ολοένα και περισσότερο συναντούμε γύρω μας.

Ο Γιάννης Κακλέας είναι από τους σημαντικούς σκηνοθέτες της εποχής μας ειδικά για τη νέα γενιά. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχει ανεβάσει παραστάσεις με το βλέμμα στην νεοτερικότητα, με κάποιες από αυτές να χαρακτηρίζονται από υποψίες μεταμοντερνισμού. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση προσφέρει μια αρκετά δυνατή και σύγχρονη, μέσω της σκηνοθεσίας, εκδοχή ενός έργου που γράφτηκε πριν από πενήντα πέντε χρόνια. Η πρότασή του όμως δεν είναι εντελώς επικαιροποιημένη. Στην προσπάθειά του να προτείνει ένα έργο που συνομιλεί με το σήμερα χρησιμοποιεί αρκετά έξυπνα ευρήματα. Δεν είναι μόνο αυτό της εισβολής στο σκηνικό ενός κουκουλοφόρου ο οποίος ξεσπά μέσα στην αυλή και καταστρέφει χωρίς κρίση και λογική, ούτε αυτό της επιδρομής των ΜΑΤ για την απομάκρυνση των κατοίκων της αυλής που αρνούνται να αποδεχθούν την αντιπαροχή του ιδιοκτήτη. Πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έχουν τα σχόλια που κάνει μέσω της προβολής σε ζωντανό χρόνο της πλατείας (αυλής;) έμπροσθεν του Εθνικού Θεάτρου. Ακόμη περισσότερο η αντιπαράθεση, πάλι μέσω προβολής, των προτομών ηρώων από το χώρο του πνεύματος αλλά και της επανάστασης του 1821 σε αντιπαράθεση με τις προβολές των κενών και παρατημένων διαφημιστικών πινακίδων (ένεκα και της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας) οι οποίες δεσπόζουν πάνω σε πολυκατοικίες – εκτρώματα της πόλης μας.

Οι ερμηνείες τις οποίες έχει αποσπάσει από τους ηθοποιούς του, είναι άνισες. Με το Νίκο Κουρή να διακρίνεται ιδιαίτερα στο ρόλο του κεντρικού ήρωα ο οποίος παραπαίει εξαιτίας του ανάλαφρου και ανεύθυνου χαρακτήρα του, τη Θεοδώρα Τζήμου να αποδίδει άψογα το χαρακτήρα μιας νεαρής, ευκολόπιστης, λαϊκής γυναίκας και το Νίκο Ψαρρά πολύ καλό στο ρόλο του λαϊκού γόη, ο οποίος συμπεριφέρεται ταυτόχρονα με συμφέρον αλλά και παλληκαριά. Οι υπόλοιπες ερμηνείες θα μπορούσαν, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο, να αποδώσουν πιο ολοκληρωμένα τους ρόλους τους. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους Μανόλη Παντελιδάκη για τα εντυπωσιακά όσο και ευρηματικά σκηνικά καθώς και στην Ελένη Μανωλοπούλου για τα κοστούμια και στο Σάκη Μπιρμπίλη για τους φωτισμούς.
Η αυλή των θαυμάτων αντιμετωπίστηκε με σεβασμό και βαθιά γνώση του συγγραφέα από το σκηνοθέτη γι’ αυτό και η παράσταση είναι μία από αυτές που αξίζει κάποιος/α να δει οπωσδήποτε.

* Γιάννης Κακλέας από το πρόγραμμα της παράστασης

Η αυλή των θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας
Σκηνικά Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου
Μουσική Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Σχεδιασμός βίντεο Γιώργος Ζώης
Βοηθός σκηνοθέτη Νουρμάλα Ήστυ
Βοηθός σκηνογράφου Μαρία Φιλίππου
Βοηθός ενδυματολόγου Τίνα Τζόκα
Δραματολόγος παράστασης Εύα Σαραγά

Διανομή:
Βούλα Θεοδώρα Τζήμου
Μαρία Αλεξάνδρα Αϊδίνη
Γιάννης Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Αννετώ Μίνα Αδαμάκη
Ιορδάνης Θοδωρής Κατσαφάδος
Αστά Αγγελική Στελλάτου
Ντόρα Λένα Παπαληγούρα
Μπάμπης Προμηθέας Αλειφερόπουλος
Στράτος Νίκος Ψαρράς
Όλγα Εύη Σαουλίδου
Στέλιος Νίκος Κουρής
Μηχανικός Γιώργος Τζαβάρας
Ένας Άνδρας - Μηχανικός-Αστυνομικός Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος
Μηχανικός – Ταχυδρόμος - Αστυνομικός Θανάσης Κουρλαμπάς
Ένας Νέος – Εργάτης Μιχάλης Σαράντης
ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
Αγίου Κωνσταντίνου 22-24
104.37 Αθήνα Τηλεφωνικό κέντρο: 210 5288100
Έως 8 Απριλίου 2012

Διαβάστε περισσότερα!

Μόνη λύση η οικονομική αυτοδυναμία: Εσωτερικός δανεισμός τώρα

Από το ταραχώδες τέλος του 20ού αιώνα (στα 1989) κι έπειτα, οι ελληνικές ελίτ πίστεψαν ότι θα μπορέσουν να διασωθούν παίζοντας αποκλειστικά το χαρτί της παρασιτικής εξωστρέφειας. Το σχέδιο ήταν απλό: μετά την κατάρρευση των παγκόσμιων ισορροπιών, η Ελλάδα θα απέφευγε την κρίση δια της… ομοιοπαθητικής, επιτρέποντας δηλαδή στις νεο-αυτοκρατορικές δυναμικές της παγκοσμιοποίησης και του νεο-οθωμανισμού να αλώσουν το εσωτερικό της χώρας – ελπίζοντας στην αναπαραγωγή των κερδών, των θέσεων και της εξουσίας τους, και πρακτορεύοντας τον εθνικό πλούτο και τη γεωπολιτική αξία της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν ο… Παπανδρέου και ο Παπαδήμος, η μεταβολή της χώρας μας σε οιονεί προτεκτοράτο του νέου γερμανικού Ράιχ και σε υποχείριο των νεο-οθωμανών.

ΝΑ ΔΑΝΕΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Οι Έλληνες έχουν βυθιστεί στην απελπισία, ενώ ακόμα και η αγανάκτησή τους μοιάζει ν’ αποτελεί ένα από τα στάδια του πένθους, και όχι στοιχείο μιας πραγματικής ανάτασης. Απόδειξη αυτού είναι ότι όποια εναλλακτική λύση κι αν έχει κατατεθεί, αυτά τα φοβερά δύο χρόνια της πτώσης, μοιάζει ανέφικτη, προϋποθέτει κάποιον από μηχανής θεό ή απλά περιορίζεται σε κούφια λόγια και ανέξοδες ψευδοεπαναστατικές ρητορίες. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κανένας δεν δείχνει να πιστεύει πραγματικά ότι ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις, να σταθεί στα πόδια του, προκειμένου να αντιμετωπίσει μόνος αυτός την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της. Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος για τον οποίον ακόμα επελαύνουν τα δρεπανηφόρα άρματα των Τροϊκανών, ξεπατώνοντας ό,τι έχει απομείνει σ’ αυτόν τον τόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος του επαχθούς για τη χώρα μας δανεισμού, που συνοδεύεται από επιβαλλόμενα μέτρα τα οποία μας βυθίζουν ακόμα βαθύτερα στην κρίση, την ανέχεια και την απώλεια οποιασδήποτε έννοιας αυτοδιάθεσης. Σαν τον τοξικομανή, ο ελληνικός λαός έχει εθιστεί σε αυτήν την έλλειψη προοπτικής και κινδυνεύει να εξελιχθεί στο έσχατο στάδιο της εξάρτησης, την οριστική παραίτηση και την αποδοχή του μοιραίου, της υποταγής.

Προφανώς, το θανατηφόρο αυτό σπιράλ πρέπει να πάψει αμέσως, και ο μόνος τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο είναι να χτυπήσουμε το κακό απευθείας στη ρίζα του. Έτσι, το να σταθούμε αυτοδύναμοι, να καταργήσουμε τούτη τη θανατηφόρα τάση της εξωστρέφειας, και να σταθούμε αποφασιστικά, μόνοι μας, στα πόδια μας δεν είναι στόχος αλλά προϋπόθεση του αγώνα για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση.

Πρώτο και κύριο πεδίο όπου πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί αυτή η ανατροπή είναι ο δανεισμός. Από την πρώτη στιγμή της κρίσης, η κυβέρνηση ήδη έπραττε ως εάν η χώρα να είναι χρεοκοπημένη. Συνέδεσε εξ αρχής τη διαπραγμάτευση για τον εξωτερικό δανεισμό, και τις συνοδευόμενες από αυτήν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με την εκποίηση του εθνικού πλούτου, εκχωρώντας με αυτόν τον τρόπο κάθε διαπραγματευτικό όπλο στους αντιπάλους μας. Θα έπρεπε να πράξουμε το αντίθετο. Η ελληνική κυβέρνηση, από την πρώτη στιγμή, έπρεπε να εξασφαλίσει πόρους για τον εαυτό της, για να μπορεί η χώρα μόνη της να προχωρήσει στην ανοικοδόμηση, δίχως την ξένη επέμβαση.

Και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είχε συμβεί μόνο εάν έμπαινε σε διαδικασίες εσωτερικού δανεισμού, με ένα ομολογιακό δάνειο, στο οποίο θα έπρεπε να συμμετέχουν ΟΛΟΙ και προπάντων οι έχοντες – δηλαδή όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια θησαύριζαν συστηματικά υποθηκεύοντας τη μελλοντική πορεία της χώρας. Ένα δίκαιο και αναλογικό δάνειο, ώστε να έχουμε στη διάθεσή μας διαθέσιμα για να καλύψουμε τις ανάγκες της χώρας, θα είχε συμβάλει αποφασιστικά στη διάσωση της χώρας μας:

Πρώτον, θα ήταν πολύ δυσκολότερος ο εκβιασμός μας από τους ξένους δανειστές. Γιατί η χώρα θα είχε διαθέσιμους πόρους και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί διαφορετικά, δίχως να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι μας η δαμόκλειος σπάθη της άρνησης καταβολής των δόσεων, ο κίνδυνος μιας ασύντακτης χρεοκοπίας και, εν τέλει, μιας εθνικής, κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής.

Βάσει όλων αυτών, το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο θα αποτελούσε τη μόνη πραγματική, ρεαλιστική απάντηση στο ψευτοδίλημμα της Μέρκελ και των τεχνοκρατών: «Ευρώ ή δραχμή». Γιατί, απλούστατα, θα ενίσχυε την αυτονομία μας και, ταυτόχρονα, θα συσσώρευε πόρους ώστε, σταδιακά, να γίνει εφικτή ακόμα και η απεξάρτησή μας από το ευρώ, δίχως να διαλυθεί οικονομικά η χώρα και να πεινάσει ο ελληνικός λαός, ενώ, παράλληλα, θα ακύρωνε το δόγμα «εξανδραποδισμός εντός του ευρώ», που εφαρμόζουν οι Γερμανοί σήμερα μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού μας.

Δεύτερον, ο εσωτερικός ομολογιακός δανεισμός ήταν η μόνη προοπτική αντιμετώπισης της κρίσης με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση μπορεί να επιμένει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», εντούτοις είναι από τον λαό που ζητάει διαρκώς θυσίες και να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι, για να μπορεί να επιβιώσει το σάπιο κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Αντίθετα, ένα αναλογικό, προοδευτικό εσωτερικό δάνειο θα μετέθετε τα βάρη της κρίσης στους πραγματικούς υπαίτιους γι’ αυτήν, σπάζοντας το σερί της αδικίας και της ατιμωρησίας των αρχουσών τάξεων, που κυριαρχεί επί δεκαετίες στη χώρα και έχει οργιάσει στην ύστερη μεταπολίτευση. Ταυτόχρονα, θα αναδείκνυε τον ελληνικό λαό σε ρόλο πρωταγωνιστή της κρίσης – στη βάση της αρχής «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του».

ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

Αυτό που δεν έγινε τότε, μπορεί να γίνει σήμερα. Πραγματικά, ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο έχει πολλαπλή σημασία, πέραν των όσων ήδη αναφέραμε, και τα οποία είναι ακόμα σε ισχύ:

α) Πολιτικά, καθώς θα άλλαζε το κλίμα της δικτατορίας που έχουν επιβάλει δανειστές και τεχνοκράτες, οι οποίοι, όντας σε απόλυτη αντίθεση με τη λαϊκή βούληση, θεσπίζουν μέτρα οικονομικού στραγγαλισμού και ξεπουλήματος της χώρας. Επιπλέον, θα έθετε τέλος στα διαδοχικά άδικα χαράτσια που έχουν γονατίσει τον ελληνικό λαό.

β) Κοινωνικά, καθώς θα ενισχύσει την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού, θέτοντας τέρμα στον διασυρμό της χώρας ως επαίτη. Συν τοις άλλοις, θα βοηθούσε να εδραιώσουμε ένα ρεύμα αλληλεγγύης, το οποίο θα καταπολεμούσε την παραίτηση, την απελπισία και τον πανικό του «σώζων εαυτόν σωθήτω», που σήμερα τείνει να κυριεύσει την χώρα μας.

γ) Οικονομικά, γιατί θα μας δινόταν μια ευκαιρία να αξιοποιήσουμε αυτούς τους πόρους για να ανασυγκροτήσουμε παραγωγικά τη χώρα και να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια και την ανεργία, που συνδέονται με την αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού – πράγμα που δεν θα επέτρεπαν ΠΟΤΕ οι Γερμανοί και οι εγχώριες παρασιτικές άρχουσες τάξεις.

Το δάνειο αυτό πρέπει είναι από εμάς για εμάς. Δεν προορίζεται ούτε για τους διεθνείς τοκογλύφους, ούτε για τα εγχώρια τρωκτικά. Δεν συλλέγεται για να διασώσει τους τραπεζίτες, ούτε το φαύλο πολιτικό κατεστημένο της χώρας που καταρρέει. Συλλέγεται στα πλαίσια μιας παλλαϊκής προσπάθειας εθνικής ανασυγκρότησης, η οποία σκοπό έχει να αλλάξει τους όρους της θνησιγένειας του ελληνικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Υπ’ αυτή την έννοια, θεματοφύλακας της όλης προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι ο λαός και μόνον ο λαός, ο οποίος θα διασφαλίσει ότι: α) ο εσωτερικός οικονομικός δανεισμός θα γίνει δίκαια και αναλογικά β) οι πόροι που θα συλλεχθούν από τούτη την πανεθνική προσπάθεια θα διοχετευθούν για την ανασυγκρότηση της οικονομίας σε υγιή και δίκαιη βάση.

Η κυρίαρχη αντίληψη, που έχει εθιστεί στην αδικία και την εγωκρατία, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πόσο αποτελεσματική μπορεί να γίνει η λαϊκή κινητοποίηση στη διάσωση της χώρας μας από τη χρεοκοπία. Και όμως, αποδεδειγμένα, σε καιρούς κρίσεων, λειτουργεί καλύτερα από τα διάφορα νεοφιλελεύθερα σχέδια ψευτοδιάσωσης που εκπονούν οι τεχνοκράτες. Υπάρχουν ήδη απτά παραδείγματα: Στο Βέλγιο, το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο συγκέντρωσε 5,7 δισ. ευρώ, τη στιγμή που η κυβέρνηση προσδοκούσε να συγκεντρώσει μόνο 200 εκατομμύρια. Και στην Ιταλία, αντίστοιχη προσπάθεια επιχειρηματιών και πολιτικών, που συνοδεύτηκε από έκκληση στους έχοντες Ιταλούς πολίτες να αγοράσουν εθνικά ομόλογα, απέφερε, μέσα σε μια μέρα, 567 εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η αλληλεγγύη και η συνεισφορά αποδεικνύονται πολύ πιο αποτελεσματικές, ακόμα και υπό τη στενή οικονομική έννοια του όρου, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται το σύγχρονο οικονομικό ιερατείο.

Αυτή τη στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση, σε συντονισμό με τα μεγάλα εκδοτικά συμφέροντα (τα οποία συμμετέχουν σε αυτήν απροκάλυπτα, με εκπροσώπους), υπό τις εντολές της γερμανοκίνητης Ε.Ε., επιστρατεύει τις πιο αντιδημοκρατικές, αντιλαϊκές, αυτοκρατορικές παραδόσεις για να σώσει την κατάσταση. Με μια οικονομική και κοινωνική πολιτική που θυμίζουν στον λαό μας τις πιο σκοτεινές στιγμές της οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και την εξαθλίωση, την πείνα και τη ληστεία που πραγματοποίησε το Τρίτο Ράιχ στη χώρα μας, το 1941-1944.

Αντίθετα, το πνεύμα που χαρακτηρίζει την πρόταση για έναν εσωτερικό ομολογιακό δανεισμό αντλεί την έμπνευσή του από τις καλύτερες στιγμές της αυτοθυσίας του ελληνικού λαού, την παράδοση των εσωτερικών δανείων των επαναστατημένων Ελλήνων του 1821 και της Εθνικής Αντίστασης. Στην παράδοση όλων των μεγάλων επαναστάσεων, από τη γαλλική μέχρι τη… μεξικάνικη επανάσταση, που προέβησαν σε αντίστοιχες κινήσεις, διαγιγνώσκοντας πολύ σωστά ότι η οικονομική αυτοδυναμία είναι πρωταρχική προϋπόθεση για μια ελεύθερη ζωή.

Όλοι, και πριν από όλους ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί, οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ οι «εθνικοί εργολάβοι», οι εφοπλιστές, τα κόμματα, η Εκκλησία, θα πρέπει να συνεισφέρουν σε αυτό το δάνειο. Και πρέπει ν’ ακολουθήσει όλος ο ελληνικός λαός, όχι γιατί πάλι πρέπει να πληρώσει τα σπασμένα, αλλά γιατί ήρθε ο καιρός, επιτέλους, να γίνει κύριος της μοίρας του και να επιβάλει λίγη δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια σε αυτόν τον τόπο.

Και, επιτέλους, είναι μια ευκαιρία για όλους μας να ξεφύγουμε από τον μεμψίμοιρο –και αναποτελεσματικό– καταγγελτικό λόγο ενάντια στο κράτος και τις πολιτικές ηγεσίες και να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι τη σωτηρία της χώρας μας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Ας δούμε ποιά είναι τα κυριότερα επιχειρήματα ενάντια σε αυτή την πρόταση:

Α. Ποιος θα αναλάβει τη διαχείριση του, δεδομένου ότι οι ελληνικές ελίτ και η κυβέρνηση είναι «κλέφτες» και «θα τα φάνε»;

Είναι προφανές ότι, για να ευοδωθεί η προσπάθεια, όπως εμείς τη βλέπουμε, θα πρέπει να οριστεί μια ανεξάρτητη επιτροπή διαχείρισης και ελέγχου, η οποία θα ελέγχει όχι μόνο τη χρηστή διαχείρισή του αλλά και την κατεύθυνσή του προς παραγωγικές χρήσεις, για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών και όχι για τους τοκογλύφους-δανειστές μας. Στην επιτροπή πρωτοβουλίας θα πρέπει να συμμετάσχουν όχι μόνο οικονομολόγοι αλλά καταξιωμένοι άνθρωποι από όλους τους χώρους και τις κοινωνικές κατηγορίες.

Β. Υπάρχει άραγε χρόνος για κάτι τέτοιο, ή μήπως είναι αργά;

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα επόμενα χρόνια, με τον ένα ή άλλο τρόπο, οι Έλληνες θα πρέπει να στραφούν σε ανάλογες επιλογές, αν θέλουν να επιβιώσουν και να μην υποδουλωθούν. Κατά συνέπεια, η αντίληψη της αυτοδυναμίας και του εσωτετρικού δανεισμού θα πρέπει να πρυτανεύσει.

Γ. Έτσι θα εξισωθούν οι θύτες, που προκάλεσαν την κρίση, με τα θύματα.

Σε καμία περίπτωση. Η συμμετοχή στον δανεισμό θα είναι αναλογική και πρώτοι θα κληθούν να συμμετάσχουν απαρέγκλιτα και με συγκεκριμένο πλαφόν, που θα οριστεί από την επιτροπή που θα συγκροτηθεί, οι πολιτικοί, οι βουλευτές, οι υπουργοί, ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος. Στη συνέχεια, οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών, τα υψηλά εισοδήματα, όλοι όσοι παίρνουν κρατικά έργα κ.λπ. Κατά συνέπεια, θα κληθούν πρώτοι να συμμετάσχουν στη σωτηρία της χώρας όλοι αυτοί που μέχρι τώρα μας καλούν με το αζημίωτο «να κάνουμε θυσίες».

Δ. Υπάρχουν άραγε χρήματα, πλέον, μετά από δύο χρόνια κρίσης;

Και βέβαια υπάρχουν. Όχι μόνο στις τράπεζες του εξωτερικού, όχι μόνο στην Ομογένεια αλλά και στο εσωτερικό της χώρας και στις τράπεζες, αλλά και σε θυρίδες και κάτω από τα στρώματα. Και, εξ άλλου, δεν προτείνουμε να χαριστούν αυτά τα χρήματα, αλλά να δανειστούν στο ελληνικό κράτος με ανάλογο επιτόκιο.

Ε. Οι Έλληνες έχουν ατομικοποιηθεί και ο καθένας κοιτάει την «πάρτη του».

Ναι, μόνο που αυτή είναι η πιο σίγουρη συνταγή για να πάνε όλοι φούντο, εκτός από ορισμένα λαμόγια και μαυραγορίτες. Ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας, αξιόπιστο, που να αφορά το σύνολο του λαού, δεν έχει μόνο οικονομική αποτελεσματικότητα αλλά και ιδεολογική και πολιτική. Οι Έλληνες θα στηριχτούν επιτέλους στις δικές τους δυνάμεις, θα ανασυστήσουν την εθνική τους κοινότητα.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα…

19-1-2012
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΔΗΝ
www.ardin-rixi.gr

Διαβάστε περισσότερα!

Humanite "...είμαστε Έλληνες μέσα από την αλληλεγγύη..."

Λαοί της Ευρώπης ενωθείτε αναφωνεί η γαλλική εφημερίδα, με τον διευθυντή της να γράφει: «Ναι είμαστε Έλληνες μέσα από την αλληλεγγύη, γιατί αρνούμαστε να υποστούμε αύριο την ίδια δυστυχία που τώρα τους επιβάλλουν».
Η αριστερή εφημερίδα έχει δεύτερο θέμα την έκκληση αλληλεγγύης προς την Ελλάδα με τον τίτλο: «Ελλάδα: υπογράψτε την αίτηση με πρωτοβουλία της Humanite». «Ο ελληνικός λαός είναι σε αυτοάμυνα. Η δημοκρατία καταπατείται. Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο αλληλεγγύης για την Ελλάδα» γράφει το κείμενο και καλεί τους λαούς της Ευρώπης να υπογράψουν το κείμενο «αλληλεγγύης με την ελληνική αντίσταση».

Ο διευθυντής της, Patrick Le Hyaric, γράφει το κύριο άρθρο, όπου απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους και όλους τους λαούς της Ευρώπης για την υποστήριξη του ελληνικού λαού, ζητώντας την απευθείας δανειοδότηση της Ελλάδας από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, όπως έκανε με τις ιδιωτικές τράπεζες.


«Είναι απαράδεκτο ότι στον 21 αιώνα, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ο λαός που κληροδότησε στον κόσμο τις αρχές της δημοκρατίας, ποδοπατείται σήμερα από τις ευρωπαϊκές αρχές. Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ότι μπορεί να αγνοηθεί η εθνική του κυριαρχία και ότι μπορεί να υπόκειται σε μια δημοσιονομική πειθαρχία και έλεγχο, ενώ οι χρηματοπιστωτικές αγορές και οι τράπεζες ληστεύουν με τα τοκογλυφικά επιτόκια.

Αυτός ο μακάβριος χορός από τους γύπες της χρηματαγοράς θα πρέπει να σταματήσει. Θα πρέπει να τους κόψουμε τα φτερά, διαφορετικά θα επιτεθούν και σε άλλα θύματα στην Ευρώπη. Η λιτότητα που επιβάλλουν οδηγεί στην καταστροφή.

«Με όλη μας τη δύναμη ας απορρίψουμε τη λιτότητα, τη στιγμή μάλιστα που και οι δύο ευρωπαϊκές συνθήκες που γράφτηκαν από τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ, στοχεύουν στο να επιβληθούν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση τα ακρώμια, που στραγγαλίζουν τον ελληνικό λαό.

Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και όλη η Ευρώπη, ας συσπειρωθούμε γύρω από μια απαίτηση, απλή και ρεαλιστική: Θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αναλάβει το ελληνικό χρέος δίνοντας κατευθείαν στη χώρα τα 130 δισ. που έχει ανάγκη, με το ίδιο επιτόκιο που έδωσε στις ιδιωτικές τράπεζες, ήτοι 1 %. Εάν δεν το κάνει θα είναι έγκλημα!».

Επισημαίνοντας τους κινδύνους μιας ακραίας λιτότητας και για τις άλλες χώρες, ο διευθυντής της Humanite αναρωτιέται: «Και εάν στους επόμενους μήνες ή χρόνια, μας αντιμετωπίσουν και εμάς όπως τους Έλληνες, όπου με το ένα σχέδιο λιτότητας μετά το άλλο, οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν επιβάλει μια τρομακτική κοινωνική εκκαθάριση;».

Διαβάστε περισσότερα!

Εκατονταδες Γάλλοι χορεύουν συρτάκι για συμπαράσταση στην Ελλάδα

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Διαβάστε περισσότερα!

Οι προδότες στο "Γουδή" !!!

Διαβάστε περισσότερα!

Μνημόνιο 3: υποδούλωση της χώρας και εξαθλίωση του λαού

Οι ιθαγενείς, νέοι και νέες του Άρδην και της Ρήξης, διοργανώνουν συζήτηση με θέμα

Μνημόνιο 3: υποδούλωση της χώρας και εξαθλίωση του λαού

ομιλητές:
Eυάγγελος Τσεκούρας, δικηγόρος
Κώστας Γεώρμας, δρ. Κοινωνιολογίας

την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου, στις 19:30,



στα γραφεία του Άρδην & της Ρήξης
Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια

Διαβάστε περισσότερα!

Ώρα πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας

Δήλωση Τσίπρα για τα χθεσινά πολιτικά γεγονότα

Το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες.

Επανέφεραν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για να διαχειριστεί τη χρεοκοπία που προσυπέγραψαν.

Υποθήκευσαν την Ελλάδα στο αγγλικό δίκαιο.

Καταδίκασαν τη ζωή, τη δική μας και των παιδιών μας, στη μόνιμη φτώχεια.

Πρόκειται για μια χρεοκοπημένη πολιτική ηγεσία που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να κοιτάξει στα μάτια τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.

Είναι όλοι τους υπόλογοι στην Ιστορία του τόπου και τον ελληνικό λαό.

Η παρωδία διαπραγμάτευσης της τελευταίας στιγμής απλώς επικύρωσε με μελοδραματικό ντεκόρ την καταρράκωση της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, τον ευτελισμό της δημοκρατίας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα του Τρίτου κόσμου.

Μια ηγεσία πολιτικών νάνων υπογράφει την υποδούλωση της χώρας στις τράπεζες, στον άγριο καπιταλισμό και στον οικονομικό σωβινισμό της κας Μέρκελ.

Και ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, υποκύπτοντας στα εκβιαστικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε.

Αυτό το έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού, αυτό το έγκλημα σε βάρος του τόπου δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί.

Το πακέτο της χρεοκοπίας δεν θα περάσει.

Τώρα είναι η ώρα του λαού. Τώρα είναι η ώρα της πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας όλων.

Είναι η ώρα να πάρει ο λαός στα χέρια του το θέμα της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας.

Καλούμε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, σε μια πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης.

Καλούμε τους πραγματικούς διανοούμενους, τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, να μπουν μπροστά σε αυτό τον αγώνα.

Σε έναν κοινωνικό ανένδοτο, με στόχο την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, την καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, που αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας.

Ας μην αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει η χώρα των ανέργων, των εξαθλιωμένων, της κοινωνικής ερήμωσης.

Ας μην επιτρέψουμε η νέα γενιά και το πιο παραγωγικό κομμάτι αυτού του τόπου να φύγει στο εξωτερικό.

Να φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα και τα τρία κόμματα που στηρίζουν αυτό το διασυρμό

Διαβάστε περισσότερα!

Προβλήματα διαπολιτισμικότητας

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο "Η καλύβα ψηλά στο βουνό" :

Διαπολιτισμικό πρόβλημα για τα σκυλιά στην Ευρώπη

Του Μιχάλη Μιχελή

Ένας Ολλανδός μουσουλμάνος πολιτικός ζήτησε την απαγόρευση των σκύλων στη Χάγη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ολλανδία!

Η Ισλαμική νομική παράδοση θεωρεί ότι τα σκυλιά είναι “ακάθαρτα” ζώα και ορισμένοι λένε ότι η πρόταση για την απαγόρευσή τους στην Ολλανδία αλλά και σε άλλα μέρη, είναι μια απόπειρα διείσδυσης του ισλαμικού νόμου της Σαρία στην Ευρώπη.

Το τελευταίο αυτό αίτημα – το οποίο το κοινό στην Ολλανδία έχει υποδεχτεί με χιούμορ αλλά και οργή – ακολουθεί δεκάδες άλλες μουσουλμανικές ενέργειες εναντίον των σκύλων στην Ευρώπη. Οι επικριτές λένε ότι αυτή η ενέργεια αντανακλά την αυξανόμενη παρουσία των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, καθώς προσπαθούν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο και τους θρησκευτικούς τους κανόνες στην ευρωπαϊκή κοινωνία.

Η Ολλανδική αυτή διαμάχη ξέσπασε αφού ο Κιουτσούκ Χασάν, ένας Τούρκο-Ολλανδός εκπρόσωπος των Ισλαμιστών Δημοκρατών στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, τάχθηκε κατηγορηματικά αντίθετος με την πρόταση του Κόμματος για τα Ζώα (Partij voor de Dieren) να κάνουν την πόλη πιο φιλική προς τους σκύλους.

Σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας του Άμστερνταμ «De Telegraaf» στις 28 Ιανουαρίου, ο Κιουτσούκ υποστήριξε ότι η διατήρηση των σκύλων ως κατοικίδια ζώα, ισοδυναμεί με κακοποίηση ζώου και στη συνέχεια ζήτησε η κατοχή των σκύλων στη Χάγη να ποινικοποιηθεί.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα τους, το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών ΄΄στηρίζεται στις ισλαμικές αρχές της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, είναι μια απάντηση στο μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κοινότητες των μεταναστών και των μουσουλμάνων και της τοπικής πολιτικής… Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, επικεντρώνεται στην πολιτική συνειδητοποίηση του προβλήματος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων και των μεταναστών.
Προωθεί την ευαισθητοποίηση όσον αφορά την ανάγκη οργάνωσης, αλλά και αμοιβαίας υποστήριξης. “

Ο Paul ter Linden, ο οποίος εκπροσωπεί το Ολλανδικό Κόμμα της Ελευθερίας (PVV) στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, απάντησε στον Κιουτσούκ λέγοντας: «Σε αυτήν την χώρα η κατοχή κατοικίδιων ζώων είναι νόμιμη. Όποιος διαφωνεί με αυτό, θα πρέπει να μετακομίσει σε άλλη χώρα».
Οι ολλανδοί πολιτικοί σχολιαστές πιστεύουν ότι οι δηλώσεις του Κιουτσούκ σκοπό είχαν να ξεσηκώσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό στη Χάγη. Οι Μουσουλμάνοι – που τώρα αποτελούν περισσότερο από το 12% του πληθυσμού της πόλης των 500.000 – βλέπουν τα σκυλιά ως ακάθαρτα ζώα και η πρόταση του Κιουτσούκ για την απαγόρευσή τους, θα του φέρει πολλούς ψήφους, λένε.
Πολλά περιστατικά όμως που σχετίζονται με σκύλους, έχουν σημειωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Στην Ισπανία, δύο ισλαμικές ομάδες στην Lérida – μια πόλη στην βορειοανατολική περιοχή της Καταλονίας, όπου 29.000 μουσουλμάνοι αποτελούν σήμερα περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού της πόλης – ζήτησαν από τους τοπικούς αξιωματούχους να ρυθμίσουν την παρουσία σκύλων σε δημόσιους χώρους, έτσι ώστε να “μην προσβάλλουν τους μουσουλμάνους.”
Οι Μουσουλμάνοι απαίτησαν να απαγορευτούν τα σκυλιά από όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων όλων των αστικών λεωφορείων καθώς και από όλες τις περιοχές στις οποίες συχνάζουν μουσουλμάνοι μετανάστες. Οι μουσουλμάνους, δήλωσαν ότι η παρουσία σκύλων στην Lérida παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία τους και το δικαίωμά τους να ζουν σύμφωνα με τις ισλαμικές αρχές.
Όταν ο δήμος δεν συμφώνησε με τις μουσουλμανικές απαιτήσεις, στην πόλη ξέσπασε ένα κύμα δηλητηριάσεων σκυλιών. Περισσότερα από δώδεκα σκυλιά δηλητηριάστηκαν το Σεπτέμβριο του 2011 σε γειτονιές της εργατικής τάξης στη Lérida, εκεί όπου κατοικούν πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες και όπου πολλά σκυλιά έχουν σκοτωθεί κατά τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Οι κάτοικοι που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα λένε ότι παρενοχλούνται συχνά από τους μουσουλμάνους μετανάστες, οι οποίοι δε θέλουν να βλέπουν τα ζώα στο δρόμο. Οι Μουσουλμάνοι έχουν επίσης ξεκινήσει μια σειρά από εκστρατείες ενάντια στους σκύλους σε ισλαμικές ιστοσελίδες και blogs στην Ισπανία.
Στη Βρετανία, οι τυφλοί επιβάτες δεν μπορούν να μπουν σε λεωφορεία ή σε ταξί, επειδή οι μουσουλμάνοι οδηγοί δε θέλουν τους «ακάθαρτους» σκύλους-οδηγούς.
Για παράδειγμα, ένας συνταξιούχος που έπασχε από καρκίνο, ήρθε αντιμέτωπος επανειλημμένα με μουσουλμάνους οδηγούς που του ζήτησαν να κατέβει από το λεωφορείο, λόγω του σκύλου-οδηγού του. Παρόμοιες καταστάσεις έζησε και σε κάποιο νοσοκομείο και σε ένα σούπερ μάρκετ.
Στο Νότιγχαμ, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να επιβιβάσει έναν τυφλό γιατί συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του. Στον ταξιτζή επιβλήθηκε αργότερα πρόστιμο 300 λιρών.
Στο Stafford, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να μεταφέρει ένα ηλικιωμένο τυφλό ζευγάρι από ένα μπακάλικο επειδή συνοδευόταν από το σκυλί τους.
Στο Tunbridge Wells, στο Kent, ο ιδιοκτήτης ενός ινδικού εστιατορίου έδιωξε έναν τυφλό πελάτη του που συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του, επειδή όπως είπε, ήταν ενάντια στις μουσουλμανικές πεποιθήσεις του να επιτρέπει σκυλιά να εισέρχονται στο μαγαζί του.
Στο Λονδίνο, ένας οδηγός λεωφορείου εμπόδισε μια γυναίκα να ανέβει στο λεωφορείο με το σκύλο της, επειδή υπήρχε μια μουσουλμάνα γυναίκα στο λεωφορείο που «θα μπορούσε να αναστατωθεί από το σκυλί.» Όταν η γυναίκα προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, οι πόρτες έκλεισαν και το λεωφορείο απομακρύνθηκε. Όταν προσπάθησε να ανέβει στο επόμενο λεωφορείο, εμποδίστηκε πάλι, αυτή τη φορά, επειδή ο οδηγός ήταν μουσουλμάνος.
Επίσης, στη Βρετανία, τα ειδικά εκπαιδευμένα αστυνομικά σκυλιά που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό τρομοκρατών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, δεν θα μπορούν πλέον να έρθουν σε επαφή με τους μουσουλμάνους επιβάτες, έπειτα από καταγγελίες μουσουλμάνων που δήλωσαν ότι αυτό είναι προσβλητικό για τη θρησκεία τους.
Μια αναφορά του Τμήματος Μεταφορών ενημέρωνε ότι τα ζώα θα πρέπει να αγγίζουν μόνο τις αποσκευές των επιβατών, διότι αυτό θεωρείται «πιο αποδεκτό.» Η Βρετανική Αστυνομία Συγκοινωνιών εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους – για την ανίχνευση εκρηκτικών υλών – κάνοντας έρευνα σε όλους τους επιβάτες, ανεξάρτητα από την πίστη τους, αλλά οι χειριστές είναι τώρα περισσότερο ενημερωμένοι σχετικά με τις «πολιτιστικές ευαισθησίες.”
Οι εκπαιδευμένοι σκύλοι που χρησιμοποιούνται από την αστυνομία για να ερευνούν τζαμιά και μουσουλμανικά σπίτια, φορούν τώρα ειδικά δερμάτινα καλτσάκια που καλύπτουν τις πατούσες τους, έτσι ώστε να μην διαπράττεται κάποιο παράπτωμα!!!!
Οι επικριτές λένε ότι οι καταγγελίες είναι απλώς ένα ακόμη παράδειγμα μουσουλμάνων που προσπαθούν να επιβάλλουν τους κανόνες και τα ήθη τους στην βρετανική κοινωνία. Ο βουλευτής Φίλιπ Ντέιβις, δήλωσε:. «Πιστεύω, ότι ο καθένας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα απέναντι στο νόμο και δεν μπορούν οι άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων, να καταλύουν το νόμο. Ελπίζω ότι η αστυνομία θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά της, με τον ίδιο τρόπο που την κάνει συνήθως.»
Εν τω μεταξύ, στη Βρετανία δίνουν στους μουσουλμάνους κρατούμενους καθαρά ρούχα και κλινοσκεπάσματα κάθε φορά που εκπαιδευμένοι σκύλοι ερευνούν τα κελιά τους.
Οι κρατούμενοι λένε ότι σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο τα κλινοσκεπάσματα και οι στολές τους πρέπει να αλλάζουν, αν έχουν έρθει σε επαφή με το σάλιο σκυλιών. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς κανόνες, οι φύλακες των φυλακών πρέπει να μοιράζουν ένα καθαρό σετ, μετά από κάθε έρευνα για ναρκωτικά ώστε να αποφευχθούν τα παράπονα περί θρησκευτικών διακρίσεων.
Απαγορεύεται επίσης τα σκυλιά να αγγίξουν τα αντίγραφα του ισλαμικού ιερού βιβλίου, του Κορανίου, και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα. Οι φυλακισμένοι χρησιμοποιούν ειδικές σακούλες για να τα προστατεύσουν.
Στη Σκωτία, ένα Αστυνομικό Τμήμα ζήτησε συγγνώμη για την χρησιμοποίηση ενός μωρού λυκόσκυλου σε μία εκστρατεία για την γνωστοποίηση του νέου τηλεφωνικού αριθμού μη έκτακτης ανάγκης, γιατί μπορεί λένε να προσβλήθηκε η ισχυρή μουσουλμανική κοινότητα των 3.000 ατόμων της πόλης.
Στη Νορβηγία, οι οδηγοί τεσσάρων ταξί, αρνήθηκαν να μεταφέρουν μια τυφλή γυναίκα, επειδή συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό της.
Στη Γαλλία, μία από τις πιο γνωστές τραγουδίστριες της χώρας και ηθοποιός, η Μαρία Laforêt, , αναγκάστηκε το Δεκέμβριο να υπερασπιστεί τον εαυτό της, όταν κατηγορήθηκε εξαιτίας μίας αγγελίας που δημοσίευσε, για διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων.
Η 72χρονη Laforêt είχε βάλει μία αγγελία σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αναζητώντας κάποιον να κάνει κάποιες εργασίες στην ταράτσα της το 2009. Διευκρίνιζε στην αγγελία ότι «τα άτομα με αλλεργίες ή οι ορθόδοξοι μουσουλμάνοι» δεν πρέπει να καλούν, λόγω ενός μικρού Τσιουάουα.
Η Laforêt ισχυρίστηκε ότι έκανε τη διευκρίνιση επειδή πίστευε η μουσουλμανική πίστη θεωρεί τα σκυλιά ακάθαρτα.
Η υπόθεση ξεκίνησε από μία ομάδα κατά των διακρίσεων που ονομάζεται Κίνημα κατά του Ρατσισμού και υπέρ της Φιλίας μεταξύ των Λαών (MRAP), η οποία υπέβαλε την καταγγελία κατά της Laforêt.
Ο δικηγόρος της Laforêt χαρακτήρισε τις κατηγορίες αυτές ανόητες και είπε ότι η πελάτισσά του «γνώριζε ότι η παρουσία ενός σκύλου μπορεί να ερχόταν σε σύγκρουση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των ορθόδοξων Μουσουλμάνων και ότι ήταν μια ένδειξη σεβασμού».

Πηγή

http://www.stonegateinstitute.org/2796/muslims-ban-dogs-europe

Διαβάστε περισσότερα!

Αυτοδύναμοι!

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη (φ. 81)

Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις

Μια αδιάψευστη ένδειξη της κρίσης και της σαπίλας των ελληνικών ελίτ είναι η απουσία οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για ενίσχυση της αλληλεγγύης και της συνοχής της κοινωνίας, από το σύνολο των πολιτικών, «πνευματικών» και οικονομικών ελίτ της χώρας.
Σήμερα, οι Έλληνες εφοπλιστές παραμένουν ακόμα ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου εμπορικού στόλου στον κόσμο, και οι ετήσιες παραγγελίες τους είναι πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια. Έλληνες επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικοί και άλλοι χρυσοκάνθαροι διαθέτουν καταθέσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό. Μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν ένα σημαντικό ύψος καταθέσεων και σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.
Αν όλοι οι Έλληνες, με πρωτοστάτες τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους συνδέσμους των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, τους τραπεζίτες, τους κατασκευαστές, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, «συνδικαλιστές» τύπου Παναγόπουλου, με αμοιβές δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα, και μεγαλοδημοσιογράφους, εννοούσαν στα σοβαρά αυτό που λένε, ότι «όλοι θα πρέπει να συνεισφέρουμε για το ξεπέρασμα της κρίσης», θα είχαν ήδη ξεκινήσει μια εκστρατεία για ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, με χαμηλό επιτόκιο, για να δανείσουν το ελληνικό κράτος.

Αν οι ποικίλοι σύνδεσμοι των ομογενών, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, κινητοποιούνταν προς την ίδια κατεύθυνση, τότε άλλη θα ήταν σήμερα η κατάσταση της χώρας.
Θα μπορούσε να υπάρξει μια σοβαρή χρηματοδότηση του ελληνικού κράτους, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων, και θα αποκτούσε νόημα η αδιάκοπη λογοδιάρροια περί «θυσιών» όλων των Ελλήνων [...] και προπαντός, θα ενισχυόταν όντως η περιβόητη εθνική συνοχή και οι Έλληνες θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την κρίση.
Οι Έλληνες, κάποτε, διεξήγαγαν μεγάλους εθνικούς αγώνες, στηριγμένοι κατ’ εξοχήν στην οικονομική συμπαράσταση των συμπατριωτών τους. Οι Ζωσιμάδες, ο Βαρβάκης, ο Σίνας, ακόμα και ο Συγγρός, ο Αβέρωφ, μοναστήρια και μητροπολίτες, οι χιλιάδες των μικρών και μεγάλων ευεργετών, όλοι οι Έλληνες, στήριξαν την εκπαίδευση στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, χρηματοδότησαν τη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση, ενίσχυσαν ακόμα και τον ελληνικό στόλο στους Βαλκανικούς Πολέμους. Συχνά, αυτοί οι εθνικοί ευεργέτες ήταν στυγνοί καπιταλιστές, όπως ο Συγγρός. Και όμως, παράλληλα, ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν απλόχερα για τις ανάγκες της πατρίδας, επιστρέφοντας έτσι ένα μέρος από αυτά που είχαν καρπωθεί.
Σήμερα, δεν βρέθηκε ούτε ένας –αριθμός ένας– πολιτικός, επιχειρηματίας, μεγαλοδημοσιογράφος, που να βάλει το χέρι στην τσέπη, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει έστω αυτό που έκαναν οι Ιταλοί καπιταλιστές.
Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την κρίση, ο καθένας μόνος του, και οι μόνες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης έρχονται από τα κάτω, από ομάδες πολιτών και από την Εκκλησία.
Και γι’ αυτή την κατάντια δεν ευθύνεται μόνο το «πνεύμα της εποχής», ο ατομικισμός, ο καταναλωτισμός, ευθύνονται, πριν απ’ όλα, όλοι εκείνοι που, εδώ και δεκαετίες, κάνουν ό,τι μπορούν για να διαλύσουν την αίσθηση του συνανήκειν των Ελλήνων, όλοι εκείνοι που πασχίζουν να αποδομήσουν την ιστορία μας, να κόψουν τις ρίζες μας, να μας μεταβάλουν σε μια αγέλη χωρίς ταυτότητα.
Αυτή η ηροστράτεια λογική, στην οποία πρωτοστάτησαν οι ψευδοπροοδευτικοί διανοούμενοι, έπαιξε τελικά το παιγνίδι των τραπεζιτών, των νεοφιλελεύθερων, της Μέρκελ.
Και έρχονται σήμερα να τα ζητήσουν όλα από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους αγρότες, του μικρέμπορους, τους «μικρομεσαίους», με περικοπές, χαράτσια, φοροεπιδρομές, απολύσεις. Οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τίποτε!
Ο περιβόητος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που κινδυνεύει να γίνει πιο αναξιόπιστος από όλους τους άλλους, ξέρει μόνο να διαμαρτύρεται επειδή τον κράζουν οι πολίτες.
Είναι καιρός, λοιπόν, να αναλάβει μια πρωτοβουλία, αν θέλει να μειωθεί η λαϊκή κατακραυγή εναντίον του. Να δημιουργήσει μια ανεξάρτητη και υπεράνω υποψίας επιτροπή ελέγχου, που θα αναλάβει τη διαχείριση ενός ομολογιακού δανείου, στο οποίο, πρώτος αυτός, θα συνεισφέρει ένα σημαντικό ποσό, και αμέσως μετά από αυτόν, ο πρωθυπουργός, όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές, με ένα υποχρεωτικό μίνιμουμ συμμετοχής, που να ανέρχεται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Αμέσως μετά, θα πρέπει να ακολουθήσουν οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι κατασκευαστές, οι μεγαλοδημοσιογράφοι. Και μετά μπορούν να ακολουθήσουν όλοι οι Έλληνες πολίτες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι Έλληνες πρέπει να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις και πρέπει να υποχρεώσουν τους υπεύθυνους να αναλάβουν τουλάχιστον ένα μέρος των βαρών.
Και επειδή το αυτί αυτών των παχυδέρμων δεν πρόκειται εύκολα να ιδρώσει, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα καταγγελίας τους και προώθησης ενός τέτοιου δανείου, που θα τους υποχρεώσει να κινηθούν έστω και διά της βίας. Εν ανάγκη, την πρωτοβουλία θα έπρεπε και θα μπορούσαν να την πάρουν οι ίδιοι οι πολίτες.
Είναι καιρός, πέρα από τις καταγγελίες και την άρνηση πληρωμής των χαρατσιών, πέρα από τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στα θύματα της κρίσης, πέρα από την οργάνωση εναλλακτικών μορφών οικονομίας, να παρέμβουμε και στο ίδιο το ζήτημα του χρέους. Θα πρέπει να πάψουμε να αναζητούμε δανεικά από τους ξένους, αλλά να υποχρεώσουμε τους «ξένους» που βρίσκονται στον τόπο μας, αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτή την άθλια κατάσταση, να συμβάλουν, επί τέλους, όχι μόνο στο ξεπέρασμα της κρίσης, αλλά και στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας την οποία διέλυσαν.
Κάτι τέτοιο εξ άλλου θα μείωνε κατά πολύ και τις δυνατότητες των ξένων, της Μέρκελ και του ΔΝΤ, να μας εκβιάζουν από δόση σε δόση, από μνημόνιο σε μνημόνιο, θα έδινε τη δυνατότητα στην ελληνική κοινωνία να τους αντιμετωπίσει με θάρρος και υπερηφάνεια.
Κάποιοι θα βρουν πολλά επιχειρήματα να αντιτάξουν, όπως το ποιον να εμπιστευτούμε για τη διαχείριση ενός τέτοιου δανείου κ.λπ.. Ωστόσο, όποιος δεν θέλει να ζυμώσει…, δέκα μέρες κοσκινάει.
Το αίτημα του ομολογιακού δανείου, με βάση τις οικονομικές δυνατότητες και τις ευθύνες των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και τάξεων, έπρεπε ήδη να αποτελεί βασικό αίτημα του κινήματος των αγανακτισμένων. Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Είναι καιρός σήμερα να αρχίσουμε μια μεγάλη εκστρατεία για να το προωθήσουμε.
Γ.Κ.

Διαβάστε περισσότερα!

Πετώντας πάνω από την Ελλάδα

 Μια μαγευτική περιήγηση -σε high definition- πετώντας πάνω από την Ελλάδα. Ξεκινώντας από την Αθήνα, θα μας ταξιδέψει σε μοναδικά μέρη εξερευνώντας διάσπαρτα Ελληνικά νησιά στο λαμπρό μπλε του Αιγαίου, αρχαία ερείπια, καταπράσινους λόφους, βραχώδεις ακτές και ιστορικούς τόπους γεμάτους παραδόσεις.

Την δραματική άποψη ενισχύσαμε με την μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου! Θα πετάξουμε από την Κέρκυρα στην Κρήτη, από τα Μετέωρα στην Μύκονο, στην Πελοπόννησο, στη Ρόδο, στη Σαντορίνη, στη Θεσσαλονίκη και σε πολλούς άλλους λαμπρούς προορισμούς αυτού του υπέροχου τόπου!

Αρχικός τίτλος «Visions of Greece»

Producer: Stavros Niarchos, 2003
Executive Producer: Roy Hammond
Producer, Writer, Editor: Sam Toperoff
Producer, Aerial Director: Duby Tall
Wescam Technician and Operator: Grant Bieman
Helicopter Pilot: Stelios Bounas (85 hours flight over the Greece)

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη ChaniaCreteFB στο YOUTUBE

Διαβάστε περισσότερα!

BIRDY του Ουίλιαμ Γουόρτον

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

BIRDY του Ουίλιαμ Γουόρτον
Αναμφίβολα τα τελευταία χρόνια η θεατρική σκηνή στη χώρα μας είναι η πιο εκτεταμένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το πληθυσμιακό της μέγεθος. Πολύ σημαντικό μέρος της κατέχουν οι παραστάσεις οι οποίες απευθύνονται αποκλειστικά στα παιδιά ενώ εσχάτως αρχίζει να παρατηρείται μια άνθηση των θεατρικών σκηνών που απευθύνονται και σε εφήβους. Σε αυτή την κατηγορία περιλαμβάνεται το θεατρικό «Στην οθόνη φως» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, όπως και το «Birdy» του Ουίλιαμ Γουόρτον με το τελευταίο να έχει βέβαια πολύ ευρύτερη απεύθυνση.

Ο Γουόρτον (1925-2008) έγραψε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα το 1978 και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από το σκηνοθέτη Άλαν Πάρκερ το 1984 με μεγάλη επιτυχία, διεθνώς αλλά και στη χώρα μας. Ήταν το πρώτο έργο του συγγραφέα το οποίο μάλιστα τον έκανε ευρέως γνωστό και στο οποίο εμπεριέχονται πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία μιας και ο ίδιος υπήρξε τραυματίας κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Η περίοδος της συγγραφής του (χρόνια του αμερικάνικου ’68 ) λειτούργησε καταλυτικά στο περιεχόμενο του μυθιστορήματος μιας και είναι έντονα τα δραματουργικά χαρακτηριστικά του ομοερωτισμού, του αντιμιλιταρισμού και της αντιψυχανάλυσης, με τα δύο τελευταία να αναπτύσσονται ιδιαίτερα από τους δημιουργούς οι οποίοι ασχολήθηκαν με την κινηματογραφική ή θεατρική διασκευή τους. Στην υπόθεση του έργου ο Αλφόνσο, ένας ιταλικής καταγωγής τραυματίας πολέμου στο Βιετνάμ (η σύγχρονη μεταφορά του συγγραφέα της προσωπικής του εμπειρίας από το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) μεταφέρεται σε στρατιωτικό ψυχιατρείο το οποίο λειτουργεί υπό την ολοκληρωτικής λογικής διεύθυνση του αρχίατρου Βάις. Σκοπός της μεταφοράς είναι η πειραματική προσπάθεια του αρχίατρου να επαναφέρει στον κόσμο της λογικής τον έγκλειστο Μπέρντι μέσω της συναναστροφής με τον παιδικό του φίλο Αλφόνσο. Κατόπιν συνεχών χρονικών παλινδρομήσεων γινόμαστε μάρτυρες της πολύ στενής φιλικής σχέσης των δύο νεαρών καθώς και των ιδιαίτερων στοιχείων που χαρακτηρίζουν τον κάθε ένα από αυτούς. Ο νεαρός Αλ (μιας και αποστρέφεται το Αλφόνσο επειδή του θυμίζει την ιταλική του καταγωγή) ενδιαφέρεται περισσότερο για τα γήινα. Λατρεύει τη γυμναστική, φαντασιώνεται με τις συνομήλικές του, ενθουσιάζεται με τις γρήγορες μηχανές, διασκεδάζει με τις μουσικές επιτυχίες της εποχής. Ο Μπέρντι από την άλλη ως χαρακτηριστική ρομαντική φιγούρα, φαίνεται να αδιαφορεί για όλα αυτά δείχνοντας μια ιδιαίτερη προτίμηση στον κόσμο των πτηνών. Η ολοένα και περισσότερο ανάπτυξη αυτής της προτίμησης, τον οδηγεί σε μια απομόνωση από τον κόσμο των ανθρώπινων σχέσεων και συμπεριφορών, κόσμος ο οποίος συχνά – πυκνά είναι συνδεδεμένος με τραυματικές εμπειρίες. Η ολοένα και μεγαλύτερη ταύτιση με τον κόσμο των φτερωτών φίλων του είναι αυτή η οποία καθοδηγεί τα όνειρά του. Μέρα με τη μέρα ονειρεύεται και ολοένα περισσότερο τη στιγμή που θα καταφέρει να πετάξει, πραγματικά λυτρωμένος, σε ένα ταξίδι το οποίο καθορίζεται από το απόλυτο πάθος του για την ελευθερία.
Η συνάντηση των δύο φίλων, χρόνια μετά, είναι η συνάντηση δυο καταρρακωμένων ανθρώπων. Ο Αλ επιστρέφει τραυματίας από ένα πόλεμο ο οποίος του έχει δημιουργήσει σοβαρές ψυχικές πληγές, ενώ ο Μπέρντι είναι έγκλειστος σε στρατιωτικό ψυχιατρείο, απομονωμένος στον εαυτό του και εγκλωβισμένος σε ένα κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν των ονείρων του. Και είναι αυτή η επανένωση των δύο ανδρών, μέσα από μια διαδρομή η οποία ξεκινά από τα νεανικά χρόνια και φτάνει στο σήμερα, που θα τους οδηγήσει στη λύτρωση. Είναι η κοινωνικοποίηση, η φιλία, η αλληλεγγύη ως διαδικασία η οποία θα οδηγήσει δύο καταρρακωμένες προσωπικότητες από ολοκληρωτικούς μηχανισμούς εξουσίας και επιβολής, ή από ματαίωση προσωπικών οραμάτων η οποία θα αποκαταστήσει τις εσωτερικές και συλλογικές ισορροπίες.
Σε λίγους μήνες κλείνουν δύο χρόνια από τότε που ο ΓΑΠ ανακοίνωσε από το Καστελλόριζο την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς μνημονίου, δηλαδή σε καθεστώς οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας. Στους μήνες που ακολούθησαν τα πάντα, εργασιακές κατακτήσεις, μισθοί και συντάξεις, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα μπήκαν στη μέγγενη της τρόικας. Ακόμη χειρότερα ο κοινωνικός και οικογενειακός ιστός αποδομήθηκε, η ανασφάλεια και ο φόβος άρχισαν να κυριαρχούν. Όλα αυτά οδήγησαν την κοινωνία να βιώνει μια μαζική ματαίωση και κατάθλιψη. Από την εθνική υπερηφάνεια του 2004 οδήγησαν μέσα σε έξι χρόνια στην εθνική ταπείνωση και κατοχή της χώρας. Κι όμως οι τρεις αυτές αξίες (κοινωνικοποίηση, φιλία, αλληλεγγύη) οι οποίες οδήγησαν στην ανύψωση των δύο ηρώων του θεατρικού έργου είναι οι ίδιες οι οποίες ως επιλογή μπορεί και πρέπει να οδηγήσουν την κοινωνία ολόκληρη στο δρόμο της ανάτασης. Από μια κοινωνία η οποία βιώνει την κρίση σε όλα τα επίπεδα (κρίση αξιών, θεσμών, οραμάτων) μπορούμε και πρέπει να οδηγηθούμε στην κοινωνία όπου θα αναδυθούν αξίες όπως αυτή του συνανήκειν και του συνεργάζεσθαι. Γιατί είναι ανάγκη τώρα παρά ποτέ να ανακαλύψουμε ξανά την ελπίδα, υψηλές αξίες, κοινωνικές σχέσεις, πάθος για την ελευθερία και τη δημιουργία. Μόνο η υιοθέτηση ενός Υψηλού Οράματος είναι αυτό το οποίο θα οδηγήσει τη χώρα και την κοινωνία έξω από το σημερινό τέλμα ακόμη και αν αυτή η υιοθέτηση θα πρέπει να συνδυαστεί με θυσίες, κόπο και δάκρυα. Γι αυτό άλλωστε όταν αφήνεις την παράσταση πίσω σου νιώθεις ότι η φιγούρα του ασυμβίβαστου, οραματιστή και ρομαντικού Μπέρντι είναι αυτή η οποία σε γεμίζει με την αισιοδοξία της βούλησης.
H θεατρική ομάδα του Altera Pars τα τελευταία χρόνια είναι σταθερά προσανατολισμένη σε έργα που αναδεικνύουν την πολιτική διάσταση των πραγμάτων και ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα των επιλογών έναντι των καταστάσεων. Γι αυτό και πλέον έχει καθιερώσει το στίγμα της μέσα στο θεατρικό χώρο. Η τελευταία της επιλογή όχι μόνο είναι συνεπής με την προηγούμενη πορεία της, αλλά κάνει ένα βήμα ακόμη μεγαλύτερο. Απευθύνεται στο εφηβικό κοινό γνωρίζοντας ότι αυτή είναι η γενιά η οποία θα πρέπει μέσω της υιοθέτησης των οραμάτων, των αντιστάσεων και των αξιών που της αναλογούν να ηγηθεί την αυριανή μέρα σε μια κατεύθυνση αναβάθμισης της χώρας. Έξω και πέρα από τις λογικές προηγούμενων γενεών οι οποίες είχαν υιοθετήσει τον παρασιτισμό, την ευκολία και το εφήμερο με τα γνωστά όσο και τραγικά αποτελέσματα.
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Πέτρος Νάκος, από τις ψυχές της θεατρικής ομάδας, στήνει μια σημαντική παράσταση για όλους τους προηγούμενους λόγους που αναφέραμε. Οι απόψεις του στις συνεντεύξεις που δίνει, ξεφεύγουν από τον αποκλειστικό χώρο του θεάτρου. Με αναφορές από τη σύλληψη του Οτσαλάν, την ηθική συνενοχή της κοινωνίας στο προηγούμενο χρονικό διάστημα μέχρι την ευθύνη των φωτεινών μυαλών της τέχνης οι οποίες συστρατεύθηκαν με το κατεστημένο, αναδεικνύει εύστοχα αρκετές από τις αιτίες της κρίσης. Όλη αυτή η προσωπική του ανησυχία τον έχει οδηγήσει στην εύστοχη πρόταση της συγκεκριμένης παράστασης. Αξιοποιώντας το μέγιστο των δυνατοτήτων που του παρέχει ο θεατρικός χώρος του Κεραμεικού και παρά το δύσκολο των χρονικών παλινδρομήσεων του κειμένου, επιτυγχάνει να παρουσιάσει το μυθιστόρημα του Γουόρτον αναδεικνύοντας τις δραματικές πλευρές του ταυτόχρονα με το αισιόδοξο της κατάληξης, δίνοντας μια ισορροπημένη παράσταση. Στην επιτυχία του αποτελέσματος θα πρέπει να αναφέρουμε και τη συμβολή των ηθοποιών οι οποίοι μέσα από πολύ καλές ερμηνείες ανέδειξαν τους ρόλους τους οποίους υπηρέτησαν. Με τους νεαρούς Ασημακόπουλο και Τρίκα να δίνουν τους νεαρούς Αλ και Μπέρντι με φρεσκάδα, αισιοδοξία και ονειροπόληση, τους μεγαλύτερους Νάκο και Πετικάρη να αποδίδουν τους εγκλωβισμένους ήρωες καθώς και τους Σουξέ ως αρχίατρο Βάις και Κυπαρισσόπουλο ως νοσοκόμο Ρενάλντι να αποδίδουν ουσιαστικά τους ρόλους τους. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η μουσική επιμέλεια του Π. Νάκου η οποία λειτουργεί αποτελεσματικά ως γέφυρα αλλά και αναδεικνύει την φρεσκάδα των ηρώων

BIRDY του Ουίλιαμ Γουόρτον

Οι συντελεστές:
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος

Σκηνικά: AlteraPars

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Μουσική/Σύνθεση Ήχων: Νίκος Τσέκος

Επιμέλεια Μουσικής: Πέτρος Νάκος

Βίντεο: Νίκος Τσέκος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Σταυρούλα Μάκρα

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λοχίας ΑΛ: Πέτρος Νάκος

Νεαρός Αλ: Ορέστης Τρίκας

Μπέρντυ: Γεράσιμος Πετικάρης

Νεαρός Μπέρντυ: Παναγιώτης Ασημακόπουλος

Ψυχίατρος Βάϊς: Γιώργος Σουξές

Ρενάλντι: Σίμος Κυπαρισσόπουλος
Η παράσταση "Birdy" ανεβαίνει κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30 στο θέατρο Altera Pars (Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός).
Πληροφορίες-Κρατήσεις: 210-3410011

Διαβάστε περισσότερα!

Οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς

Οι Anonymous "χτύπησαν" και στην Ελλάδα
Η διαβόητη ομάδα hackers με την επωνυμία Anonymous εξαπέλυσε επίθεση την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου με στόχο την ιστοσελίδα του ελληνικού υπουργείου Δικαιοσύνης. Το κίνητρο της επίθεσης ήταν η συνθήκη ACTA και οι ρυθμίσεις για την πειρατεία.


Πέρα από αυτό, όμως, οι Anonymous κάνουν αναφορές στη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, εξαπολύοντας μύδρους κατά της πολιτικής τάξης. Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που εστάλη λίγο μετά την επίθεση, οι Anonymous λένε μεταξύ άλλων: "Είμαστε οι Ανώνυμοι. Δεν συγχωρούμε, δεν ξεχνάμε. Έπρεπε να μας περιμένετε. Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς."

Διαβάστε περισσότερα!

Να καταργηθεί η ACTA

Η ACTA (Anti-Counterfeiting Trademark Agreement) συστάθηκε και υπογράφηκε σχεδόν με μυστικότητα, χωρίς δημόσιες διαβουλεύσεις. H αρχική ιδέα της σύστασής του ήταν να προστατεύσει την πνευματική ιδιοκτησία.

Εκείνοι που δεν θέλουν να ακούν γι' αυτήν θεωρούν πως η συμφωνία αυτή θα αλλάξει όχι προς το καλύτερο βέβαια την ζωή μας στο διαδίκτυο.

Η ACTA δεν είναι τίποτε άλλο από μια συμφωνία μεταξύ πολλών χωρών και έχει να κάνει με τα πνευματικά δικαιώματα και όχι μόνο.

Η συμφωνία επι της ουσίας, καθιστά παρόχους (ISP) αποκλειστικά υπεύθυνους για τις όποιες παραβάσεις πνευματικών δικαιωμάτων που πραγματοποιούνται στο δίκτυό τους.

Αυτό σημαίνει ότι προκειμένου να μην βρεθούν προ απροόπτου - ακόμα και κατηγορούμενοι - οι πάροχοι θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν συστήματα παρακολούθησης κάθε ιντερνετικού βήματος των χρηστών τους.

Οι πάροχοι μάλιστα θα έχουν την δυνατότητα να αποστέλουν προειδοποιήσεις στον χρήστη που επιδεικνύει "παραβατική" συμπεριφορά και αν δεν συμμορφώνεται να τον "πετάει" έξω από το δίκτυό του.

Το περίεργο με την ACTA είναι ότι όπως λένε όσοι την έχουν μελετήσει προσπαθεί με ύπουλο τρόπο να περάσει νόμους μέσω μιας εμπορικής συμφωνίας που όταν επικυρωθεί θα αποκτήσει δεσμευτική ισχύ και θα ισχύει σε όλες τις χώρες!

Μέχρι στιγμής στην Ευρώπη, οι χώρες που συμφώνησαν να υιοθετήσουν την ACTA είναι οι Ελλάδα, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχία, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Πολωνία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβενία, Ισπανία και Σουηδία.

Σύντομα θα υπογράψουν και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ ήδη έχουν υπογράψει οι ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Μαρόκο, Νέα Ζηλανδία και Σιγκαπούρη.

Διαβάστε περισσότερα!

«Η Παρέλαση» της Λ.Αναγνωστάκη.

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΒΟΛΟΥ 1944

Η διελκυστίνδα ανάμεσα στην ιδιώτευση και το συλλογικό.
«Η Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη.

«Εθνική εορτή. Παρέλαση Μαρτίου.
Επέτειος βελτίωσης λιγάκι του καιρού.
Μπλε ποδίτσες άσπρα συννεφάκια φοράει
η αίθρια από μια σκοπιά ημέρα.
Σημαιοφόρα πράσινα φύλλα, σημειωτόν το έαρ.
Νικητήρια παιδάκια κρατούν
χάρτινες σημαιούλες κυματίζουν
υπερήφανες μάνες….»
Κική Δημουλά "Άφετε τα Παιδία Ήσυχα"

Ένα από τα πιο σημαντικά πεδία αντιπαράθεσης στον ιδεολογικό τομέα (ίσως το σημαντικότερο μετά το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού) ήταν οι παρελάσεις. Στο πεδίο αυτό λοιπόν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, με τη συμβολή δυστυχώς ενός σημαντικού τμήματος της αριστεράς, επεδίωκαν (στα πλαίσια της προσπάθειας εξαφάνισης οποιαδήποτε αναφοράς στην εθνική ιδιοπροσωπία) την κατάργηση των παρελάσεων. Όσο η αντιπαράθεση αυτή λάμβανε χώρα στα πεδία των τηλεοπτικών παραθύρων, ίσως και με τη βοήθεια αυτών αλλά και πρόθυμων ακαδημαϊκών, φαινόταν να παίρνουν το πάνω χέρι. Τη στιγμή όμως που προσπάθησαν να τη περάσουν στην κοινωνία, μέσω των παρεμβάσεών τους στις εθνικές επετείους, η ίδια η κοινωνία τους απέρριψε • η μάχη γι’ αυτούς είχε χαθεί οριστικά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι ακριβώς είναι η παρέλαση: πέρασμα, διέλευση συντεταγμένων τμημάτων, σχηματισμών (ανθρώπων, οχημάτων κτλ.) μπροστά από κάποιο χώρο, από επίσημο πρόσωπο κτλ. κυρίως σε εθνικές γιορτές, επετείους κτλ.
Αυτό το πέρασμα, η διέλευση, η πομπή τελικά είναι κάτι το οποίο συμβαίνει από αρχαιοτάτων χρόνων και σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Την πομπή, την παρέλαση δηλαδή, τη συναντούμε ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους στην αρχαία Αθήνα όταν η κορύφωση των Παναθηναίων εορταζόταν με την πομπή των Πέπλων. Στην πομπή που είχε τελετουργικό χαρακτήρα, μετείχαν μουσικοί που έδιναν το ρυθμό, αξιωματούχοι, νέοι που οδηγούσαν τα προς θυσία ζώα, νέες με κλαδιά ελιάς και προσφορές μέσα σε καλάθια για τη θεά. Είναι αυτή ακριβώς η παρέλαση η οποία αναπαρίσταται στη Ζωοφόρο του Παρθενώνα. Στα Ανθεστήρια, άλλη σημαντική γιορτή της αρχαίας Αθήνας κεντρική σημασία είχε η πομπική είσοδος του Διονύσου ενώ στα Ελευσίνια Μυστήρια την έκτη και σημαντικότερη ημέρα, τη μέρα του Ίακχου, η κορύφωση ερχόταν με τη συμμετοχή τριάντα χιλιάδων ανθρώπων (σύμφωνα με τον Ηρόδοτο) στην πορεία από τον Κεραμικό μέχρι το Θριάσιο Πεδίο όπου ήταν και το κέντρο των Μυστηρίων.
Αλλά ας μην πάμε μακριά. Στις μέρες μας ο εορτασμός του Πολυτεχνείου δεν είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει ο ορισμός; πέρασμα, διέλευση συντεταγμένων τμημάτων, μπροστά από κάποιο χώρο , κυρίως σε εθνικές γιορτές, επετείους κτλ!
Με τα συντεταγμένα κομματικά, νεολαιίστικα και συνδικαλιστικά τμήματα, με στρατιωτικό βηματισμό (βλέπε ΝΑΡ), μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία εν προκειμένω, με την ελληνική σημαία στην κεφαλή;
Και για να κλείσουμε την παράγραφο των παραδειγμάτων αξίζει να αναφέρουμε ότι στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης κάθε απελευθέρωση μεγάλης πόλης από τους γερμανούς κατακτητές εορταζόταν με πλήρη παρέλαση ενώ στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού ο EZLN (Ζαπατίστικος Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση) υποδέχεται τους πάσης φύσεως διεθνείς αλληλέγγυους με τον Εθνικό Ύμνο και παρελάσεις παιδιών συντεταγμένου τύπου.
Η Παρέλαση γράφτηκε το 1964 κυριολεκτικά μέσα σε ένα βράδυ (όπως έχει δηλώσει η συγγραφέας) και αποτελεί το τέλος της τριλογίας της Πόλης, μαζί με τη «Διανυκτέρευση» και την «Πόλη», ανέβηκε μάλιστα στο Θέατρο Τέχνης του αείμνηστου Καρόλου Κουν.
Στο έργο αυτό της Λούλας Αναγνωστάκη οι βασικοί ήρωες είναι δύο αδέλφια, η Ζωή και ο Άρης που ζουν απομονωμένα από τον έξω κόσμο σε ένα καταπιεστικό καθεστώς, «εξόριστοι» στην ασφάλεια του δωματίου τους ενώ η μόνη τους επαφή με την πόλη και τους ανθρώπους είναι ένα «παράθυρο». Από αυτό το παράθυρο περιμένουν μία μέρα να δουν την έναρξη μίας παρέλασης εθνικής επετείου που θα λάβει χώρα στην πλατεία έξω από το σπίτι τους. Η παρέλαση ωστόσο δεν γίνεται ενώ η όλη ιστορία παίρνει μία απρόσμενη τροπή.
Τα δύο αδέλφια παραπέμπουν σε χαρακτήρες αποσυρμένους από οποιαδήποτε συμμετοχή στα κοινά, με κυρίαρχα στοιχεία αγοραφοβίας, έρμαια μιας αόρατης παρουσίας ενός απόντος πατέρα. Ευνουχισμένες προσωπικότητες λόγω της καταπίεσης της οποίας έχουν υποστεί, μικρά παιδιά αλλά και ενήλικες ταυτόχρονα, βιώνουν ένα δεσμό ανάμεσά τους ο οποίος εύκολα περνά από την ταύτιση στην ανθρωποφαγία. Είναι αυτό το πεδίο του έργου το οποίο αξίζει να ειδωθεί κάτω από ένα ψυχαναλυτικό πρίσμα. Το άλλο, ίσως και σημαντικότερο, είναι η αντιπαράθεση, η διελκυστίνδα δηλαδή ανάμεσα στο χώρο της ιδιώτευσης, τον περιχαρακωμένο προσωπικό χώρο από τη μια και το δημόσιο χώρο, το χώρο του συλλογικού από την άλλη. Όσο και αν κυριαρχούνται από την απόσυρση στα άδυτα που έχουν φτιάξει, η επαφή, έστω και οπτική μέσω του παραθύρου με τον κοινωνικό χώρο, το χώρο της παρέλασης, είναι αυτή που αντιπαλεύει την απομόνωση. Και είναι αυτή η αντιπαράθεση η οποία κάνει το έργο στα αντιμνημονιακά χρόνια τα οποία περνάμε, σύγχρονο και επίκαιρο.
Το σκηνοθέτη Ένκε Φεζολάρι αλβανικής καταγωγής, τον είχαμε συναντήσει πρώτη φορά πριν τέσσερα χρόνια ως ηθοποιό στο έργο «Ένας στους δέκα». Στην παρθενική του εμφάνιση ως σκηνοθέτη επιλέγει να αναμετρηθεί με ένα έργο βαθιά πολιτικό. Ένα έργο στο οποίο, με βάση την ιδεολογική αντιπαράθεση των περασμένων χρόνων, οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές. Έτσι μπορεί να διαβάσουμε στο σημείωμά του για την παράσταση «Σε εποχές όπου η κατάρρευση του νόμου και του ήθους εκμηδενίζει την ανθρώπινη υπόσταση, η ιδιώτευση έχει καταστροφικές συνέπειες για το κοινωνικό σύνολο. Η μη συμμετοχή στα κοινά, η εκούσια απομόνωση, η αδιαφορία και προπαντός ο φόβος αντιμετώπισης της πραγματικότητας παραλύει και αποδυναμώνει όχι μόνο το ίδιο το άτομο αλλά και τον περίγυρο του. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, γίνεται εμφανές πόσο οι ζωές μας είναι άρρηκτα δεμένες αφού οι πράξεις μας έχουν «πολιτικό» αντίκτυπο στους συνανθρώπους μας. Η αδιαφορία λοιπόν, ως μια καταστρεπτική πράξη..», από την άλλη όμως δείχνει να μην είναι ανεπηρέαστος από την ιδεολογική σύγκρουση γύρω από το θέμα των παρελάσεων.
Οι δύο ηθοποιοί υπηρετούν τους ρόλους με καλές ερμηνείες, όμως φαίνεται σαν να υπάρχει μία έλλειψη συνολικής σκηνοθετικής πρόσληψης του έργου, πράγμα που το καθιστά άνισο στη προσέγγισή του. Έτσι τα ευρήματα τα οποία καλούνται να υπηρετήσουν δεν χαρακτηρίζονται πάντα ως εύστοχα. Το έργο γραμμένο στα μετεμφυλιακά χρόνια, όπου το συλλογικό είχε να αντιμετωπίσει την κρατική τρομοκρατία, χρειάζεται μια συγκροτημένη οπτική γωνία για να αναδείξει τη φρεσκάδα της επικαιρότητας την οποία κουβαλάει.
Η Παρέλαση
Κείμενο: Λούλα Αναγνωστάκη
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σκηνικά-κοστούμια: Δάφνη Κούτρα
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Γραμματικού
Παίζουν: Μάνος Καρατζογιάννης , Βασιλική Τρουφάκου
Θέατρο του Νέου Κόσμου / Κάτω χώρος
Αντισθένους 7 & Θαρύπου /Νέος Κόσμος /Σταθμός μετρό FIX
Τηλέφωνο: +302109212900,
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, έως και 22 Φεβρουαρίου 2012
Ώρα έναρξης: 21.00
Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενική είσοδος), 12€ (φοιτητικό-κάρτες ΟΑΕΔ), 10€ (ομαδικό)

Διαβάστε περισσότερα!

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά !!!

Διαβάστε περισσότερα!

Ομολογία Μ.Γιλμάζ: "Κάψαμε τα δάση της Ελλάδας για ... αντίποινα"!

Ο Μεσούτ Γιλμάζ εξομολογήθηκε πως η Αγκυρα έκαιγε τα ελληνικά δάση.
Τα μυστικά τουρκικά κονδύλια την περίοδο της πρωθυπουργίας Τανσού Τσιλέρ,προορίζονταν για δολοφονίες Κούρδων και για εμπρησμούς Ελληνικών δασών!
Σε μία τρομακτική αποκάλυψη που επιβεβαιώνει την εγκληματική δράση της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ στην Ελλάδα, προχώρησε ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ: Παραδέχθηκε ότι, τουλάχιστον την εποχή της πρωθυπουργίας της Τανσού Τσιλέρ το 1995-1997, Τούρκοι πράκτορες έκαιγαν τα ελληνικά δάση!
Ήταν η εποχή με τις μεγάλες πυρκαγιές στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και της Μακεδονίας, όπου είχαν υπάρξει μεν πληροφορίες στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες για εμπρησμούς από την Τούρκους πράκτορες, αλλά οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σημίτη δεν είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν περισσότερο συγκεκριμένες πληροφορίες.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Μπιργκιούν» ο Μεσούτ Γιλμάζ μιλώντας για τα μυστικά κονδύλια της εποχής αναφέρει τα εξής ανατριχιαστικά:

Δημοσίευμα της εφημερίδας Μπιργκιούν που έχουν μεταφράσει τα tourkikanea.gr , υποστηρίζει αυτή την άποψη δημοσιεύοντας και σχετική δήλωση του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ,ο οποίος λέει με νόημα:

"Όλοι οι πρωθυπουργοί στο τέλος της θητείας τους ενημερώνουν τον νέο πρωθυπουργό σχετικά με το που και πως χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα κονδύλια. Και εγώ ενημέρωσα σχετικά, και οι προηγούμενοι από εμένα με είχαν ενημερώσει. Έτσι έκαναν ο Ερμπακάν, ο Ετσεβίτ και ο Ντεμιρέλ. Μόνο η κυρία Τανσού δεν μοιράστηκε τις πληροφορίες για την περίοδο της. Μάλιστα είχε πει πως "Αν το συνεχίσετε θα διαλύσω τον συνασπισμό”. Και εγώ είπα "ας τελειώσει. Αυτό ήταν το τέλος”.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο Γιλμάζ αναφέρθηκε στη χρήση των μυστικών κονδυλίων εκείνης της περιόδου και έκανε λόγο για αναφορά στην οποία "πέραν των κρατικών μυστικών όλες οι πληροφορίες υπάρχουν στην αναφορά. Και κρατικά μυστικά είναι τα σχετικά με την απόπειρα για πραξικόπημα στο Αζερμπαϊτζάν και τα αντίποινα στα δάση της Ελλάδας. Για θέματα όπως για τις δολοφονίες αγνώστων δραστών δεν υπάρχει κάποιο εμπόδιο”,είπε!

Διαβάστε περισσότερα!

hasta la banco siempre! Nεοφιλελεύθερο ημερολόγιο 2012

Hasta la banco siempre!

Κυκλοφορεί το νεοφιλελεύθερο ημερολόγιο γραφείου των Εναλλακτικών Εκδόσεων για το 2012, με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση του λούμπεν τραπεζιταριάτου και την εγκαθίδρυση αμεσοδντκρατικών θεσμών στην Ελλάδα. Τιμάται 3 ευρώ (προσεχώς 3.000 δραχμές) και θα το βρείτε στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37).

Διαβάστε περισσότερα!

Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

Φωτογραφίες από την προβολή της βραβευμένης ταινίας του Στ. Χαραλαμπόπουλου "Ημερολόγια Καταστρώματος, Γιώργος Σεφέρης"

Διαβάστε περισσότερα!

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Το Σωματείο για την κρητική ιστορία, παράδοση και λαογραφία «Δροσουλίτες», διοργανώνει εκδήλωση με το Γιώργο Καραμπελιά, εκδότη-συγγραφέα και με θέμα

"Η Κρήτη στην αντιστασιακή παράδοση του Ελληνισμού, από τους Ενετούς στο Ρήγα".

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου και ώρα 19:30 στο χώρο του Σωματείου των Δροσουλιτών στον Πειραιά (Εθν. Αντιστάσεως 26 – Πλατεία Ιπποδαμείας, Στάση ΗΣΑΠ Πειραιά).

Το ζήτημα της διαμόρφωσης του Νέου Ελληνισμού μέσα από την Αντίσταση σε Δύση και Ανατολή εκφράζεται συμπυκνωμένα στην περίπτωση της Κρήτης, η οποία βρίσκεται σε μια διαρκή εξέγερση από το 1204 μέχρι το 1913, κι όποτε αυτό είναι δυνατό στα πλαίσια ευρύτερων προσπαθειών του Ελληνισμού.

Διαβάστε περισσότερα!

«Κατάσταση Πολιορκίας» με λόγια του Μ.Νταρουίς και του Δ.Σολωμού

Η συνάντηση δύο εθνικών ποιητών
«Κατάσταση Πολιορκίας» με λόγια του Μ.Νταρουίς και του Δ.Σολωμού

Ὅπου καὶ νὰ σᾶς βρίσκει τὸ κακό, ἀδελφοί
ὅπου καὶ νὰ θολώνει ὁ νοῦς σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμὸ
καὶ μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Τὸ Ἄξιoν Ἐστί

Εάν θα έπρεπε να περιγράψουμε με μία λέξη «το κακό» το οποίο έχει βρει εδώ και πάνω από είκοσι μήνες τη χώρα μας και ταυτόχρονα να αποδώσουμε το αίσθημα που νιώθει και βιώνει η κοινωνία (αίσθημα επιτήρησης, αποκλεισμού, υποτίμησης, απομόνωσης) θα μπορούσαμε εύστοχα να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «πολιορκία».

Πράγματι το τελευταίο χρονικό διάστημα η επιβολή αλλεπάλληλων οικονομικών μέτρων, οι καθ’ υπέρβαση, ακόμη και του Συντάγματος, πολιτικές διαδικασίες, η συνεχής και βίαιη αποδόμηση του κοινωνικού ιστού έχουν εγκαθιδρύσει ένα κλίμα ασφυξίας στη χώρα μας. Είναι μάλιστα ο έξωθεν χαρακτήρας των επιβαλλόμενων μέτρων που οδηγεί τις αντιστάσεις ενάντια στις οδηγίες του ΔΝΤ, της τρόικας, της Γερμανίας της Μέρκελ εντέλει. Όσο και αν έχουν ήδη μπει στην πόλη οι εχθροί, η μάχη δίνεται για την υπεράσπιση της ιδιοπροσωπίας σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα είναι γεγονός πλέον η αυξανόμενη προσπάθεια για επιβολή αυταρχικών μέτρων (καταστολή, φίμωση, συλλήψεις ακόμη και αφισοκολλητών) μιας και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ορισμός της κατάστασης πολιορκίας είναι : (νομικός όρος) η κήρυξη, σε έκτακτες περιπτώσεις υψηλού κινδύνου για μια χώρα, ενός καθεστώτος το οποίο αναστέλλει προσωρινά ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών και προβλέπει τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την ασφάλεια.
Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε τη στροφή (ενσυνείδητη προφανώς) η οποία παρατηρείται στα θεατρικά δρώμενα. υπακούοντας στις προτροπές του Ελύτη. Αυτή τη χρονιά περισσότερο παρά ποτέ, κυρίως οι νέοι δημιουργοί, επιλέγουν να μνημονεύουν παραδοσιακούς λόγιους της χώρας μας. Μια προσεκτική παρατήρηση στα δρώμενα του ελληνικού θεάτρου την τρέχουσα περίοδο, δείχνει μια αυξημένη προτίμηση σε έργα των Παπαδιαμάντη (τρία τον αριθμό), Βιζυηνό (επίσης τρία), Βιτσέντζο Κορνάρο, Σκαρίμπα, Καζαντζάκη. Το Εθνικό μάλιστα το οποίο ανεβάζει τον Κόκκινο Βράχο του Ξενόπουλου, έχει ήδη προπωλήσει αρκετές από τις επόμενες παραστάσεις. Στο κλίμα αυτό εντάσσεται και η «Κατάσταση Πολιορκίας» με λόγια του Μ.Νταρουίς και του Δ.Σολωμού, που ανεβάζει η Ομάδα [nomaδes] artcore.
Ο Μαχμούτ Νταρουίς (1942-2008), ο θεωρούμενος ως εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους άραβες ποιητές, γεννήθηκε στην al-Birwa, ένα χωριό ανατολικά της Ακρ. Ως νέος στρατεύθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα του Ισραήλ, αργότερα προσχώρησε στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, υπήρξε στενός συνεργάτης του Γιασέρ Αραφάτ, ενώ εγκατέλειψε την ΟΑΠ μετά τη συμφωνία του Όσλο. Ποιος λοιπόν άλλος εκτός από αυτόν θα μπορούσε να περιγράψει πιο γλαφυρά το αίσθημα της πολιορκίας την οποία βιώνουν δεκαετίες τώρα οι Παλαιστίνιοι. Όπως ακριβώς αποτελεί ένα μεγαλειώδες έπος για εμάς τους Έλληνες το έργο του Διονύσιου Σολωμού «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι». Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα μέσα από το πολύ προσεγμένο πρόγραμμα της παράστασης : …Η ζωή των Παλαιστινίων και των Μεσολογγιτών ανθίζει και πλουτίζει από τον αγώνα να μην ξεχάσουν ότι είναι άνθρωποι, ότι πορεύονται μαζί με τον άλλο, ότι τιμούν το χώμα και τον ουρανό της ματωμένης πατρίδας, ότι έχουν ταυτότητα.
Ή αλλού η αναφορά του Βάρναλη στο εκατό χρόνια από τον θάνατο του Σολωμού: …Η εθνική ελευθερία του «Ύμνου», η ηθική ελευθερία των «Πολιορκημένων» κι η πνευματική ελευθερία του «Διαλόγου» εξακολουθούν να είναι τα πιο θετικά αιτήματα του λαού μας. …..όταν στρέφεται εναντίον της αριστοκρατίας και πάει με το έθνος, αυτή του η πράξη έχει κοινωνική σημασία.
Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Νταρουίς το 2003 στην Ελευθεροτυπία, ρωτήθηκε:
- Η αραβική ταυτότητα περνά, πάνω απ’ όλα, από τη γλώσσα;
- «Παρά τις διαφοροποιήσεις, αυτό που υποστηρίζει την αραβική ταυτότητα είναι η γλώσσα: η ταυτότητά μου είναι συνδεδεμένη πάνω απ’ όλα με την αραβική γλώσσα και διατηρώ μαζί της μια πραγματική ερωτική σχέση. Δεν υπάρχει μέρα που να μην αντιλαμβάνομαι πόσο λίγο την κατέχω. Η αραβική είναι μια πολύ αισθησιακή γλώσσα, εξαιρετικά πλούσια και ακριβής, ίσως γιατί η έρημος είναι επί της ουσίας τόπος διαλογισμού και οι άραβες πρόγονοί μας είχαν όλο το χρόνο να διαλογίζονται για τις αποχρώσεις του κόσμου».
Η επιλογή μιας ομάδας νέων ανθρώπων να ασχοληθούν με δύο εθνικούς ποιητές, όπως είναι ο Νταρουίς και ο Σολωμός, είναι από μόνη της σημαντική. Δείχνει ακριβώς αυτό το οποίο συμβαίνει ολοένα και περισσότερο όχι μόνο στο χώρο του θεάτρου αλλά στο χώρο του πολιτισμού γενικότερα. Πέρα από την ιδεολογική επίθεση την οποία βιώσαμε πολύ πιο έντονα τα τελευταία είκοσι χρόνια, με την προσπάθεια αποδόμησης και δήθεν απομυθοποίησης της ελληνικής ιστορίας και κατ’ επέκταση της ταυτότητάς μας, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η προτροπή του Ελύτη : Στα δύσκολα μνημονεύουμε Σολωμό και Παπαδιαμάντη. Πολύ δε περισσότερο τον τελευταίο καιρό όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης της κοινωνίας. Η ανακάλυψη, ξανά, ακόμη και από την αρχή αν χρειαστεί, των πολιτιστικών, ιστορικών και κοινωνικών αναφορών μας, είναι αυτή οποία θα μας εφοδιάσει με τα όπλα της αντίστασης απέναντι στην ισοπέδωση των πάντων. Το ευτύχημα είναι ότι η νέα γενιά (ενστικτωδώς ή κατ’ επιλογή) αυτό το πράγμα το βιώνει ήδη.
Η συγκεκριμένη παράσταση προτείνει τη δράση πέντε αρχέγονων μορφών( Άντρας, Γυναίκα, Μάνα, Νέος, Νέα) οι οποίες καθορίζονται από τη λαχτάρα της ελευθερίας. Η επιδίωξη αυτή χρησιμοποιεί ως όχημα το λόγο των δύο εθνικών ποιητών και όλα αυτά με τη διακριτική όσο και καθοριστική παρουσία ενός μικρού παιδιού. Υπόλογοι οι ίδιοι ως προς τον εαυτό τους αλλά και ως προς τη νέα γενιά. Με την ελευθερία, στην πολλαπλή της έκφραση, να παραμένει ως ένας αέναος στόχος.
Η προσπάθεια της συνάντησης του ποιητικού λόγου με τον θεατρικό, είναι αρκετά δύσκολη. Τα δύο αυτά καλλιτεχνικά συστήματα λειτουργούν αυτόνομα και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η ποίηση λιτή, ρευστή, πνευματική μπορούμε να πούμε ότι λειτουργεί σε αντιδιαστολή με τη μορφή, τη συμπύκνωση, τον βαρύ λόγο του θεάτρου. Ο συγκερασμός των δύο διαφορετικών συστημάτων απαιτεί την πλήρη γνώση των δύο αυτών ειδών. Διαφορετικά εύκολα μπορεί κάποιος να πέσει στην παγίδα της οπτικοποιημένης ποίησης ή του καλολογικού θεάτρου. Η παρουσίαση της νεαρής αυτής θεατρικής ομάδας, χαρακτηρίζεται από το έντιμο της προσπάθειας. Και είναι αυτός ακριβώς ο χαρακτηρισμός ο οποίος μας κάνει αισιόδοξους για την πορεία τους.
Υ.Γ. Η συλλογή “Κατάσταση Πολιορκίας” του Μαχμούτ Νταρουίς, εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις “Εκδόσεις Μαΐστρος” σε μετάφραση της Αγγελική Σιγούρου.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
«Κατάσταση Πολιορκίας» με λόγια του Μ.Νταρουίς και του Δ.Σολωμού
Συντελεστές
Σύνθεση: [nomáδes artcore]
Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιάννης Σιούτης
Σκηνικά – κουστούμια: Άρτεμις Θεοδωρίδη
Διασκευή - σύνθεση μουσικής: Κώστας Κοντοβάς
Μετάφραση από τα Αραβικά: Αγγελική Σιγούρου
Video-art: Φίλιππος Κάππα
Σχεδιασμός Φώτων: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σύμβουλος Κίνησης: Σοφία Μαυραγάνη
Σχεδιασμό έντυπου υλικού: Γιάννης Ρουμπάνης –Sugahtank-
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Βαγγέλης Γραμμένος
Βοηθός σκηνοθέτη – παραγωγής: Στεφανία Καββαδία
Υπεύθυνη σκηνής - τεχνικών μέσων: Υρώ Τακάκη

Παίζουν: Μάρω Αγρίτη, Κωνσταντίνα Γιασεμίδου, Αγάθη Κάλτσα, Πέτρος Ρούσσος, Γιάννης Σιούτης

Ακούγονται: Άννα Βαλέρη, Καλλιόπη Τακάκη και Κώστας Κοντοβάς
Συμμετέχει η μικρή Λουίζα.

Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Γκάζι,
Κάθε Τετάρτη & Πέμπτη στις 21:30
Διάρκεια: 60'
Μέχρι 15 Δεκεμβρίου
Κρατήσεις-Πληροφορίες: 210-3428650, 6943637456
Είσοδος Ελεύθερη
Απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση

Διαβάστε περισσότερα!

"Η Ελλάδα και το τέταρτο Ράιχ", Εκδήλωση του Άρδην στην ΕΣΗΕΑ

Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη οργανώνουν εκδήλωση συζήτηση με θέμα:

Η Ελλάδα και το τέταρτο Ράιχ

Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στην ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20), την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011, στις 7.30 μ.μ. Ομιλητές θα είναι οι:
Γιώργος Καραμπελιάς, οικονομολόγος

Σταύρος Λυγερός, εφ. Καθημερινή

Παναγιώτης Κουρουπλής, ανεξάρτητος βουλευτής

Βαγγέλης Τσεκούρας, δικηγόρος

και Σταύρος Χριστακόπουλος, εφ. Ποντίκι

Διαβάστε περισσότερα!

Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Μήνυμα των απεργών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” στον εργαζόμενο λαό

ΨΗΦΙΣΜΑ

Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι

Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.

Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!

Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.

Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.

Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.

Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.

Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!

Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!

Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.

Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.

Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.

Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.

Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.

Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.

Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.

Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος 30/11/2011

Διαβάστε περισσότερα!