Φασισμός στο φα της Φάουσας

Του Στάθη (με μια ενδιαφέρουσα αναφορά στον φασισμό, τον πατριωτισμό και την Αριστερά!)

Ανθολόγιον, η μπαρούφα της ημέρας - ή μάλλον των ημερών: Τα «πάντσερ», εν προκειμένω η Εθνική Γερμανίας. Η εν λόγω μπαρούφα (παρ’ ότι η χρήση της απ’ το αθλητικό ρεπορτάζ είχε χλωμιάσει τα τελευταία χρόνια) ανεβίωσε με αφορμή το μουντιάλ. Ευτυχώς όχι
απ’ τους ψαγμένους αθλητικούς ρεπόρτερ, δυστυχώς όμως απ’ τη δευτεράντζα. Και κατ’ ακολουθίαν από διάφορους που άρχισαν να μηρυκάζουν «τα πάντσερ» και «τα πάντσερ» μέσα στη χαζομάρα και την καναπεδίλα που τους δέρνει - κι όλα τα χωνεύει, όλα τα πιθηκίζει. Τα «πάντσερ» λοιπόν - άρματα μάχης της Βέρμαχτ, το καθένα δεκάδες - εκατοντάδες νεκροί, κι εν τέλει εκατομμύρια. Το καθένα τόνοι αίματος, λάσπης, εκχυμένων εντέρων, επιθανάτιων κοπράνων, ανοιγμένων κρανίων - αυτό που είναι ο πόλεμος.

Διαβάστε περισσότερα!

ΜΚΟ «όσοι γενούν πρωθυπουργοί»...

Βρέχει Ουρσουλίνες.
Πέφτουν απ’ τα σύννεφα όσοι δεν γνώριζαν τι είναι οι ΜΚΟ!
ΜΚΟ ο Αόρατος Ανθρωπος! Είχε δίκιο ο Σέρλοκ Χολμς όταν ήδη απ’ την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη ίδρυε τη φερώνυμη ΜΚΟ (ο Αόρατος Ανθρωπος) - μην τον
είδατε τον Παναγή - τι σχέση είχε ο Γιωργάκης με τις ΜΚΟ; όση ο κ. Σημίτης με τον κ. Μαντέλη, τον κ. Τσουκάτο, τον Ακη,
τον Γιάννος,
τον Βενιζέλο
κι όποιος έχει στοιχεία για τη σχέση Σημίτη με τους εν λόγω κυρίους να τα πάει στον εισαγγελέα, όπως έλεγε ο ίδιος ο κ. Σημίτης την εποχή του Χρηματιστηρίου, της δημιουργικής λογιστικής και των Ολυμπιακών Αγώνων,

Διαβάστε περισσότερα!

«Blut und Ehre», Αίμα και Τιμή (των Ζόμπι), του Στάθη

Τα νέα απ’ τη Γερμανία δεν είναι καλά, και για τη Γερμανία, και για την Ευρώπη.

Σύμφωνα με έρευνα (που αποδείχθηκε έρευνα σοκ) στα σχολεία της Ομοσπονδίας, το 50% των μαθητών έχει θετική άποψη για τον Χίτλερ. Επίσης, πολλοί Γερμανοί μαθητές αδυνατούν να αντιληφθούν τις διαφορές της δημοκρατίας από τη δικτατορία, ενώ ένα σεβαστό ποσοστό μαθητών από οικογένειες μουσουλμάνων μεταναστών αντιμετωπίζει τον εθνικοσοσιαλισμό θετικά.

Διαβάστε περισσότερα!

Εθνική Ελλάδος (το Εκλογικό Σώμα), γεια σου! του Στάθη

ΣΤΑΘΗΣ

Εδοξε τη Βουλή και τω Δήμω - να δούμε τώρα, τι γίνεται! Να δούμε τώρα, τι κάνουμε...

Τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. που μας έφεραν έως εδώ, πήραν την εντολή που χρειάζονταν απ’ το ικανό κι αναγκαίο εκείνο μέρος του λαού για να μας πάνε παρακάτω (στον γκρεμό), παραμέσα (στον τάφο), θα δείξει.

Διαβάστε περισσότερα!

Ο Τσίπρας θα σου πάρει το σπίτι !

Από τη εφημερίδα "ΠΑΡΟΝ" της Κυριακής 13/5/12

Διαβάστε περισσότερα!

Κατά Ψωροκώσταινας (Και κατά Κατοχής), του Στάθη

Κατά Ψωροκώσταινας (Και κατά Κατοχής)

Δεν θέλω για Πρωθυπουργό μου τον κ. Ράιχενμπαχ ή τον κ. Τόμσεν.

Γι’ αυτό δεν ψηφίζω ούτε τη Ν.Δ., ούτε το ΠΑΣΟΚ.

Δεν θέλω την Ελλάδα Προτεκτοράτο υπό την Εντολή της Τρόικας,

δεν θέλω την Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη που θα δουλεύει για τους Τοκογλύφους της Ντόιτσε Μπανκ.

Γι’ αυτό δεν θα ψηφίσω ούτε τον κ. Ράιχενμπαχ Σαμαρά, ούτε τον κ. Τόμσεν Βενιζέλο.

Διαβάστε περισσότερα!

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα .........

Από την Ελευθεροτυπία της 8.10.11 ο πάντα επίκαιρος όσο και καίριος Στάθης:

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ' τη Δύση πού;
.........................................
Εδώ; δεν θα 'χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον

Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.

Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα,
και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα, για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ...

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας – ανοίγοντας έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας...

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες• όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.

Είμαι Ελληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα - δεν αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.

Οχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός,
ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι μαζί τους τα έφαγα.

Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά 'ναι η ανομία και δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.

Οχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.

Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.

Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ' τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο - τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr

Διαβάστε περισσότερα!

Καλό βόλι, συντρόφισσες και σύντροφοι !

Δεδομένης της συμπάθειας του ιστολογίου για τον Στάθη, το τελευταίο προεκλογικό σχόλιό μας δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το σημερινό σημείωμά του στην Ελευθεροτυπία.

Κερί ο καιρός...

Οι τραπεζίτες κυβερνούν ακόμα. Το μόνον, εις όσα τους αφορούν, που φάνηκε να απασχολεί τους ισχυρούς του κόσμου στη διάσκεψη των G20 στο Πίτσμπουργκ ήταν οι παροτρύνσεις Σαρκοζί να τους μειωθούν κάπως τα μπόνους

στο πλαίσιο της... ηθικοποίησης (!) του καπιταλισμού! Δεν είναι δυνατόν να πηδάνε απ' τα παράθυρα οι εργαζόμενοι της Φρανς Τέλεκομ και τα γκόλντεν μπόυς να σφυρίζουν αδιάφορα

όπως οι βόμβες πάνω απ' τα κεφάλια των Αφγανοπακιστανών! Σωστόν...

......................................

Οταν βλέπετε στις εφημερίδες χάρτες και γραφήματα για το «πώς θα μπορούσε το Ισραήλ να πλήξει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν», να ετοιμάζεστε

για τον επόμενο πόλεμο της διπλανής πόρτας...
Φύγε εσύ (Ν.Δ.)!

Ελα εσύ (ΠΑΣΟΚ)!

Στη χώρα αυτή οι βάρβαροι ήταν πάντα η λύση!

Ουδέποτε αμέλησαν να εμφανισθούν.

Ουδέποτε νύχτωσε αφήνοντάς μας να τους περιμένουμε, έστω απορώντας τι θα κάνουμε χωρίς αυτούς, όχι! οι βάρβαροι έρχονται πάντα, έρχονται στην ώρα τους, διαδέχονται ο ένας τον άλλον

οι βάρβαροι πάντα διαβαίνουν

κι έρχονται τσιφ και φθάνουν

πάντα στην ώρα τους, βλάπτοντες και οι δύο τη Συρία το ίδιο....

Ομως, αύριο ψηφίζουμε.

Μεγάλη ημέρα (που ενίοτε κρατάει τέσσερα χρόνια).

Ο πατέρας μου όταν πήγαινε στις κάλπες φορούσε τα καλά του σαν να πήγαινε επίσκεψη (η μαμά, έτσι κι αλλιώς δεν έβγαινε ποτέ απ' το σπίτι χωρίς τα καλά της) -νομίζω ότι στα χέρια τους, το ψηφοδέλτιο πήγαινε κι αυτό στις κάλπες (ανυποψίαστο ότι κάποτε θα πήγαινε στις κάλτσες), πλυμένο, χτενισμένο και καθαρό, οπλισμένο με τα όνειρα για τα παιδιά, το μέλλον τους, τις σπουδές τους.

Νομίζω ότι για τη μάνα μου και τον πατέρα μου αυτό ήταν η Ελλάδα, το μέλλον των παιδιών τους, η ζωή τους, η αξιοπρέπειά τους,

δεν ήταν οι ίδιοι, η «παιδική τους ηλικία» κι άλλα τέτοια εύκολα, αλλά οι προσδοκίες τους για εμάς

τα ξαδέρφια μου, τα γειτονόπουλα, τα παιδιά των συγγενών απ' τα γύρω χωριά, όλες εκείνες τις φατσούλες

με τα περίεργα μάτια που πήγαιναν σχολείο, έκαναν αταξίες ή μάθαιναν από νωρίς μια τέχνη, αφού δεν «έπαιρναν τα γράμματα», να «βγουν αύριο άνθρωποι στην κοινωνία».

...........................................

Μεγάλωσα, είδα -που λέει ο λόγος- άστεα πολλά και νόον έγνω (αν και δεν είναι βέβαιον ότι έβαλα μυαλό), χώρισε η ήρα από το στάρι

και τώρα -από χρόνια δηλαδή- ψηφίζω κάθε φορά κι εγώ για τη δική μου Ελλάδα και τον δικό μου κόσμο.

Σε όλην αυτήν τη διαδρομή κατάλαβα ότι άλλοι από μας αντιλαμβάνονται την ιστορία ως φορτίο κι άλλοι ως έμπνευση.

Κι έτσι έφθασα να έχω φίλους δεξιούς πιο αριστερούς από κάποιους «αριστερούς». Ανθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια με έμαθαν την αξία του καλού

της «Αριστεράς του Καλού», όπως έλεγε ένας πρώην τουπαμάρος στο Μοντεβιδέο, ο οποίος κάθε βράδυ οργανώνει στο μπαράκι του συναντήσεις των ανθρώπων της γειτονιάς -ποιος είναι άρρωστος; πότε θα βάψουμε το σχολείο; ξέμεινε από λεφτά για τους φτωχούς ο παπάς;

μια Αριστερά της σύγκρουσης, της καταγγελίας, της διαδήλωσης, αλλά και της ανοιχτής αγκαλιάς, της φροντίδας προς τον πλησίον, της καλής παρέας

του σεβασμού προς τους άλλους,

των ωραίων ιστοριών και των βιβλίων.

..........................................

Λέω λοιπόν να πάω κι αυτήν τη φορά στις κάλπες με αυτήν την ποίηση της ταξικής πάλης στον νου και την καρδιά σε αυτή τη γιορτινή μελαγχολία της δημοκρατίας, που δημοκρατία δεν είναι.

Αύριο ζητούν απ' τους πολίτες των 700, των 1.000 και των 2.000 ευρώ τον μήνα, από τους ανέργους και τους ξεχασμένους χωρικούς την ψήφο τους εκείνοι που τους έχουν καταδικάσει σε αυτήν τη μίζερη παρακμή, οι υπηρέτες των Δυνατών, γαλάζιοι και πράσινοι.

Τους πάει πολύ το μαύρο και μια μέρα, κάποτε, όχι στο πολύ μακρινό μέλλον θα το φορέσουν για τα καλά

πενθώντας για τα ψέματα που δεν θα μπορούν να λένε πια, για τις αμαρτίες που θα 'ναι πλέον αδύνατον να απολαύσουν.

* * *

Καλό βόλι, συντρόφισσες και σύντροφοι, κυρίες και κύριοι, καπετάνισσες και ναυτάκια μου.

Κάποια μέρα κουμάντο στην Τράπεζα της Ελλάδος θα κάνει ο Ισαάκ Ασίμωφ και ψηφοδέλτια θα μοιράζει στα νοικοκυριά των αγρών ο Παπαδιαμάντης.

Ισως όχι, και βέβαια όχι, μετά την 5η Οκτωβρίου 2009, αλλά κάποια μέρα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.Χ.2009 stathis@enet.gr
Διαβάστε περισσότερα!

Για το πετσόκομμα του Στάθη Σταυρόπουλου #3 (ή Ερωτήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ)

Την φορά αυτή σειρά έχει ο γνωστός δημοσιογράφος Γ Τριάντης του οποίου τα ερωτηματικά και τις απόψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ αντιγράφουμε από τον Κυριακάτικο Τύπο:


27/09/2009
ρωγμές
Quo vadis ΣΥΡΙΖΑ;
Του Γιάννη Τριάντη

Ένα σαρκαστικό παράδοξο σημαδεύει την πορεία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς τα τελευταία χρόνια: Ενώ συγκλονίζεται το παγκόσμιο καπιταλιστικό οικοδόμημα από την οικονομική κρίση, απομυθοποιείται ο ρόλος της αγοράς και επανακάμπτουν συκοφαντημένες έννοιες που είχαν τεθεί στο περιθώριο (ρόλος του κράτους, προστατευτισμός κ.λπ.), η Ευρωπαϊκή Αριστερά παραμένει καθηλωμένη ή συρρικνούται.

Τραγική εξέλιξη αλλά όχι ανεξήγητη: Η μεν σοσιαλδημοκρατική εκδοχή της μεταλλάχτηκε πλήρως και κατέστη υποπόδιο της νεοφιλελεύθερης δυναμικής (περίπτωση εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, βρετανών Εργατικών), η δε άλλη είτε ταυτίστηκε πλήρως με γκανγκστερικές επιλογές της Δύσης (ιταλική Αριστερά / βομβαρδισμοί εναντίον της Σερβίας) είτε παραμένει οχυρωμένη στο μαρμαρωμένο, δογματοπαγές κάστρο της (ΚΚΕ)…

Όμως εκείνο που κυρίως εκπλήσσει δυσάρεστα είναι η πορεία της Ανανεωτικής Αριστεράς, όπως εκπροσωπείται στη χώρα μας από τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα περίμενε κανείς ότι η εν λόγω κινηματική Αριστερά, απαλλαγμένη από δογματικές δουλείες και αγκυλώσεις, θα αξιοποιούσε δημιουργικά την κοινωνική κατακραυγή εναντίον της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και των εκπροσώπων της. Ευτύχησε μάλιστα η εν λόγω Αριστερά να έχει απέναντί της, στην αρχή της οικονομικής κρίσης, έναν –κοινωνικοπολιτικά– όμορο χώρο, το ΠΑΣΟΚ, που τότε βίωνε μια πρωτοφανή, πολυεπίπεδη κρίση - ηγεσίας, ταυτότητας και προσανατολισμού. Κι όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα ιλιγγιώδη για το μέγεθός του δημοσκοπικά ποσοστά και να εγκατασταθεί με αξιώσεις στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, αλλά κινδυνεύει με συρρίκνωση και αφανισμό αν δεν μπει στη Βουλή.

Τελούν εν δικαίω όσοι αποδίδουν την κατωφερική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ σε εγγενή παθογένεια της Αριστεράς (διακηρυκτικός λαϊκισμός, αντιφατική συμπεριφορά π.χ. κατά την εξέγερση του Δεκεμβρίου, απλουστευτική κινηματική αντίληψη κ.λπ.), καθώς και στην αρχέγονη ελιτίστικη διάθεση ορισμένων στελεχών του ή στην οίηση με την οποία αντιμετώπισαν κάποια στιγμή το ΠΑΣΟΚ («Καλώς τα παιδιά»)… Όμως υπάρχουν ακόμη δύο πεδία τα οποία δεν είναι προσπελάσιμα από τον λόγο του ΣΥΡΙΖΑ ή –πόσω μάλλον– ο λόγος του αντιστρατεύεται τη λαϊκή θέληση και τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στην κοινωνία. Πρόκειται για τα «εθνικά θέματα» και το μεταναστευτικό πρόβλημα…

Η δεδομένη ευαισθησία του χώρου και η συγκινητική εγρήγορση στο θέμα των μεταναστών –και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εν γένει– συνδυάστηκε με μια ακατανόητη μονομέρεια, η οποία είχε στιγμές παροξυσμικής περιφρόνησης των προβλημάτων και του προβληματισμού, που μοιραία θέτει το «μεταναστευτικό» στην αλαφιασμένη ελληνική κοινωνία. Η ετεροβαρής συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. στην υπόθεση του Αγίου Παντελεήμονα) όχι μόνο δεν βοήθησε μια δυναμική ύφεσης, αλλά πυροδότησε εκρήξεις και ακραίες συμπεριφορές, τις οποίες εκμεταλλεύτηκε ο καιροφυλακτών Καρατζαφέρης.

Απελπιστική αποκαλύπτεται η πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ και στα «εθνικά θέματα». Εγκλωβισμένος στα στερεότυπα ενός μονόφθαλμου διεθνισμού, ιδία στο θέμα του «Μακεδονικού», ο χώρος αυτός πολιτεύεται ιδεοληπτικά, φορώντας παρωπίδες. Ενώ φερʼ ειπείν αντιπαλεύει τον εθνικισμό, την ίδια στιγμή επιδοτεί τον θηριώδη εθνικισμό της γείτονος FYROM, η οποία πλαστογραφεί την Ιστορία και, υπό την κάλυψη των ΗΠΑ, του Σόρος κ.ά., εναντιώνεται θρασύτατα σε οποιαδήποτε απόπειρα λογικής διευθέτησης του προβλήματος… Είναι γεγονός ότι εσχάτως παρατηρείται, σε επίπεδο μεσαίων στελεχών και βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, ένας ενδιαφέρων προβληματισμός σχετικά με τις έννοιες του «έθνους» και του πατριωτισμού, ανασχετικός της ευκολίας που μαστίζει τον χώρο αυτόν. Ωστόσο κυριαρχεί η λογική της κυρίας Ρεπούση και των ποικιλώνυμων δογματικών, που υποστηρίζουν εκθύμως το Σχέδιο Ανάν, τάσσονται υπέρ του δικαιώματος του… αυτοπροσδιορισμού της γείτονος και «τραβάνε πιστόλι» όταν ακούνε τη λέξη «έθνος»… Ενδεικτική της θλιβερής αυτής δυναμικής είναι και η συμπεριφορά έναντι του σκιτσογράφου και δεινού γραφιά Στάθη Σταυρόπουλου, ο οποίος εξοστρακίστηκε από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, εγκαλούμενος από κάποιες συνιστώσες του για… εθνικισμό!

«Κατά τον τρόπο αυτόν», έγραψε στην «Καθημερινή» ο Νίκος Γ. Ξυδάκης, «με αβαρίες και απλουστεύσεις (…) η Αριστερά εγκαταλείπει την ακόμα επίκαιρη κληρονομιά του δημοκρατικού πατριωτισμού του ΕΑΜ και του ριζοσπαστικού εθνικισμού, την εγκαταλείπει βορά στην άκρα Δεξιά». Και έχει απόλυτο δίκιο ο αρθρογράφος. Όσο η εν λόγω Αριστερά θα πολιτεύεται στα αβαθή ενός ρητορικού «αντιεθνικισμού», περιφρονώντας τις έννοιες της πατρίδος και του έθνους, τόσο θα περιορίζονται η εμβέλεια και η επιρροή της. Διότι ο αγώνας εναντίον της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης περνάει πρωτίστως από το «έθνος», όπως ευθέως έχει διακηρύξει ο Κομαντάντε Μάρκος…

Κάποτε ρωτήθηκε η Ελένη Βιτάλη «τι είναι λαϊκό τραγούδι». Και απάντησε ως εξής: «Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο Βέλτσος». Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τις έννοιες «πατρίδα» / «έθνος»: Είναι αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι δογματικοί «αντιεθνικιστές» του ΣΥΡΙΖΑ…

Διαβάστε περισσότερα!

Για το πετσόκομμα του Στάθη Σταυρόπουλου #2 (ή περί των "δημοκρατικών" ευαισθησιών της "ανανεωτικής"/εκσυγχρονιστικής Αριστεράς

Συνεχίζονται οι τοποθετήσεις για την καρατόμηση του Στάθη από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δημοσιεύουμε σήμερα ένα απόσπασμα από την Καθημερινή του Σαββάτου 19/9/09 το οποίο, περιττό να τονίσουμε, μας καλύπτει 100%.

Ποιος είναι «εθνίκι»
Του Νικου Γ. Ξυδακη

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στον γνωστό δημοσιογράφο Στάθη Σταυρόπουλο να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας και η εν συνεχεία αποπομπή του, προκαλούν τη σκέψη μας. Ας δούμε το λόγο για τον οποίο απεπέμφθη εντέλει ο Στ. Σταυρόπουλος από την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου. Οπως ο ίδιος έγραψε δημοσίως, και όπως από προχθές ήδη εφημολογείτο στις αίθουσες Τύπου, ο δημοσιογράφος εξαιρέθηκε διότι μερίδα του ΣΥΝ τού προσήψε τη ρετσινιά του εθνικιστή. Δηλαδή; Τι δηλαδή; Είναι απλό: αν καταλαβαίνουμε καλά τη χροιά και το ειδικό βάρος του όρου «εθνικιστής», όπως το εννoούν ένιοι της αντιεθνικιστικής Αριστεράς, ο Στάθης είναι «εθνίκι», πατριώτης, Ελληναράς· μάλιστα, ως βουλευτής, μπορεί να υπερψήφιζε θέσεις των εθνικιστικών ΚΚΕ και ΛΑΟΣ...

Απορία: Είναι σαφές πώς αντιλαμβάνεται ενιαία ο ΣΥΡΙΖΑ τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, την εθνική ανεξαρτησία, την εθνική κυριαρχία; Κι αν ναι, αυτή η ενιαία και αρραγής εννοιολόγηση βρέθηκε κατάφωρα αντίθετη με την ιδεολογία τού παρ’ ολίγον επικεφαλής του ψηφοδελτίου; Αμφιβάλλω αν έχει ξεκάθαρη πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα ο ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά ζητήματα· με ιδεοληψίες μάλλον και ρητορικές ασάφειες πολιτεύεται. Και με παλινωδίες: όπως λ.χ. στην αντιμετώπιση του Σχεδίου Ανάν· όταν με οριακή πλειοψηφία το κεντρικό όργανο του Συνασπισμού ετέθη υπέρ του Σχεδίου, ενώ ο τότε ευρωβουλευτής και μετέπειτα πρόεδρος Αλ. Αλαβάνος αρθρογραφούσε εναντίον.

Η ιδεοληπτική και ορθοτομούσα Αριστερά, που απέκλεισε τον «εθνίκι» Σταυρόπουλο, προσλαμβάνει επιλεκτικά τον Διαφωτισμό· αφαιρεί τον ριζοσπαστικό εθνικισμό, τον προοδευτικό πατριωτισμό, κρατάει το διεθνισμό της σοβιετοκίνητης Κομιντέρν, συγκερασμένο με έναν αφηρημένο κοσμοπολιτισμό, περιέργως τον ίδιο με του υπερεθνικού καπιταλισμού που καταγγέλλει.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, με αβαρίες και απλουστεύσεις, με υποκλίσεις στο κυρίαρχο αποστειρωμένο λαϊφστάιλ των γκόλντεν μπόις και της φυλής των αεροδρομίων, η Αριστερά εγκαταλείπει την ακόμη επίκαιρη κληρονομιά του δημοκρατικού πατριωτισμού του ΕΑΜ και του ριζοσπαστικού εθνικισμού, την εγκαταλείπει βορά στην άκρα δεξιά. Και εις επίρρωσιν, κανιβαλίζει αυτάρεσκα έναν δικό της άνθρωπο.

Υ.Γ. του ιστολογίου: Το "εθνίκι" (κατά το καθίκι) είναι μία από τις εκφράσεις που χρησιμοποίησαν τα παιδιά του ΣΥΝ για τον Στάθη. Μια άλλη ήταν και το "αγράματος", με αυτήν ακριβώς την ορθογραφία!!!Ακόμη μαλάκας καβαλημένος εθνικιστής, αναξιόπιστος(!) και πλείστα άλλα . Απλά για να μην ξεχνάμε τον "πολιτικό" ανανεωτικό λόγο τους.
Διαβάστε περισσότερα!

Για την παθογένεια της Αριστεράς και όχι μόνο ! (ή αλλιώς για το πετσόκομμα του Στάθη Σταυρόπουλου)

Το ιστολόγιο συνειδητά έχει αποφύγει να αναρτήσει σχόλια σχετικά με τις εθνικές εκλογές του 2009. Παρακολουθεί, με μετέωρο βήμα τις περισσότερες φορές, τα όσα συμβαίνουν, ειδικά στο χώρο της Aριστεράς. Είχε επιλέξει, τη συγκεκριμένη περίοδο, να λειτουργεί ως παρατηρητής. Η σταγόνα όμως που ξεχείλισε το ποτήρι και μας οδήγησε ουσιαστικά να σπάσουμε τη σιωπή μας (σιγά την άποψη θα μου πείτε και σιγά την παρέμβαση,μόνος εσύ, απειροελάχιστος κόκκος στο σύμπαν) είναι τα όσα παίχτηκαν στην πλάτη του γνωστού γελοιογράφου της Ελευθεροτυπίας Στάθη (Σταυρόπουλου).
Ουδέποτε έχουμε κρύψει την αδυναμία που τρέφουμε προς τον Στάθη. Από τους διανοούμενους στο χώρο (με την παλιά, καλή, αυθεντική έννοια του διανοούμενου), με αναφορές στην αντιστασιακή και πατριωτική παράδοση της Αριστεράς, παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον τα πάντα καίρια γραφτά του. Γι'αυτό και πιστεύουμε ότι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντί του συνιστά ατόπημα και εκπέμπει ένα ανήκουστο ήθος γι'αυτήν που πάντα ήταν υπόδειγμα, δηλ. την Aριστερά στον τόπο μας. Προς το παρόν δεν θα συνεχίσουμε, απλά μόνο θα παραθέσουμε το σημείωμά του απο την σημερινή Ελευθεροτυπία το οποίο φωτίζει κάπως το τι ακριβώς παίχτηκε εις βάρος του αυτές τις μέρες.
Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ναυτίλος

ιμάμ μπαϊλντί

Ενας παλιός φίλος, μόνος του, κοιτάζει στο παράθυρό του συχνά (για να μην ξεχάσει τον κόσμο απ' έξω)

και πάντα βλέπει τα όνειρα της σημυδιάς: τα τοπία δηλαδή που δεν μεταναστεύουν.
Για να είμαι όπως πάντα καθαρός. Προς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες. Τους μόνους προς τους οποίους αισθάνομαι την ανάγκη να δίνω εξηγήσεις και να απολογούμαι.

Την Κυριακή 6.ΙΧ.2009 ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση μεταξύ μας, μου ζήτησε να τεθώ επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεώρησα μεγάλη την τιμή, αλλά και την ευθύνη κι ως εκ τούτου του αντιπρότεινα να μπω στο ψηφοδέλτιο μεν, αλλά στην τελευταία θέση δε. Ο κ. Τσίπρας δεν το δέχθηκε, επέμεινε στην πρότασή του. Μου ζήτησε να το σκεφτώ και να έχουμε νέα επικοινωνία.

Ακολούθως, ως όφειλα εκ της φύσεως της δουλειάς μου, ενημέρωσα τον διευθυντή και τον εκδότη της «Ε» για την πρόταση αυτή. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ήταν πρόβλημα -άλλωστε είχα συμμετάσχει ξανά στις εκλογές του 2004 στην τελευταία θέση- όμως η πρώτη θέση ήταν. Η άποψη του εκδότη της «Ε» ήταν πως η ένταξη σε πιθανόν εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο θα ακύρωνε την ανεξαρτησία της γνώμης μου ως σκιτσογράφου και σχολιαστή. Σεβαστή.

Η άποψη η δική μου ήταν και είναι ότι ουδέποτε είχα γνώμη ανεξάρτητη απ' την ιδεολογία μου. Η οποία ιδεολογία φανερά και διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια διαπερνά και τα σκίτσα και τα σχόλιά μου, καθώς καλά γνωρίζετε όλοι σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με όσα λέω και κάνω.

Στη συνέχεια μίλησα με λίγους εκλεκτούς ανθρώπους που όλοι με παρότρυναν να δεχθώ την πρόταση του κ. Τσίπρα -μεταπείσθηκα και τη δέχθηκα. Ενημέρωσα τον Αλέξη και χάρηκε, ενημέρωσα και τον εκδότη της «Ε» και προβληματίσθηκε. Επανέθεσε το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή - σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα που θέλει να είναι ανεξάρτητη από τις κομματικές εξαρτήσεις των εργαζομένων σε αυτή. Αποψη σεβαστή (παρ' ότι τέτοιαν εξάρτηση εις ό,τι με αφορά δεν έβλεπα) και ζήτησα από τον κ. Τεγόπουλο την απόλυσή μου. Δεν την αρνήθηκε, αλλά και δεν προχώρησε σε αυτήν. Μείναμε με τις σκέψεις μας.

Τη Δευτέρα 7.ΙΧ.2009 ενημέρωσα την κυρία Μάνια Τεγοπούλου για την υποψηφιότητά μου περί την οποίαν δεν εξέφρασε αντίρρηση. Ομως το βράδυ της ίδιας ημέρας με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να αποσυρθώ από επικεφαλής υποψήφιος. Αρνήθηκα.

Στη συνέχεια μού ζήτησε την παραίτησή μου αν εκλεγώ, αλλά επίσης την παραίτησή μου κι αν δεν εκλεγώ, διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου θα έχει και στη μια περίπτωση και την άλλη τρωθεί. Αρνήθηκα. Διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου πριν από όλα αυτά, μετά από όλα αυτά και για πάντα θα είναι συνάρτηση της ιδεολογίας μου - όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με όλους τους πολίτες. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία Τεγοπούλου την απόλυσή μου. Αρνήθηκε. Ζήτησε την παραίτησή μου. Αρνήθηκα.

Φαίνεται ότι δύο αρνήσεις κάνουν μιαν κατάφαση (της μεσοβασιλείας)· και μείναμε σε αυτήν.

Ακολούθησαν έντονες συζητήσεις και θυελλώδεις διαβουλεύσεις όλων με όλους (συνηθίζεται αυτό στην «Ε»), αποδραματοποιήθηκαν ορισμένα πράγματα και εις ό,τι με αφορούσε η απαίτηση για παραίτηση και η ανταπαίτηση για απόλυση ανακλήθηκαν αμοιβαίως, αφήνοντας στον καιρό και τη σκέψη την ίαση ή τον χωρισμό των πραγμάτων και των προσώπων.

Το πρωί της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου 2009 με κάλεσε ο κ. Τσίπρας στο τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι από ορισμένους συντρόφους του στον ΣΥΝ κι ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ηγέρθησαν αίφνης ορισμένες αντιρρήσεις για την υποψηφιότητά μου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Θα το (ξανα)συζητούσαν στα όργανα! Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα περιμένω τι θα πουν τα όργανα.

Τα όργανα μίλησαν λίγο αργότερα και μου είπαν (ο κ. Θεωνάς εκ μέρους τους) αν θα μπορούσα να μπω σε μιαν άλλη θέση στο ψηφοδέλτιο, τους ευχαρίστησα και αρνήθηκα. Υποψήφιος με το ζόρι, ή υποψήφιος που θα έκανε ζημιά στον αγώνα τους, ή υποψήφιος απότοκο ενός ακόμη συμβιβασμού (ποίων με ποίους;) δεν ήθελα να γίνω.

Τα ίδια είπα και τον κ. Αλέξη Τσίπρα που με πήρε αμέσως μετά τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα για την τιμή που μου έκαμε με αυτήν του την πρόταση, η οποία όμως, απ' ό,τι φάνηκε, δεν είχε την καθολική αποδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απαιτείται σε αυτές τις περιστάσεις, και του ευχήθηκα καλόν αγώνα.

Κατόπιν όλων τούτων, αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, θα φύγω άδειαν ολιγοήμερη προς κάθαρσιν αναγκαίαν (μια ψυχή την έχουμε, μην την μπαϊλντίζουμε) και θα επιστρέψω σύντομα στην παρέα μας.

Αν δεν βάλουν τα γέλια οι θεοί...

ΥΓ. Η εξαίρεσή μου από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμιτή. Η προσπάθεια όμως, προκειμένου να αιτιολογηθεί αυτή η εξαίρεση, να σπιλωθεί από ορισμένους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ η υπόληψή μου με την κατηγορία ότι είμαι «εθνικιστής» ή ότι ως εκλεγμένος βουλευτής θα μπορούσα να ψήφιζα θέσεις του ΚΚΕ ή του ΛΑΟΣ, είναι απλώς χυδαίες. Και συνιστούν ντροπή για αυτούς που τις υιοθέτησαν και τις αποδέχθηκαν.

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 18.ΙΧ.2009 stathis@enet.gr

Υ.Γ. Η γελοιογραφία είναι του Πάνου από το Ποντίκι 10/9/09.
Διαβάστε περισσότερα!

Περί "Οικολόγων-Πράσινων" σχόλιο #2

Την Δευτέρα 18 Μαΐου 2009 και ώρα 7:30μ.μ., τα περιοδικά και οι εφημερίδες Οικολογείν, Χριστιανική και Άρδην διοργανώνουν εκδήλωση με τίτλο: Ευρώπη και εκλογές: Η οικολογία και οι «Πράσινοι», η οικονομική κρίση, η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ομιλητές θα είναι οι: Γιάννης Σχίζας, Γιώργος Καραμπελιάς, Γιάννης Ζερβός, Σταύρος Λυγερός και Στάθης Σταυρόπουλος (ΣΤΑΘΗΣ). Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ακαδημίας και Γενναδίου 8 – 7ος Όροφος).
Διαβάστε περισσότερα!

Περί "Οικολόγων-Πράσινων" σχόλιο.

Το ιστολόγιο ουδέποτε έχει κρύψει την οικολογική του ευαισθησία και καταγωγή. Άλλωστε στον καιρό των αείμνηστων "Οικολόγων-Εναλλακτικών" είχε εκτεθεί μέσα από τις γραμμές τους. Θεωρεί πολύ σημαντική την συνεισφορά του οικολογικού κινήματος στην διαμόρφωση του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού μιας και ιδέες, προτάσεις αλλά και θεσμοί που υλοποιούνται από πολιτικές δυνάμεις σήμερα (εναλλαγή,περιοδικότητα,ανακλητότητα,άμεση δημοκρατία κ.λ.π.) έχουν ευθεία αναφορά σε αυτό.Παρ'όλα αυτά προφανώς και δεν προτίθεται να στηρίξει τους "Οικολόγους-Πράσινους" στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, για πλείστους όσους λόγους. Θεωρεί δε πολύ σημαντική την τοποθέτηση του Στάθη (Σταυρόπουλου) στην χθεσινή Ελευθεροτυπία, την οποία και παραθέτει.


Ναυτίλος
εναλλακτικά ανταλλακτικά...


Ενημερώνοντας χθες (όπως από δύο τουλάχιστον κανάλια μεταδόθηκε) υψηλόβαθμος αξιωματικός της Αστυνομίας (τίγκα στην κλάρα και στα άστρα) τον κ. Παπανδρέου

διεκτραγωδούσε μπροστά (!) στις κάμερες (!!) την κατάσταση της μονάδας του (ότι δεν δουλεύουν τα περιπολικά κι άλλα τέτοια). Αυτό που θα όφειλε υπηρεσιακώς να κάνει αυτός ο μπουνταλάς, το έκανε δημοσίως (όπως, αν ήταν αξιωματικός του στρατού, αναλόγως θα δήλωνε urbi et orbi ότι δεν δουλεύουν τα τανκς της ευθύνης του ή ότι δεν πετούν τα αεροσκάφη).

Αυτός ο ανεκδιήγητος αξιωματικός τα έκανε όλα αυτά προφανώς προς άγραν εντυπώσεων, συνεπώς ή πολύ ΠΑΣΟΚ είναι ή πολύ ηλίθιος. Ή και τα δύο. Και στις τρεις περιπτώσεις, η περίπτωσή του εξηγεί και τα χάλια της Αστυνομίας και τα χάλια του εφιαλτικού πλέον (δι)κομματισμού...
Εν τέλει έχουν γίνει οι «Οικολόγοι» η εύκολη απάντηση των πάσης φύσεως αναποφάσιστων στις δημοσκοπήσεις.

Αυτό τεκμαίρεται από δύο στοιχεία: α) ουδέν από την παρουσία τους και το ειδικό βάρος τους, στην πολιτική ζωή δικαιολογεί το (τρέχον) ποσοστό του 5% περίπου που εμφανίζουν σε επίσης τρέχουσες δημοσκοπήσεις (ακόμα

κι όταν αυτές αποκλίνουν η μια απ' την άλλη από 3% έως 7,5% εις ό,τι αφορά, φέρ' ειπείν, τη διαφορά μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) και διότι: β) συνήθως μπροστά στις κάλπες το ποσοστό αυτό εξαερώνεται.

Πράγματι, η απάντηση «Οικολόγοι» είναι μια εύκολη απάντηση σε μια δύσκολη ερώτηση. Καθότι οι θέσεις των Οικολόγων για το περιβάλλον και ενδιαφέρον έχουν και σχετικώς (πλην όμως ασαφώς) διαδεδομένες είναι. Οι θέσεις τους όμως για τα άλλα θέματα; ποιες είναι και τι προτείνουν;

Κι επειδή στην Ευρωβουλή δεν στέλνουμε περιβαλλοντολόγους, μόνον, όπως δεν στέλνουμε και μόνον σεισμολόγους ή μόνον ψυχιάτρους (κι ουδέποτε σκιτσογράφους) εγείρεται

το ερώτημα: Οικολόγοι, αλλά ποιοι Οικολόγοι;

Ολοι αυτοί δηλαδή (το 5%) που απαντούν στις δημοσκοπήσεις «Οικολόγοι», είναι βέβαιον ότι γνωρίζουν και ποιος είναι ο κ. Τρεμόπουλος; αυτούς τους Οικολόγους εννοούν; γνωρίζουν κι άλλα στελέχη αυτού του κόμματος; και το κυριώτερον: γνωρίζουν τις θέσεις τους ευρύτερα, για όλα τα προβλήματα που μας απασχολούν;

Τι λένε οι Οικολόγοι για τη FYROM; τι στάση κράτησαν όταν βομβαρδιζόταν η Γιουγκοσλαβία; σε ποιες διαδηλώσεις για το μεροκάματο ήρθαν; Τι θα λένε αν ο λαός τούς στείλει στην Ευρωβουλή να διαχειριστούν κι αυτοί εκεί τις λεπτές σχέσεις της χώρας με τις άλλες; είναι κι αυτοί του κλίματος Κον Μπετίτ ή μήπως σοβαρότεροι; Θα υπερασπίζονται εκεί στην ξένη τη FYROM για το «όνομα» ή την Ελλάδα;

Πάνω σε αυτά και πολύ περισσότερα πρέπει να ενημερωθούν οι πολίτες, ώστε αν δώσουν την εντολή και στους Οικολόγους να το κάνουν μετά λόγου γνώσεως κι όχι από την απελπισία τους για τους δύο Κύκλωπες του δικομματισμού, μέσα στη γενική σύγχυση της εποχής, με κλειστά τα μάτια κι αγλεπίς.

Ο δικομματισμός χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, ανατροπή κι όχι έμμεση ενίσχυση με την υπερψήφιση κομμάτων που είναι απλώς παραφυάδες του ή αποφύσεις του, όπως το ΛΑΟΣ απ' τα δεξιά ή το «νέο» (πόσο νέο άραγε;) κόμμα, η Δράση του κ. Μάνου στο κέντρο (του νεοφιλελευθερισμού). Η λύση στον δικομματισμό και τα προβλήματα που παράγει δεν είναι ο μεταλλαγμένος δικομματισμός ούτε ο μεταμφιεσμένος.

Απόδειξη τούτου το ΛΑΟΣ. Ενα κόμμα που φέρεται ως προς το μητρικό του ωσάν παράσιτο. Που, είτε θέλει να ξαναμπεί στον οργανισμό της Ν.Δ. σαν μικρόβιο, είτε αρκείται να τρέφεται απ' το σώμα της κολλώντας πάνω της σαν βδέλλα. Θα έχετε δει, φαντάζομαι, σε κάποια ντοκιμαντέρ, κάτι τεράστιους λευκούς καρχαρίες ή άλλα ογκώδη κήτη των θαλασσών που κινούνται αργά με κάτι ψαράκια κολλημένα πάνω τους να αρμενίζουν μαζί τους, άλλα μακρουλά σαν χέλια κι άλλα παχουλά σαν ποταμίσιες γουρούνες. Είναι τα παράσιτα. Ζουν «καθαρίζοντας» το δέρμα του κήτους, τρώγοντας ό,τι κολλάει πάνω του ή εκκρίνεται. Ασφαλή, τεμπέλικα κι ευχαριστημένα. Αλλά και το κήτος τα χρειάζεται το ίδιο! γουστάρει τα παράσιτά του, του είναι χρήσιμα.

Βεβαίως οι Οικολόγοι, κατά τεκμήριον στα αριστερά του φάσματος δεν είναι το ίδιο, όπως το ΛΑΟΣ στα δεξιά. Ομως κι αυτοί, οι Οικολόγοι, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο της συνεργασίας είτε με το ένα κόμμα του δικομματισμού, είτε με το άλλο. Κάτι τέτοιο δεν θα ανέτρεπε ιδιαιτέρως το σκηνικό.

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά, πάλι κατά τη γνώμη μου, το πιο κουραστικό πλέον στο πολιτικό μας σύστημα είναι η κατ' εξακολούθησιν παροχή στον δικομματισμό της δυνατότητας για οβιδιακές - κι άλλες οβιδιακές κάθε φορά μεταμορφώσεις.

Αρκετά όμως με τις μεταμορφώσεις και τις παραμορφώσεις. Τα δυο συνεταιράκια της ανομίας, της παρανομίας και της δυσνομίας βλάπτουν την Ελλάδα το ίδιο.

Το θέμα δεν είναι πλέον να φύγει ο Κωστάκης, να ξανάρθει ο Γιωργάκης και να ξαναφύγει για να ξανάρθει η Ντόρα κι ούτω καθ' εξής άλλα να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος

του δικομματισμού που σαν βρόχος έχει τυλιχτεί γύρω από τον λαιμό της χώρας και της έχει φέρει την ψυχή στο στόμα. Κανένα μικρό κόμμα που είναι χρήσιμο στα μεγάλα

δεν είναι στην παρούσα φάση χρήσιμο για τον λαό και το έθνος.
Διαβάστε περισσότερα!

Αραθα μάραθα αχαρα

Είναι αλήθεια ότι την φετεινή χρονιά η φιλολογία περί παρελάσεων (φιλολογία που ως εμμονή διατηρείται από μερίδα της Αριστεράς) κόπασε κάπως. Το ιστολόγιο έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί επί του θέματος, ενίοτε όμως θα αναρτά σημαντικές τοποθετήσεις επί του συγκεκριμμένου, όπως σήμερα που παραθέτουμε κείμενο του Στάθη (Σταυρόπουλου) από την Ελευθεροτυπία της 26/3/09,

«Νομίζων ότι παρέχω χρησιμώτατον ανάγνωσμα εις πάντα φιλαναγνώστην και φιλίστορα, μάλιστα δε εις τους ιδιαίτερον περί την μελέτην της ιστορίας του Εθνικού ημών αγώνος ασχολουμένους, αγγέλλω την προσεχή έκδοσιν του πολυτίμου συγγράμματος του Γόρδωνος κατά μετάφρασιν φιλοτεχνηθείσαν χάριν εμού υπό του εξόχου λογίου φίλου μου κ. Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, βαθέως γνώστου της Αγγλικής γλώσσης και αριστοτέχνου χειριστού της Ελληνικής».
Αγγελία του Γιάννη Βλαχογιάννη για τη μετάφραση της Ιστορίας του Θωμά Γόρδωνος (σ.σ.: Τόμας Γκόρντον, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»)

...............................

Ετσι, για την ιστορία και χάριν Σπαρτιατών φίλων καθώς κι ενός Θεσσαλονικέως, που κόσμησαν της δικής μου ψυχής το ψαλτήρι, αυτήν την εθνική επέτειο...

Γενικώς χλωμά γιορτάζουμε τα τελευταία χρόνια τις κοινές μας γιορτές (ήγουν τις εθνικές, τις γιορτές του αυτεξούσιου και του συνανήκειν) και πιο χλωμά απ' όλους η Αριστερά; Γιατί;

Επί παραδείγματι στη φετινή επέτειο του '21, λίγο ακούστηκε η Αριστερά, ως επί το πλείστον απουσίαζε ή απείχε. Κι απ' όσα ακούστηκαν και γράφηκαν περίσσεψε μια γκρίνια κι ένας «φωτισμένος» (τρομάρα του) πτωχοπροδρομισμός. Γιατί;

Ποιους κατ' εξοχήν αφορά το 1821, αν όχι τους Αριστερούς;

Ποιος άλλος μπορεί να 'χει προίκα και πρόταγμα το μήνυμα της Επανάστασης του '21, αν όχι η Αριστερά;

Σε ποιους, τα (πολλά ήδη) τελευταία χρόνια κάνουμε «δώρο» αυτήν τη γιορτή; Στους επιγόνους των κοτσαμπασήδων; Γιατί αφήνουμε να μονοπωλεί αυτή τη γιορτή (και συχνά να της διαστρέφει το νόημα) η εξουσία; το κράτος! και μάλιστα η «δεξιά του Κυρίου». Γιατί αφήνουμε να αλωνίζουν πάνω στη μνήμη του '21 ακόμα και οι πατριδοκάπηλοι; οι απόγονοι του δωσιλογισμού, αυτοί που παρουσιάζουν τον εθνικισμό τους ως πατριωτισμό

κι ακόμα χειρότερα γιατί αφήνουμε να ξεπλένουν την υποτέλειά τους και την υποταγή τους στους ξένους (άλλοτε στους Γερμανούς κι άλλοτε στους Αμερικανούς) με δεκάρικους εθνικοφροσύνης όλοι αυτοί οι νεοραγιάδες, οι αιώνιοι γραικύλοι και οι γενίτσαροι; Γιατί;

***

Δηλαδή το μόνο που μας έμεινε ημών των αριστερών απ' το «αθάνατο κρασί του '21» είναι η ευκαιρία σε κάθε επέτειο να κάνουμε κριτική στους εθνικούς μύθους για το κρυφό σχολειό και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό; Τι κόλλημα είναι αυτό; Τι ζόρι τραβάμε;

Μήπως δεν ήταν πασίγνωστο (ή έστω γνωστό) ότι όλα αυτά και άλλα τέτοια ήταν μια προσπάθεια της αστικής τάξης να δημιουργήσει «γόνιμους μύθους» για να στυλώσει την εθνική ταυτότητα; Εμείς πότε «ανακαλύψαμε την Αμερική» και σε κάθε επέτειο σκούζουμε σαν τη γριά μέσα απ' την κοφίνα για το μέγα ψεύδος (που ούτε μέγα ούτε ολοσχερώς ψεύδος είναι) του κρυφού σχολειού; Αλλο τίποτα να γιορτάσουμε δεν έχουμε; Δεν έχουμε Μπάυρον και Υψηλάντη; Δεν έχουμε Κολοκοτρώνη και τον εμπρηστή μουρλόπαπα τον Παπαφλέσα; δεν έχουμε ούτε τον μπούτζον του Καραϊσκάκη να δείχνουμε; ούτε Ρήγα ούτε Θούριο; Τι έχουμε; τη μιζέρια και τη χολερικότητα του αποσυνάγωγου; του χώρια-του-ψωριάρη που κόλλησε στις «παρελάσεις» και δεν μπορεί να γεμίσει η ψυχή του με την έξοδο του Μεσολογγιού; Αστειότητες. Θλιβερές αστειότητες.

Τι είδους Αριστερά είναι αυτή που δεν μπορεί να γιορτάσει; Πότε λιγόστεψε η ψυχή μας;

Πότε την πάθαμε τη ζημιά;

Αν δεν γουστάρουμε τις παρελάσεις (και καλώς) γιατί δεν βγαίνει η Αριστερά στις πλατείες να γιορτάσει το '21 με τον λαό, να βάλει πρώτους στο χορό τους ποιητές, να δείξει τη δύναμή της -αν είναι όντως λαϊκή- και να χαρεί ο κόσμος;

Χάρισε ποτέ η γαλλική Αριστερά τη Μασσαλιώτιδα στη γαλλική Δεξιά; εμείς γιατί χαρίζουμε Σολωμό και Κάλβο και Βρεττάκο και Σικελιανό; γιατί (ξε)πουλάμε; γιατί ιδιωτικοποιούμε;

Μήπως νομίζουμε ότι το 1821 ξεσηκώθηκαν τίποτε ελληναράδες εθνικιστές κι έστειλαν στον αγύριστο κάποιους καλόβολους πολυπολιτισμικούς Οσμανλήδες; Μήπως νομίζουμε ότι τσίμπησε κάποια μύγα το «εθνικό φαντασιακό» του Νικηταρά κι έγινε μπουρλότο ο Κανάρης, με αποτέλεσμα την επέμβαση του καπετάν Κάνιγκα, ώστε να αποκτήσουμε εθνική ταυτότητα (εξ επιλογής του Κοραή);

Κι αν τέτοιες σαχλαμάρες λένε για ιδιοτελέστατους λόγους οι νεοφιλελεύθεροι (και τους ακολουθούν ανοίγοντας σαν χάννοι το στόμα οι αμόρφωτοι) η Αριστερά τι δουλειά έχει να λέει τα ίδια; Να 'ταν αλήθεια, θα 'ταν επαναστατική, σε αυτήν θα έπρεπε να ορκιζόμαστε.

Ομως γνωρίζοντας ότι είναι ψέμα, γιατί παραδινόμαστε; Δεν ντρεπόμαστε τους μεγάλους ιστορικούς, Ελληνες και ξένους, τη λαϊκή παράδοση, τις ίδιες τις δικές μας παλιές γιορτές -τις διαδηλώσεις του ΕΑΜ μέσα στην Κατοχή για την Επανάσταση του 1821, τις ξεχάσαμε;

Και με ποιο δικαίωμα απέναντι στην ίδια της την ιστορία και τη σύσταση έχει αφήσει σήμερα η Αριστερά το μέρος εκείνο της νεολαίας που επηρεάζει να μένει εν πολλοίς άσχετο κι αμέτοχο κι ακοινώνητο του πιο μεγάλου μας θησαυρού (και του πιο χρήσιμου όπλου τώρα στον καιρό της κρίσης) της κληρονομιάς του '21; Μήπως δεν ήταν και κοινωνική αυτή η Επανάσταση;

«Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία. Τα έθνη θέλουν ελευθερία. Οι λαοί θέλουν δικαιοσύνη».

Από πότε ξεχάσαμε ότι η λαϊκή κυριαρχία, η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική δικαιοσύνη είναι δική μας Αγία Τριάδα;

ΥΓ. Ελπιδοφόρα εξαίρεση σε όλα αυτά η πρωτοσέλιδη χθεσινή φωτογραφία της «Αυγής» με μια κοπελούδα-μετανάστρια σημαιοφόρο, αλλά επ' αυτού ες αύριον...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 26.ΙΙΙ.2009 stathis@enet.gr
Διαβάστε περισσότερα!