ΟΧΙ στη νέα κατοχή !!!

ΟΛΜΕ: ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΗ 1940

Μαθητές και μαθήτριες,Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,Αγαπητοί γονείς,

Στις 28 του Οκτώβρη ο λαός μας γιορτάζει. Πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους, οι έμποροι έκλεισαν τα μαγαζιά τους και οι αγρότες άφησαν τα χωράφια τους. Απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπεια του λαού μας. Ο ιταλο-γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλος ο λαός μας είπε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν! Και τα νιάτα της πατρίδας μας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλος ο λαός σήκωσε το μπόι του. Κι όταν ο λαός μας ορθώνεται, λυγίζουν τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:

«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας».
Και νίκησε το δίκιο! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική αντίσταση του λαού μας. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι ο λαός πέθαινε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί εγκατέλειψαν το λαό και λούφαξαν, ο λαός μας ξανασηκώθηκε. Οργανώθηκε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραν το όπλο.
Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου. Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Έσωσε τον κόσμο από την πείνα. Έσωσε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νίκησε! Τον έδιωξε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία του, την Εθνική Αντίσταση.
Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία εκείνων που επέλεξαν το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους έδωσαν πολύτιμους καρπούς. Καταξίωσαν διαχρονικά πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά, έθεσαν ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και την προαγωγή του πολιτισμού.
Σήμερα, 71 χρόνια μετά, στρεφόμαστε για μια ακόμα φορά στο παρελθόν για να αντλήσουμε θάρρος και δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία. Γιατί η εφετινή επέτειος της 28ης του Οκτώβρη βρίσκει την Ελλάδα σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας.
Όπως και τότε έτσι και τώρα ο λαός μας, οι εργαζόμενοι, δεχόμαστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις μας, την κυριαρχία μας, τη δυνατότητα μας να χαράζουμε το μέλλον μας.
Η οικονομική κρίση που προκάλεσαν οι ισχυροί του χρήματος και οι πολιτικοί εκφραστές τους, για να κερδοσκοπήσουν ασύστολα σε βάρος των λαών του κόσμου, οδήγησε τη χώρα μας σε μεγάλη δοκιμασία.
 Στο όνομα της κρίσης καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν.
 Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.
 Την κρίση επικαλούνται οι κρατούντες στη χώρα μας και σε άλλες χώρες για να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις και να οδηγήσουν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
 Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης ξεπουλιέται εθνικός πλούτος, παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται το περιβάλλον.
 Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας.

Όταν ετοιμάζεται για μας και τα παιδιά μας ένα εφιαλτικό μέλλον, μέσα από τη διόγκωση της ανεργίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση της ζωής μας, τότε πρέπει να αντιδράσουμε. Να αναλογιστούμε την ευθύνη που έχουμε, ιδίως εμείς οι μεγαλύτεροι, να μην παραδώσουμε στην επόμενη γενιά μια κοινωνία χειρότερη από αυτή που παραλάβαμε.
Πρέπει να ξανασηκωθούμε! Ήδη οι εργαζόμενοι δίνουν μια ηρωική μάχη. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε να σβήσει το γέλιο από τα πρόσωπα των παιδιών μας. Δεν είναι δυνατόν να μετατραπούμε σε έναν λαό χωρίς μέλλον. Πρέπει να βγούμε όλοι έξω. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να πούμε ξανά ΟΧΙ! Δεν θα περάσουν.
Κάθε γενιά και κάθε εποχή καλείται να διακηρύξει και να υπερασπιστεί τα δικά της «ΟΧΙ». Εμείς σήμερα καλούμαστε να πούμε «ΟΧΙ» στην εξαθλίωση, στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, στην καταρράκωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Να πούμε «ΟΧΙ» σε κάθε πολιτική που στηρίζει εκμεταλλευτικές σχέσεις και άνομα συμφέροντα.
"Ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, μα το έπαθλό του αξίζει κάθε θυσία. Και το έπαθλο αυτό θα είναι μια Νέα Ελλάδα, ελεύθερη και ανεξάρτητη, κτήμα του λαού της".
Το μήνυμα αυτό απευθύνεται και στην Ελλάδα του σήμερα. Φωτίζει το δρόμο για μια Νέα Ελλάδα, ανεξάρτητη, δημοκρατική και αυτάρκη, μια Ελλάδα της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης της προόδου και της ευημερίας.

Το ΔΣ της ΟΛΜΕ
Αθήνα, 24/10/11

Διαβάστε περισσότερα!

.....στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια......

Μήνυμα του (εξεγερμένου) Υποδιοικητή Μάρκος στον εξεγερμένο λαό της Χιλής

Αδέρφια (αδερφοί κι αδερφές) της Χιλής
Σας μιλάω εξ ονόματος των γυναικών, των ανδρών, των παιδιών και των γέρων του εθνικο-απελευθερωτικού στρατού των Ζαπατίστας, της τεράστιας πλειοψηφίας των ιθαγενών Μάγιας, που αντιστεκόμαστε στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού για την ανθρωπότητα, ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.
Ευχαριστούμε τους αδερφούς και τις αδερφές που μας έδωσαν σήμερα την ευκαιρία να φτάσει ο λόγος μας στην επαναστατημένη Χιλή.
Ζητάμε μια θέση στην οργή σας, στον πόνο σας, και πάνω απ’ όλα στην ελπίδα σας, γι’ αυτά τα λόγια.
Δεν πρόκειται να σας μιλήσω για τους μεξικάνους ζαπατίστας, τον αγώνα, τους πόθους μας, τα όνειρα και τους εφιάλτες μας, την αντίστασή μας. Μετά από όλα αυτά, σε σύγκριση με τους άνδρες και τις γυναίκες, ιδίως όσους γεννήθηκαν σε αυτήν τη γη, που φώτισαν τους ουρανούς της Λατινικής Αμερικής, οι ζαπατίστας συνεχίζουν να είναι ένα φωτάκι, αδύναμο και μακρινό.
Όχι. Ο τωρινός μας λόγος έρχεται να ενώσει τον χαιρετισμό μας και το φόρο τιμής μας σε ένα λατινοαμερικάνο, έναν Χιλιανό του Κινήματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (MIR), που έπεσε στη μάχη ενάντια στη δικτατορία του Πινοτσέτ, στις 5 Οκτώβρη του 74’.
Ο σημερινός μας λόγος είναι ένας χαιρετισμός στον Μιγκέλ Ενρίκες Εσπινόσα.
Και τον χαιρετίζουμε σήμερα, που κάτω από τους ουρανούς της Λατινικής Αμερικής, αυτής που πονάει από το Μπράβο ως την Παταγονία, οι ισχυροί μας βάζουν στα χέρια μια χούφτα σκόνη, και μας λένε: αυτό είναι ό,τι μένει από την πατρίδα σας.
Κι οι ίδιοι σήμερα, οι από πάνω, μας δείχνουν τις εικόνες της γεωγραφίας που έχουν επιβάλει σε ένα μέρος των εδαφών μας.
Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.
Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο (φαστφουντάδικο).
Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.
Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.
Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη.
Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.
Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.
Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.
Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.
Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί.
Αυτοί, οι από πάνω, μας λένε: αυτό είναι το μέλλον που σας υποσχόμαστε. Απολαύστε το. Αυτό μας λένε και ψεύδονται. Αυτό το μέλλον μοιάζει πολύ με το παρελθόν.
Κι αν κοιτάξουμε με προσοχή, ίσως δούμε ότι οι από πάνω είναι οι ίδιοι με χτες. Αυτοί που, όπως και χτες, μας ζητάνε σήμερα υπομονή, ωριμότητα, λογική, παραίτηση και παράδοση. Αυτά τα έχουμε ήδη δει και τα έχουμε ακούσει και πριν.
Οι ζαπατίστας θυμόμαστε. Αντλούμε τη μνήμη από τα στρατιωτικά μας σακίδια, τις τσέπες των στολών εκστρατείας μας. Θυμόμαστε.
Γιατί υπήρχε μια εποχή στην οποία όλη η Λατινική Αμερική ήταν αδελφωμένη.
Έφτανε να απλώσεις το χέρι και χτυπούσαν οι καρδιές των λατινοαμερικάνικων λαών.
Έφτανε να γυρίσεις λίγο τη ματιά σου κι εκεί βρισκόταν η διάσπαρτη αστραπή της Αμαζονίας, η ανεξίτηλη ουλή των Άνδεων, η περήφανη Ακονκάγουα, η ατέλειωτη Γη του Πυρός, το πάντα ανήσυχο (ηφαίστειο) Ποποκατέπετλ.
Και μαζί με αυτά, οι λαοί που τους έδωσαν όνομα και ζωή.
Γιατί υπήρχε μια εποχή στην οποία η Χιλή κι όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ήταν πιο κοντά στο Μεξικό από την αυτοκρατορία που, από τον γεωγραφικό και κοινωνικό βορρά, επιβάλλει την απόσταση, σε όσους μοιραζόμαστε την ιστορική γειτνίαση.
Υπήρχε μια εποχή. Ίσως είναι ακόμα αυτή η εποχή.
Σήμερα, όπως και χτες, το χρήμα ενώνει τους αλαζόνες.
Σήμερα, όπως και χτες, με τη βοήθεια των ισχυρών πολυεθνικών, η ξένη στρατιωτική εξουσία, προσπαθεί να υποσκάψει τα εδάφη μας, μερικές φορές καλυμμένη με στολές των τοπικών στρατών, ή με σύμβουλους, πρέσβεις, μυστικούς πράκτορες.
Σήμερα, όπως και χτες, αυτά τα κεφάλαια προσπαθούν να αγοράσουν νόμιμα πιστοποιητικά ατιμωρησίας για τους γορίλες που τους υπηρέτησαν και που, πάντα το ξέραμε, όταν έλεγαν «Πατρίδα», δε μιλούσαν για την Χιλή, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Βολιβία, τη Βραζιλία. Όχι. Η σημαία που χαιρετούσαν ήταν αυτή με τις μπάρες και τα θολά αστέρια (σ.σ. μτφ.: εννοεί τη σημαία των ΗΠΑ).
Σήμερα, όπως και χτες, ο αφηνιασμένος και βίαιος βορράς πολιορκεί και σκοπεύει να πνίξει αυτό το μοναδικό αστέρι της αξιοπρέπειας που λάμπει στην Καραϊβική.
Σήμερα, όπως και χτες, οι κυβερνήσεις ορισμένων χωρών μας λειτουργούν ως θλιβερός κομπάρσος σε αυτή την ποταπή εμμονή να υποτάξουν το λαό της Κούβας.
Σήμερα, όπως και χτες, η αυτοκρατορία που παίζει το ρόλο της παγκόσμιας αστυνομίας και καταπατά νόμους, δίκαια, λαούς, είναι η ίδια.
Σήμερα, όπως και χτες, αυτός που προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει νόμιμες κι εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες όμως δεν είναι υποτακτικές (χτες στην Χιλή, σήμερα στη Βενεζουέλα, πάντα στην Κούβα) είναι ο ίδιος.
Σήμερα, όπως και χτες, το σύστημα που βασίζεται στο ψέμα, την πλάνη και την εξαπάτηση, τη δικτατορία του χρήματος, θέλει να μας δώσει μαθήματα δημοκρατίας, ελευθερίας, δικαιοσύνης.
Σήμερα, όπως και χτες, αυτός που «εκδημοκρατίζει» τον πόνο, τη δυστυχία, το θάνατο για τους λαούς της Λατινικής Αμερικής είναι ο ίδιος.
Σήμερα όπως και χτες, αυτός που καταδιώκει, βασανίζει, φυλακίζει, σκοτώνει, είναι ο ίδιος.
Σήμερα όπως και χτες, μας κάνουν πόλεμο, πότε με σφαίρες, πότε με οικονομικά προγράμματα, και πάντα με ψέματα.
Σήμερα, όπως και χτες, ο πραγματικός τρόμος, αυτός που έρχεται από πάνω, επικαλείται το θεό για να δικαιολογηθεί.
Σήμερα, όπως και χτες, επιχειρούν να μας κρύψουν ότι ναι, είναι ένας ο θεός που μας τρέφει, αλλά είναι ο θεός του χρήματος.
Σήμερα, όπως και χτες, σε μερικές χώρες οι μικρόψυχοι είναι στην κυβέρνηση.
Σήμερα, όπως και χτες, η χωλότητα (αδυναμία) του συστήματος ντύνεται με σύνθετα επιχειρήματα, δημοσκοπήσεις, κοστούμια μάρκας, αντεστραμμένους καθρέφτες.
Ίσως είναι ακόμα αυτή η εποχή. Ίσως όχι.
Γιατί σήμερα, ο νέος και σύνθετος μανδύας με τον οποίο ντύνεται η βία των κερδών για τους λίγους εις βάρος των πολλών, φέρνει στο προσκήνιο έναν πραγματικό παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα.
Ολόκληρα έθνη ρημάζονται.
Εδάφη κατακτούνται.
Επανακαθορίζεται η παγκόσμια γεωγραφία.
Γκρεμίζονται τα τείχη για τα χρήματα κι ορθώνονται για τους λαούς.
Οι ιστορικές κουλτούρες των λαών μας, πρόκειται να αντικατασταθούν από επιπόλαιες ελαφρότητες.
Σε μερικές χώρες, αντί για εθνικές κυβερνήσεις υπάρχουν τοπικές διοικήσεις.
Ξεπουλιούνται οι φυσικοί πόροι, η γη, η ιστορία. Και πάνω στις οροσειρές που διατρέχουν κι ενώνουν τη Λατινική Αμερική, από το Μπράβο στο Βορρά, μέχρι τη Γη του Πυρός, θέλουν να βάλουν μια πινακίδα που να ανακοινώνει και να απειλεί: Πωλείται.
Οι φτωχοί, οι ακτήμονες, αυτοί δηλαδή που αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας, είναι θύμα κατασχέσεων και ταξικών διακρίσεων.
Με «κατασχεμένη» αξιοπρέπεια, γκετοποιημένοι στις περιφέρειες των μεγάλων πόλεων, στο περιθώριο των κυβερνητικών προγραμμάτων, στην άκρη του μέλλοντος που σε μερικές χώρες αποφασίζεται, όχι στα κοινοβούλια και τα κυβερνητικά μέγαρα, αλλά στις διοικήσεις των μετόχων των πολυεθνικών.
Σήμερα η εκμετάλλευση είναι πιο βίαια απ’ όσο ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, σήμερα ο κυνισμός είναι φιλοσοφικό πιστεύω αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν τον πλανήτη, δηλαδή αυτών που τα έχουν όλα, εκτός από τσίπα.
Σήμερα ο πόλεμος ενάντια στην ανθρωπότητα, δηλαδή ενάντια στη λογική, είναι πιο παγκόσμιος από ποτέ.
Σήμερα ο πόλεμος είναι σε όλα τα μέτωπα και σε όλες τις χώρες.
Αν χτες ήταν καθήκον να εναντιωθούμε, να αγωνιστούμε, να αντισταθούμε στην ανόητη λογική του κέρδους, σήμερα είναι απλά και καθαρά υπόθεση επιβίωσης, προσωπικής, τοπικής, περιφερειακής, εθνικής, ηπειρωτικής, παγκόσμιας.
Αδερφοί κι αδερφές της Χιλής,
Υπήρχε μια εποχή που η Λατινική Αμερική ήταν αδελφωμένη. Ίσως να είναι ακόμα αυτή η εποχή.
Ίσως η συλλογική μνήμη, που μας δίνει ταυτότητα ως Λατινοαμερικάνους, πιάνει ονόματα κι ημερομηνίες στο ημερολόγιο, για να μας πει ότι υπάρχει μια πατρίδα πιο μεγάλη από αυτήν της σημαίας μας.
Με πόσα ονόματα γεμίζει το ημερολόγιο του πόνου στη γη μας
Αν στην Αμερική μας, ο Ερνέστο Γκεβάρα είναι ένα από τα ονόματα με τα οποία εξεγείρεται ο Οκτώβρης, το ημερολόγιο εμάς των από κάτω φωτίζεται όταν έχει τα ονόματα των Turcios Lima και Yon Sosa στη Γουατεμάλα, του Roque Dalton στο Σαλβαδόρ, του Carlos Fonseca στη Νικαράγουα, του Camilo Torres στην Κολομβία, των Carlos Lamarca και Carlos Marighela στη Βραζιλία, των Inti και Coco Peredo στη Βολιβία, του Raúl Sendic στην Ουρουγουάη, του Roberto Santucho στην Αργεντινή, César Yáñez στο Μεξικό.
Κι ονομάζω μόνο μερικούς από τους πολλούς που αποφάσισαν στη δική μας Λατινική Αμερική, στον καιρό τους και με τον τρόπο τους, να βάλουν ένα λιθαράκι στην ελπίδα, και οι οποίοι, στην ποσότητα τρυφερότητας που απαιτεί η Λατινική Αμερική για να την αγαπήσεις, πρόσθεσαν μια ορισμένη ποσότητα μολυβιού (σφαιρών) και αίματος… του δικού τους αίματος.
Το πρόβλημα με όλους αυτούς στο ημερολόγιο του πόνου, είναι ότι δε φεύγουν έτσι, σα νομάδες. Αντιθέτως, φεύγουν αφήνοντάς μας κάτι σαν χρέος, κάτι που πρέπει να εξοφλήσουμε, για να μπορούμε να τους επικαλούμαστε χωρίς ντροπή, χωρίς κρίμα.
Κάποιοι επισημαίνουν ότι εκείνοι οι άνδρες κι οι γυναίκες που πήραν ή παίρνουν το δρόμο της ένοπλης εξέγερσης, γοητεύονταν ή γοητεύονται από το θάνατο, είχαν ή έχουν μια κλίση στο μαρτύριο, μεσσιανικές ανησυχίες, που θέλουν μόνο μία θέση στα τραγούδια διαμαρτυρίας, στα ποιήματα, στα λαϊκά ημερολόγια, στα μπλουζάκια της νεολαίας, στα ράφια με τα ενθύμια του επαναστατικού τουρισμού.
Κάποιοι σκέφτονται ότι οι λόγοι ηττούνται, όταν πεθαίνουν αυτοί που αγωνίζονται γι’ αυτούς, δηλαδή αυτοί που τους δίνουν ζωή.
Κάποιοι λένε ότι ο οδυνηρός λατινοαμερικάνικος Οκτώβρης κομμάτιασε την ελπίδα στην Χιλή, την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, τη Βολιβία, το Μεξικό, όλη τη Λατινική Αμερική.
Ίσως να ‘ναι κι έτσι. Ίσως όμως και όχι.
Ίσως αυτοί που πήραν τα όπλα, όπως ο Μιγκέλ, για να πουν «όχι», στην πραγματικότητα έλεγαν «ναι» σε ένα αύριο που τότε έμοιαζε μακρινό.
Ίσως αυτοί που έβαλαν φωτιά στα λόγια τους, όπως ο Μιγκέλ, δεν το έκαναν για να πυροδοτήσουν το θάνατο, αλλά για να φωτίσουν τη ζωή.
Ίσως αυτοί που, όπως ο Μιγκέλ, σκέφτηκαν και πυροβόλησαν, δεν το έκαναν για να έχουν μια θέση στο μουσείο της επαναστατικής νοσταλγίας, αλλά για να έχουν όλοι οι λαοί μια θέση στον κόσμο.
Ίσως το ημερολόγιο του μέλλοντος δε θα έχει ονόματα, ή ακόμα καλύτερα, θα έχει όλα τα ονόματα.
Ίσως γι’ αυτό οι απουσίες που μας πονάνε, κάθε μήνα της Λατινικής Αμερικής, έβαλαν έναν σταυρό στο ημερολόγιο, σαν αυτόν που μας πονάει στις 5 Οκτώβρη.
Ίσως γιατί αυτές οι απουσίες, αντί για κενό, σου αφήνουν όρεξη να παλέψεις για την ελπίδα να «αλλάξεις τον κόσμο», όπως λέμε εμείς οι ζαπατίστας. Ίσως…
Ίσως η ελπίδα τροφοδοτείται, όπως η δική μας Αμερική, από τη μνήμη.
Κι ίσως η ελπίδα να μην είναι παρά το αντίτιμο για να αποκαταστήσουμε ξανά την ελπίδα, που έχει θρυμματιστεί στο ημερολόγιο που μας επιβάλλουν.
Ίσως αυτή η μνήμη, που σήμερα μας καλεί κι ενώνει ξανά τη Λατινική Αμερική, να μην είναι μια κληρονομιά που μας κληροδοτεί αυτός ο πόνος, αλλά ένα καθήκον που μας ορίζει. Ίσως…
Ίσως είμαστε εδώ για να το γνωρίσουμε, ακόμα κι όσοι δεν παρευρισκόμαστε. Γιατί ίσως το σήμερα να μην είναι ίδιο με το χθες.
Ένας Χιλιανός επαναστάτης, από αυτούς που σε έκαναν να τρέμεις, όταν έπαιζαν την κιθάρα, ο Víctor Jara, σκεπτόμενος ίσως το βάρος των σημερινών καιρών, είπε, μας είπε, μας λέει ότι «είναι δύσκολο να βρεις διαύγεια στη σκιά, όταν ο ήλιος που μας φωτίζει, ξεθωριάζει την αλήθεια». Και είπε, μας είπε, μας λέει: «Μακάρι να βρεθεί δρόμος για να συνεχίσουμε να πορευόμαστε».
Κι ήταν σε αυτή την τη γη της Χιλής, πριν πολύ καιρό, που ο Μανουέλ Ροντρίγκες είπε, μας είπε, μας λέει, σα να μας δείχνει το δρόμο «Ακόμα έχουμε Πατρίδα συμπολίτες».
Κι ένας άλλος, επίσης Χιλιανός, εδώ κοντά και κάτω απ’ τις σφαίρες που σημάδεψαν την καρδιά του, είχε την ψυχραιμία και τη σοφία να πει, να μας πει «αργά ή γρήγορα, θα ανοίξουν ξανά τα μονοπάτια, απ’ όπου θα περπατήσει ο ελεύθερος άνθρωπος, για να δημιουργήσει μια καλύτερη κοινωνία».
Ίσως το σήμερα να μην είναι ίδιο με το χθες.
Ίσως έχει γίνει μάθημα και σύντομα, εκεί που πριν μουντζούρωναν φύλλα λατινοαμερικάνικης ιστορίας, θα αλλάξουν οι στίχοι, και θα διαβάζεις, με την καθαρότητα αυτών που κοιτάνε από κάτω, ότι η δημοκρατία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη είναι βαριές λέξεις, κι ότι τονίζονται στην καρδιά, δηλαδή στην αριστερή πλευρά του συλλογικού θώρακα που είμαστε.
Θα ήθελα να πω ότι θα νικήσουμε, ότι δε θα μας εκτοπίσουν, ότι το μέλλον θα είναι δικό μας, ότι θα σπάσουμε χίλιες αλυσίδες, ότι η ελευθερία είναι ένας ορίζοντας κοντινός. Αλλά εμείς οι ζαπατίστας πιστεύουμε ότι δε θα γίνει έτσι επειδή είναι δοσμένο, από κάποιον μυστικό προορισμό, ή ένα μανιφέστο, αλλά επειδή δουλεύουμε κι αγωνιζόμαστε γι’ αυτό.
Αδέρφια. Τα λόγια μας θέλουν να σας πουν το εξής.
Ευλογημένη η ανοιχτή φλέβα της Λατινικής Αμερικής που ονομάζεται Χιλή και που έχει στο αίμα της όχι την ΙΤΤ και την Anaconda Copper, όχι την United Fruit και την Ford, όχι την Παγκόσμια Τράπεζα και τον Πινοτσέτ, ούτε τα ονόματα με τα οποία ντύνονται οι μεν κι οι δε. Αλλά τους εργάτες της, τους αγρότες, τους φοιτητές, τα άτομα, τις γυναίκες, τους νέους της. Τον δικό της Víctor Jara, τη δική της Violeta Parra, το Salvador Allende της, τον Pablo Neruda της, το Manuel Rodríguez, το Miguel Enríquez. Τη μνήμη της.
Αδέρφια της Χιλής.
Δεχτείτε όλοι κι όλες τον χαιρετισμό από αυτούς που θαυμάζουμε κι αγαπάμε εμείς, οι Μεξικάνοι ζαπατίστας.
Γεια σου Χιλή!
Από τα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού, εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος. Μεξικό, Οκτώβρης 2011.
Υγ: Συγχωρήστε μας αν τα λόγια μας δεν ήταν μια νουθεσία, όπως είναι η ζωή και ο θάνατος αυτού που τριάντα χρόνια μετά, μας καλεί. Στην πραγματικότητα, θέλαμε μόνο να εκμεταλλευτούμε αυτήν την πράξη, για να ζητήσουμε σε όλους εσάς, ταπεινά και με σεβασμό, να βάλετε εκ μέρους μας ένα κόκκινο λουλούδι (copihue) στην γη που τον φυλάει και να του πείτε ότι κι εδώ, στα βουνά του νοτιανατολικού Μεξικού, ο Οκτώβρης λέγεται επίσης Miguel.

Μετάφραση: Β.Κ

Διαβάστε περισσότερα!

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΄73 !

Aπαγορευμένο spot της Μπιενάλε (σκηνοθεσία Γιώργος Ζώης)
Το τηλεοπτικό σποτ που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Ζώης για την Athens Biennale 2011, η προβολή του οποίου απαγορεύτηκε από την ΕΡΤ.

Monodrome (25'')

Σκηνοθεσία: Γιώργος Ζώης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νικόλας Ποττάκης
Camera Weisscam: Ντάνιελ Πετσαλίδης
Μοντάζ / Μιξάζ / Special FX: Τόλης Ρούσσας
Sound Design: Γιώργος Μικρογιαννάκης
Μουσική: Yianneis "The Sketch" (N. Zades - L. Filippou)
Διεύθυνση Παραγωγής: Σάββας Χατζηπαυλίδης
Post Production House: ABL
Δημιουργική Ομάδα: Νίκος Πεχλιβανίδης, Στέλλα Κουρέλη, Νίκος Κολιγιάννης, The Syndicate
Παραγωγός: Πάκο Καράμπαμπας, Αμάντα Λιβανού
Παραγωγή: Top Cut

Διαβάστε περισσότερα!

15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ

Στις 15 Οκτωβρίου οι λαοί σε όλο τον κόσμο βγαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες. Από την Αμερική ως την Ασία , από την Αφρική ως την Ευρώπη ξεσηκωνόμαστε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να δείξουμε στους πολιτικούς και την παγκόσμια οικονομική ελίτ που υπηρετούν ότι εμείς οι λαοί θ' αποφασίσουμε για το μέλλον μας.
Δεν αναγνωρίζουμε τις κυβερνήσεις γιατί λειτουργούν για το όφελος των λίγων, αγνοώντας το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος που πληρώνουμε όλοι.
Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών.
Εκατομμύρια ανθρώπων συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις πλατείες όλου του κόσμου καταγγέλλοντας το υπάρχον πολιτικό και πολιτειακό σύστημα, τη διαφθορά και την οικονομική εκμετάλλευση.

Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας συμμετέχοντας στις λαϊκές συνελεύσεις και δείχνουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλονται, στην ακύρωση των ονείρων μας και της αξιοπρέπειάς μας. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα, είναι ο εφιάλτης που περιμένει και τις υπόλοιπες χώρες στο μέλλον.
Η αλληλεγγύη των λαών είναι το όπλο μας.

15 Οκτωβρίου 6.00 μμ, συγκέντρωση και συναυλία στο Σύνταγμα.
16 Οκτωβρίου 8.00 μμ, συνέλευση των συνελεύσεων και δικτύωση των πλατειών
19 Οκτωβρίου, συμμετοχή στην πανελλαδική και πανεργατική απεργία
11.00 πμ συγκέντρωση στο Σύνταγμα

Τώρα μιλάμε εμείς.
Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ

Διαβάστε περισσότερα!

ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

11.10.2011
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε πρωτοφανείς και δραματικές εξελίξεις. Διακυβεύεται το παρόν και το μέλλον της ως ανεξάρτητης και βιώσιμης χώρας. Κατά συνέπεια, το πρόβλημα της είναι σήμερα πρόβλημα επιβίωσης. Πρόβλημα εθνικό και όχι απλώς πρόβλημα χρέους.

Η απαίτηση των δανειστών να οδηγηθεί η χώρα σε συντεταγμένη χρεοκοπία με στόχο την αδιάκοπη πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων, και με συνέπεια τη στάση πληρωμών στο εσωτερικό, σε συνδυασμό με την απαίτηση να τους δοθεί ως αντιπαροχή ο δημόσιος πλούτος, υποθηκεύει την ανεξαρτησία της χώρας και την επιβίωση του ελληνικού λαού.

Εμείς, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, αναλογιζόμενοι τις ιστορικές στιγμές που περνάει η χώρα μας, συναντηθήκαμε στην Αθήνα και συμφωνήσαμε ότι παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται σήμερα υπό στρατιωτική κατοχή, εντούτοις, 70 χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΑΜ, βρίσκεται ξανά μπροστά σε αντίστοιχου ιστορικού μεγέθους τραγωδία. Σήμερα διακυβευέται η εθνική ανεξαρτησία, καταπατείται το Σύνταγμα και υποθηκεύεται η επιβίωση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία, απέναντι σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, αλλά και απέναντι στον εαυτό μας, απευθυνόμαστε στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που ελπίζουν σε ένα διαφορετικό μέλλον από το ζοφερό του Μνημονίου και καλούμε σε κοινόν αγώνα με στόχο:

* την άμεση απεμπλοκή της χώρας από το Μνημόνιο και την εκδίωξη της Τρόικας.

* την ανάκτηση και την κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας.

* την αναδιανομή του πλούτου υπέρ αυτών που τον δημιουργούν και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

* τον ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της χώρας μας.

Κατά συνέπεια:
Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες να απεγκλωβιστούν από τον δογματισμό και την καταστροφική πολιτική των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία είναι δέσμια της πολιτικής μας εξάρτησης και των συμφερόντων του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου.

Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες που συναισθάνονται την ευθύνη και την ανάγκη για κοινό αγώνα για τη σωτηρία της ελληνικής κοινωνίας από τη λαίλαπα της Τρόικας και του Μνημονίου, σε αγωνιστική συνεργασία με άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Μνημονίου και την αλλαγή των συσχετισμών και πολιτικών δυνάμεων, ώστε η λαϊκή πλειοψηφία να επιβάλει την αλλαγή της διακυβέρνησης και της πορείας της χώρας. Καλούμε σε αγώνα για μια κυβέρνηση σωτηρίας της πατρίδας. Για μια κυβέρνηση που θα φέρει το λαό στην εξουσία.

Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2011

Βαρδινογιάννης Βαρδής, Γλέζος Μανώλης, Γουργιώτης Νίκος, Δαμιανάκου Βούλα, Θανασέκου Βάσω, Θεοδωράκης Μίκης, Καλλίνος Θόδωρος, Καραγιώργη Μαρία, Κατερίνης Παναγιώτης, Μπενά Ελένη, Μπενάς Τάκης, Μπιτσάκης Ευτύχης, Τσαπόγας Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα!

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα .........

Από την Ελευθεροτυπία της 8.10.11 ο πάντα επίκαιρος όσο και καίριος Στάθης:

Μεταμορφωμένος τότε σε ταύρο ο Δίας μετήγαγε την Ευρώπη στη Δύση, μεταμορφωμένη σήμερα σε αποδιοπομπαίο τράγο η Ελλάδα επιστρέφει απ' τη Δύση πού;
.........................................
Εδώ; δεν θα 'χει να πληρώσει ούτε το φως. Το ανέσπερον

Δεν είναι πατρίδα μου το Προτεκτοράτο.

Εμένα, πατρίδα μου είναι η Ελλάδα,
και δεν μπορεί στην Ελλάδα να ξεκινάει τη διαδρομή του για να μάθει γράμματα στα παιδιά ένας δάσκαλος με 660 ευρώ τον μήνα, για να πάρει 750 ευρώ στα 45 του και να μην κάνει παιδιά δικά του ο ίδιος ποτέ...

Δεν είναι Πρωθυπουργός μου αυτός ο τύπος που πάει να κάνει τη Θράκη Ειδική Οικονομική Ζώνη υπό την Εντολή της Γερμανίας – ανοίγοντας έτσι έναν ακόμα δρόμο για την «αυτονόμηση» της περιοχής και τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας...

Είναι πιθανόν αυτός ο ανιστόρητος να μη γνωρίζει ότι οι Ναζί στην Κατοχή διακρίθηκαν εκτός των άλλων και στο σπορ του διαμελισμού της χώρας μας -ώς και ανεξάρτητο «Βασίλειο των Βλάχων» στην Πίνδο έστησαν οι ολετήρες• όμως, πώς να κάνει την Ελλάδα πειραματόζωο της νέας Τάξης, απέδειξε ότι γνωρίζει πολύ καλά ο επικεφαλής των δωσιλόγων.

Δεν είμαι υπήκοος της Τρόικας.

Είμαι Ελληνας πολίτης -δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη στα ανδρείκελα και τους κουίσλινγκ- δεν είμαι ανδράποδο δεν οφείλω καμμιά νομιμοφροσύνη σε αυτούς που βουτάνε το υστέρημα του συνταξιούχου κι αφήνουν τον φοροφυγά να πλουτίζει ακόμα περισσότερο.

Δεν είναι (μόνον) φασιστικό, είναι και αηδιαστικό ο Υπουργός -εν προκειμένω ο Παπουτσής- να βάζει τις διαδηλώσεις για το ψωμί στον ίδιο παρονομαστή με την εγκληματικότητα - δεν αναγνωρίζω συνεπώς καμμιάν εξουσία σε αυτούς που αφήνουν ανυπεράσπιστους τους γέροντες μπροστά στα καλάσνικωφ και τους φταίνε για την άθλια ανικανότητά τους οι διαδηλωτές.

Οχι, δεν είναι πατρίδα μου οι εντολές των τοκογλύφων, πατρίδα μου είναι η τήρηση του Συντάγματος.

Οφείλω να αντισταθώ για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας στον Υπουργό Οικονομικών -εν προκειμένω στον Βενιζέλο- που βάζει 23% ΦΠΑ στην μπουγάτσα αν είναι αλμυρή και 13% αν είναι γλυκιά. Η μαλακία δεν είναι θεσμός,
ούτε μπορεί πατρίδα μου να γίνει ο εκβιασμός, η τρομοκρατία, η καταστολή, ο παραλογισμός και η ανικανότης. Και η ντροπή.

Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα, της μάνας μου και του πατέρα μου η ιστορία, των παιδιών το πεδίο -δεν μπορώ να την παραδώσω μικρότερη.

Δεν ανέχομαι πλέον τους χυδαίους που με κατασυκοφάντησαν urbi et orbi ότι είμαι διεφθαρμένος και τεμπέλης, ότι μαζί τους τα έφαγα.

Οφείλω να τους αντισταθώ. Να τους απονομιμοποιήσω. Δεν πρόκειται να πληρώσω τα χαράτσια που μου επέβαλαν και θα μου επιβάλουν, πρώτον διότι δεν είμαι ούτε τούρκος ούτε ραγιάς για να με σφάζει όποτε γουστάρει ο αγάς -ούτε είναι η χώρα μου οθωμανικό σαντζάκι, ώστε νόμος νά 'ναι η ανομία και δεύτερον δεν θα νομιμοποιήσω με τον οβολό μου τη ληστεία εναντίον όλων μας -διότι δεν πρόκειται περί κάποιας θυσίας για να σωθεί η πατρίδα αλλά πρόκειται για το τίμημα της προδοσίας -την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.

Οχι, δεν θα πληρώσω το μερίδιό μου για τα τριάντα αργύρια του Ιούδα, δεν θα γίνω συνένοχός τους.

Ως εδώ!

Δυο χρόνια τώρα η χώρα καταστρέφεται. Σε αυτό συμφωνούν όλοι, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια μάς γύρισαν πίσω στο 1950 -οφείλω συνεπώς να αντισταθώ.

Πατρίδα μου ήταν τα σχολικά βιβλία -τα 3.000 χρόνια της παιδικής μας ηλικίας, απ' τον Ομηρο ώς τον Νίκο Γκάτσο - τι να προδώσω και γιατί; τα κυπαρισσάκια ή τα ηλιοβασιλέματα;

Δεκάδες φορές ώς τώρα στην Ιστορία τον μονόδρομο προς τα Τάρταρα τον έχουν φράξει τα οδοφράγματα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 8.Χ.2011 stathis@enet.gr

Διαβάστε περισσότερα!

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΓΟΝΕΙΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ
ΕΝΩΝΟΜΑΣΤΕ – ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

Συγκέντρωση Τρίτη 11 Οκτωβρίου 5 μ.μ. Πλατεία Υμηττού
Πορεία προς το Δημαρχείο και Καθιστική Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας


• Στα κουρδισμένα παιδιά και τους πολίτες ρομπότ
• Στη συμμετοχή που την εξαντλούμε μπροστά σε οθόνες
• Στο χρόνο που μας κλέβουν
• Στο χρόνο που κλέβουμε στα παιδιά μας από το παιχνίδι
• Στους μισθούς μας που κάθε μέρα κατρακυλούν
• Στα χρήματα που μειώνονται για την Παιδεία
• Στα χρήματα που αυξάνονται για τις τράπεζες
• Στο «θα» των λειτουργικών εξόδων των σχολείων
• Στις οργανικές θέσεις των εκπαιδευτικών που καταργούνται
• Στον εμπαιγμό των βιβλίων
• Στα σχολεία φυλακές
• Στην αξιοπρέπειά μας που εξανεμίζεται
• Στη διαφθορά που καλά κρατεί
• Στην ανευθυνότητα των υπευθύνων

ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΥΜΗΤΤΟΥ

Διαβάστε περισσότερα!

ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ σε σκηνοθεσία ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ

Η ΕΠΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ
ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ σε σκηνοθεσία ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ

Η τραγωδία του Ευριπίδη ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ τοποθετείται από μελετητές του έργου του στην όψιμη συγγραφική περίοδο του ποιητή. Συγκεκριμένα την τοποθετούν γύρω στο 415 π.Χ., στην τελευταία δεκαετία δηλαδή της ζωής του, τότε που ο ποιητής διέμενε στην αυλή του βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαου. Γι’ αυτό ίσως χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες αναφορές σε θέματα όπως είναι η νεότητα, η θρησκεία ή η μνεία στην πατρογονική εστία. Αρκετοί μάλιστα τη κατατάσσουν στα «πολιτικοπατριωτικά έργα» εξαιτίας των αναφορών αυτών. Στην υπόθεση του έργου ο Ηρακλής έχει κατέβει στον Άδη κατ’ εντολήν του Ευρυσθέα με σκοπό να φέρει στη γη τον φοβερό τρικέφαλο σκύλο, φύλακα Κέρβερο. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η γυναίκα του Μεγάρα με τα τρία μικρά παιδιά τους ζουν στη Θήβα, με τον πατέρα της Κρέοντα να βασιλεύει στην πόλη. Ο Λύκος, ορμώμενος από την Εύβοια, σκοτώνει τον Κρέοντα και σφετερίζεται την εξουσία του. Έχοντας ξεγράψει τον Ηρακλή, αποφασίζει την εξόντωση της οικογένειας του ήρωα καθώς και του πατέρα του Αμφιτρύωνα, με σκοπό την εδραίωση της εξουσίας του. Το σχέδιό του προλαμβάνει η επιστροφή του Ηρακλή μετά τον δωδέκατο και τελευταίο άθλο του ο οποίος μάλιστα σκοτώνει τον Λύκο. Όμως η Ήρα, δηλωμένη εχθρός του Ηρακλή, τον ρίχνει σε καθεστώς μανίας κατά το οποίο ο ήρωας σκοτώνει γυναίκα και παιδιά. Είναι ο Θησέας, βασιλιάς της Αθήνας, ο οποίος θα εμφανιστεί και θα πάρει τον Ηρακλή μακριά από τον τόπο της τραγωδίας, σε μια διαδικασία εξαγνισμού μέσα από την αυτογνωσία και το μαρτύριο που αυτή κουβαλά.


Ο Ευριπίδης επιλέγει (όπως άλλωστε συνήθιζε αρκετές φορές να κάνει) την αντιστροφή του μύθου μιας και οι δώδεκα άθλοι ήταν η διαδικασία του εξαγνισμού του Ηρακλή για την εξολόθρευση της οικογένειάς του. Αντ’ αυτού ξεκινά την υπόθεση με την ολοκλήρωση του δωδέκατου άθλου, θέλοντας να τονίσει την τραγικότητα του ήρωα. Όντας γιός, για πρώτη φορά στην ιστορία ενός θεού και μιας θνητής, δοξασμένος από τα γένη των ανθρώπων, ανίκητος ήρωας, μέσα σε ένα βράδυ εξαιτίας της ένθεης μανίας της Ήρας, οδηγείται από την ευτυχία στην πλήρη καταρράκωση δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη ματαιότητα αλλά και το ευμετάβλητο της ανθρώπινης μοίρας. Εξίσου σημαντική είναι η αναφορά του Ευριπίδη στην αυθαιρεσία της εξουσίας καθώς και η ανάδειξη της κατοχής της Θήβας από ένα ξένο. Τέλος αξίζει να αναφέρουμε τις αναφορές στη νιότη την οποία ο ποιητής θεωρεί ανώτερη από τον πλούτο, καθώς επίσης τη νοσταλγική ανάδειξη της πατρίδας/γενέτειράς του Αθήνας καθώς τοποθετεί το βασιλιά της Θησέα ως αυτόν ο οποίος σώζει τον ήρωα των ανθρώπων.
Είναι η μόλις δεύτερη φορά που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο λόγω του ιδιαίτερου δραματουργικά περιεχομένου του. Ο Μαρμαρινός αναλαμβάνει το ρίσκο του ανεβάσματός του έχοντας τα πόδια στο αρχαίο κείμενο και τη ματιά στο σήμερα. Όπως και ο ίδιος αναφέρει «δεν υπάρχει η αρχαία ελληνική τραγωδία αν δεν την δεις σύγχρονα ….. είναι ένα μπουκάλι που πετάς στον ωκεανό το βρίσκει η κάθε εποχή και το αναγιγνώσκει». Αυτό όμως που κάνει τη παράσταση άκρως σημαντική είναι η επιλογή της Αφήγησης ως πρίσμα για την παρουσίασή της. Ήδη από την αρχή μας προϊδεάζει για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι ηθοποιοί καταφθάνουν στο χώρο με ένα παλιό λεωφορείο του ΚΤΕΛ της δεκαετίας του ’50 ντυμένοι με τα αντίστοιχα για την εποχή κοστούμια. Μια ευθεία αναφορά (ίσως και απόδοση τιμής) για τη ταινία του Αγγελόπουλου Θίασος. Από κει και ύστερα την τραγωδία αφηγούνται οι πρωταγωνιστές ως θίασος μέσα σε θίασο. Όταν τις τελευταίες δεκαετίες κυριάρχησε η μετανεωτερικότητα και η απομάγευση του κόσμου, τόσο στη χώρα μας όσο και στο δυτικό κόσμο γενικότερα, εξαφάνισε και την αφήγηση. Κι όμως ήταν αυτή η αφήγηση η οποία ως όχημα για αιώνες, λειτουργούσε ως ιμάντας μετάδοσης του πολιτισμού, ως μέσο παίδευσης και εκπαίδευσης αλλά και θεραπευτικά μέσω της παραμυθίας. Οι διάφοροι εκσυγχρονιστές, επίδοξοι δημιουργοί του νέου ανθρώπου, απαξίωσαν τόσο αυτήν όσο και κάθε αναφορά στην παράδοση. Και μόνο πρόσφατα φιλόσοφοι, ψυχαναλυτές αλλά και πολιτικοί οραματιστές αναφέρονται όλο και πιο πολύ στην ανάγκη μιας νέας μεγάλης Αφήγησης, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά τη λειτουργία της. Είναι γι’ αυτό που ο σκηνοθέτης αναφέρει: Εν πάση περιπτώσει, η Ιστορία έχει μόνο μια ελπίδα να ξανακερδηθεί στη συνείδηση όταν τα γεγονότα «μας πετάνε στα βράχια». Όταν μας συμμαζεύει για να αφηγηθεί τον εαυτό της. Η Ελπίδα δεν βρίσκεται στην Ιστορία, βρίσκεται στην Αφήγηση.
Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός δεν είναι κάποιος τυχαίος. Αρκετοί τον έχουν χαρακτηρίσει ως αιρετικό σκηνοθέτη ενίοτε και ως εστέτ. Οι παραστάσεις του εντάσσονται στο πειραματικό και σωματικό θέατρο. Αυτή ακριβώς τη φόρμα χρησιμοποιεί και εδώ. Παίρνει ένα αρχαίο κείμενο και δημιουργεί μια πρόταση για «Εμάς, της κάθε Τώρα εποχής». Στήνει μια συνομιλία ανάμεσα στο Τότε και στο Τώρα, εμπλουτίζοντας την παράσταση και το κείμενο με σύγχρονες αναφορές ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν αυτές της ιδιοπροσωπίας. Ο Ηρακλής που προτείνει είναι θύτης και θύμα μαζί μα πάνω απ’ όλα Έλληνας. Γι’ αυτό και οι αναφορές του : «Αν θέλετε να δείτε τη ζώνη των Αμαζόνων επισκεφτείτε το Μουσείο των Μυκηνών. Είναι ανοικτά κάθε μέρα. Τις Κυριακές, η είσοδος είναι ελεύθερη για τους Έλληνες. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!»
Ο Χορός του είναι παρεμβατικός και δραστικός. Φέρνει στοιχεία από τους Αγανακτισμένους του Συντάγματος, πράγμα που φαίνεται έντονα στην αντιπαράθεσή του με τον τύραννο Λύκο. Ιδιαίτερης μνείας αξίζουν οι αναφορές του στην παράδοση όπως το λαϊκό πάλκο, οι δραματουργικοί σχολιασμοί για το ρεμπέτικο, η μνεία για τον Τσαρούχη. Υπενθυμίζει «Χάνουμε τους καλύτερους, χάνουμε τις ελπίδες μας, και πάμε». Το όλο μείγμα εντέλει είναι εκρηκτικό, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον της συνομιλίας με το κοινό εκτός από ένα μικρό διάστημα προς το τέλος της παράστασης όπου δυστυχώς παρατηρείται μια κοιλιά, ίσως λόγω της μεγάλης διάρκειας , ίσως λόγω μιας σκηνοθετικής στέρευσης, ειδικά όταν εμφανίζονται η Ιρις και η Λύσσα. Όμως η γεύση μιας άκρως σημαντικής παράστασης παραμένει έντονη.
Από τους συντελεστές αξίζει να σταθούμε στην πολύ σημαντική και ολοκληρωμένη ερμηνεία του Μηνά Χατζησάββα (Αμφιτρύων) καθώς επίσης και στις ερμηνείες του Γιώργου Γάλλου (Λύκος) και Νίκου Καραθάνου (Ηρακλής), με τον δεύτερο να υστερεί στο τελευταίο μέρος του ρόλου του. Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Μεγάρα) δεν κατόρθωσε να ξεχωρίσει εξαιτίας του ρόλου της ενώ δυστυχώς ο Θοδωρής Αθερίδης (Θησέας) βρισκόταν εκτός τόπου και χρόνου. Αξιοπρόσεκτες ερμηνείες προσέφερε ο Χορός με τους τέσσερις ηλικιωμένους να ξεχωρίζουν και ανάμεσά τους ο Γιάννης Βογιατζής.
Υ.Γ. Θύελλα συζητήσεων στα ιστολόγια ξεσήκωσε το επικριτικό κείμενο του Σταύρου Θεοδωράκη στο protagon.gr ο οποίος σε απόσπασμα συνέντευξης του Μαρμαρινού (όταν η συνθήκη – πολιτική, κοινωνία, ιστορικότητα- απαγορεύει ή δυσκολεύει τη μετατροπή, τότε μένει μόνο η καταστροφή ως εικόνα δημιουργίας) του επιτέθηκε λέγοντας ότι όταν κάποιος επιχορηγείται από το σύστημα δεν δικαιούται να το κατηγορεί. Προφανώς ο Σταύρος Θεοδωράκης εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ του Ευριπίδη
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας σε συνεργασία του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
Κοστούμια: Κέννυ Μακ Λέλλαν
Επιμέλεια κίνησης-Χορογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Thomas Walgrave
Βοηθός σκηνοθέτη: Μυρτώ Περβολαράκη
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Ξένια Θεμελή
Παίρνουν μέρος: Νίκος Καραθάνος ( Ηρακλής - Άγγελος, ) Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Μεγάρα), Μηνάς Χατζησάββας (Αμφιτρύων), Θοδωρής Αθερίδης (Θησέας), Στεφανία Γουλιώτη (Ίρις), Θεοδώρα Τζήμου (Λύσσα), Γιώργος Γάλλος (Λύκος).
Χορός: Γιάννης Βογιατζής, Χάρης Τσιτσάκης, Γιώργος Μπινιάρης, Γιώργος Ζιόβας, Αργύρης Πανταζάρας, Γιάννης Παπαδόπουλος, Προκόπης Αγαθοκλέους, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κώστας Κοράκης, Kωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιούλα Μπούνταλη, Δημήτρης Μακαλιάς, Ντένης Μακρής
Οι επόμενοι σταθμοί του «Ηρακλή μαινόμενου» είναι:
11/9 Ελευσίνα, Παλαιό Ελαιουργείο
14/9 Ηλιούπολη, Θέατρο Αλσους
16/9 Αιγάλεω, Θέατρο «Αλέξης Μινωτής»
18/9 Γαλάτσι, Αλσος Βεϊκου
22/9 Λάρισα, Κηποθέατρο Αλκαζάρ»
25/9 Νέα Σμύρνη, Αλσος Νέας Σμύρνης

Διαβάστε περισσότερα!

Στέκι της Χαραυγής : 3η εκδήλωση

ΠΡΟΒΟΛΗ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ : ΤΑ 82 ΕΝΤΑΛΜΑΤΑ

Το Στέκι της Χαραυγής στις γειτονιές του Υμηττού και της Δάφνης

«Ο Καραγκιόζης είναι ο καθένας μας. Είναι ο άστεγος, είναι ο άνεργος, είναι ο πρόσφυγας, είναι ο πεινασμένος, αυτός που πάντα έτρωγε τις ξυλιές από τον Πασά.» Ευγένιος Σπαθάρης

Συνεχίζουμε. Με την τρίτη πολιτιστική μας εκδήλωση για το καλοκαίρι του 2011, αυτό το καλοκαίρι του πολιτισμού και της αλληλεγγύης. Με μια δεύτερη προβολή Καραγκιόζη μιας και την περασμένη εβδομάδα τα παιδιά (αλλά και οι γονείς τους) το χάρηκαν με την ψυχή τους και το ξαναζήτησαν. Συνεχίζουμε λοιπόν με μια απο τις πιο πετυχημένες κωμικές παραστάσεις την Τετάρτη 10 Αυγούστου και ώρα 20.30 στο αίθριο της Πλατείας Χαραυγής/Μακρυγιάννη με το έργο "Τα 82 Εντάλματα του Καραγκιόζη". Δηλαδή θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Στην πλάτη του Καραγκιόζη, εκκρεμούν 82 εντάλματα σύλληψης, εκ των οποίων το ένα, είναι και η περαίωση. Ο Πασάς διατάζει την σύλληψη και την φυλάκισή του. Τι θα σκαρφιστεί άραγε ο ξυπόλυτος ήρωάς μας, για να αποφύγει την σύλληψη;

Διαβάστε περισσότερα!

6 ψέμματα και 6 απαντήσεις για την ΕΒΟ - ΠΥΡΚΑΛ

Τα σωματεία εργαζομένων του Ομίλου Εταιριών Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων ΑΒΕΕ (ΕΒΟ ΠΥΡΚΑΛ) για το ξεπούλημα της επιχείρησης

12 μήνες στα ΕΑΣ, η Διοίκηση της εταιρίας η δική μας ‘‘τρόικα’’ (Ανδριανής – Τρυφιάτης – Φελώνης) έναν απολογισμό έχει να παρουσιάσει: ΔΙΑΛΥΣΗ των πάντων. Και σήμερα έχουν το θράσος με ένα επαίσχυντο δελτίο τύπου να ρίχνουν τα βάρη στους εργαζόμενους και να συκοφαντούν τον αγώνα μας με ψέμματα και ανακρίβειες.

Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν έγινε κατάληψη από μερικούς εργαζόμενους. Η απόφαση για κατάληψη της κεντρικής διοίκησης και για 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες στα εργοστάσια πάρθηκε με συντριπτική πλειοψηφία της Κοινής Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων Υμηττού – Αιγίου – Λαυρίου – Μάνδρας – Ελευσίνας – Κεντρικών. Είναι η ύστατη ενέργεια που κάνουμε για να σταματήσουμε το ξεπούλημα και τη διακοπή της λειτουργίας της εταιρίας που μεθοδεύει η κυβέρνηση με την πολιτική των μεσοπρόθεσμων μνημονίων και εφαρμόζει πιστά η διοίκηση.

Απαντάμε λοιπόν στα ψέμματα τους με τη σειρά που τα έγραψαν:

Ψέμα 1ο: Τα χρέη της εταιρίας δεν είναι όσα λένε. Απλά τα φουσκώνουν για να ταιριάξει καλύτερα στο κάδρο του ξεπουλήματος η τελευταία παραγωγική κρατική αμυντική βιομηχανία. Και βέβαια πουθενά δεν αναφέρουν ότι ευθύνη για τα χρέη και τα ελλείμματα των ΕΑΣ δεν έχουν οι εργαζόμενοι, αλλά διαχρονικά οι διοικήσεις και οι κυβερνήσεις.

Ψέμα 2ο: Δεν έχουν «εξασφαλίσει» παρά μόνο τα χρήματα για το επίδομα αδείας (200€ !!!). Οι εργαζόμενοι είμαστε απλήρωτοι και μας χρωστάνε τις αποδοχές για όλο τον Ιούλιο και για την υποχρεωτική άδεια του Αυγούστου. Το μόνο που επιδιώκουν είναι να μας διώξουν σε άδεια για να είναι ελεύθεροι να οργανώσουν ελεύθερα το ξεπούλημα.

Ψέμα 3ο: Σχετικά με συμβόλαιο με την ασφαλιστική εταιρία, αφού προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να μας εξαναγκάσουν να γίνουμε αυτόχειρες και απέτυχαν να υπογράψουμε τη Συλλογική Σύμβαση χωρίς το συμβόλαιο αυτό, τώρα το βαφτίζουν «αποζημίωση συνταξιοδότησης» και δηλώνουν ότι είναι αρμοδιότητα του Υπουργείου Άμυνας η τήρησή του. Μέχρι χθες δήλωναν οι ίδιοι και οι αρμόδιοι Υπουργοί Άμυνας (κ.κ. Μπεγλίτης, Σπηλιόπουλος) ότι είναι αρμοδιότητα του Υπουργείου Οικονομικών!!!

Εμείς αυτό που γνωρίζουμε καλά είναι ότι το συμβόλαιο είναι εφάπαξ ασφαλιστική παροχή χρόνων και δεν χωράει στη γκιλοτίνα των άρθρων ν. 3891/10.

Ψέμα 4ο: Είναι αστείο να ισχυρίζονται ότι μερικές ώρες ή έστω και μέρες κατάληψης της εταιρίας θέτουν σε κίνδυνο τη δυνατότητα αυτονομίας της χώρας για ανεφοδιασμό σε αμυντικό υλικό, τη στιγμή που σχεδιάζουν την οριστική διάλυση και το ξεπούλημα της εταιρίας. Σε ότι αφορά «την ασφάλεια αμυντικών θεμάτων» μη φοβάστε! Όσο είμαστε εμείς οι 1040 εργαζόμενοι, τίποτα δεν κινδυνεύει και δεν χάνεται. Άλλοι κάνουν την εταιρία και τη χώρα ξέφραγο αμπέλι στους ξένους, στρατηγέ Ανδριανή.

Ψέμα 5ο: Κατηγορούν τους εργαζόμενους μόλις λίγες ώρες μετά την κατάληψη για την καθυστέρηση του δανείου γιατί θέλουν να κρύψουν επιμελώς την αλήθεια: υπαίτιοι για την καθυστέρηση του δανείου δεν είναι οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων, αλλά οι τράπεζες που δεν υπολογίζουν πια την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και συμβάλλει σ’ αυτό η δική τους ανεπάρκεια και η ανικανότητα των «σοφών» οικονομικο-διοικητικών διευθυντών που αυτοί πρόσφατα όρισαν.

Ψέμα τελευταίο και φαρμακερό:
Το αύριο της εταιρίας, το αύριο των εργαζομένων, το υπερασπιζόμαστε εμείς κι αυτό δεν ήταν ποτέ παράνομο κι αδικαιολόγητο, ούτε την εποχή της μεγάλης σφαγής των ΔΕΚΟ το 1991 κε Φελώνη, όταν δηλώνατε ανυπόταχτος συνδικαλιστής για να γίνετε μετέπειτα πρόεδρος του ΕΚΑ, δεν είναι ούτε και τώρα, την εποχή της αποικιοκρατίας του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. που δηλώνετε μάνατζερ.

Από τον αγώνα μας δεν κινδυνεύει ούτε η εταιρία, ούτε η παραγωγική δυνατότητα αμυντικού υλικού για τη χώρα. Αντίθετα, η διάλυση, το ξεπούλημα και περιορισμός των παραγωγικών δραστηριοτήτων των ΕΑΣ (κλείσιμο εργοστασίων Υμηττού, Ελευσίνας, Μάνδρας) αποτελεί έγκλημα εθνικής μειοδοσίας.

Γι’ αυτό εμείς οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα και τις θυγατρικές τους:


· Συνεχίζουμε τον αγώνα.

· Αντιστεκόμαστε στο ξεπούλημα της ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ.

· Υπερασπιζόμαστε τη δουλειά μας και το ψωμί των οικογενειών μας.

· Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε μαζικό φορέα, κάθε σωματείο να σταθεί δίπλα μας σ’ αυτόν τον αγώνα.


Υμηττός, 29.07.2011
Τα σωματεία εργαζομένων

ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΥΜΗΤΤΟΥ
ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΛΑΥΡΙΟΥ
ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΑΙΓΙΟΥ
ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΜΑΝΔΡΑΣ
ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΕΑΣ ΑΒΕΕ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ
ΗΛΕΚΤΡΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΥΜΗΣ ΕΠΕ

Διαβάστε περισσότερα!

Κατάληψη των εγκαταστάσεων της Πυρκάλ από τους εργαζόμενους.

Σε κατάληψη των εγκαταστάσεων προχώρησαν προχτές οι εργαζόμενοι της Πυρκάλ την οποία θα συνεχίσουν μέχρι την Παρασκευή 5 Αυγούστου!

Στο σχετικό Δελτίο Τύπου αναφέρουν:

Η κοροϊδία και ο εμπαιγμός από τη μεριά της διοίκησης της εταιρείας (Πρόεδρος Στ. Αδριάνης και Διευθύνων Σύμβουλος Παναγ. Τρυφιάτης) και του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας (κ.κ Μπεγλίτης – Σπηλιόπουλος)ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Προχωρούν ολοταχώς:

1. Στη διάλυση και το ξεπούλημα της τελευταίας αμυντικής βιομηχανίας (ήδη σήμερα «δεξιώθηκαν» του Αμερικανούς)!!

2 Μεθοδεύουν να μας απολύσουν για ένα κομμάτι ψωμί, περικόπτοντας τις αποζημιώσεις μας, αφού ήδη έχουν προχωρήσει στην άγρια περικοπή των μισθών μας και μάλιστα δεν μας πληρώνουν τα δεδουλευμένα μας. Τα σωματεία μας αρνούνται να συναινέσουν σε αυτό το έγκλημα και στη συνεχιζόμενη κοροϊδία.

Σήμερα προχωρήσαμε στην κατάληψη των γραφείων της κεντρική διοίκησης φοβούμενοι τις «μελέτες» που γίνονται στο υπουργείο για μας χωρίς εμάς.

Εμείς οι εργαζόμενοι των ΕΑΣ (ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ), δεν είμαστε αναλώσιμα υλικά που μπορούν η διοίκηση και η κυβέρνηση να μας πετάνε στο καλάθι στων αχρήστων.

Τα Σωματεία Εργαζομένων ΕΑΣ ΑΒΕΕ

ΥΜΗΤΤΟΥ
ΑΙΓΙΟΥ
ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΛΑΥΡΙΟΥ
ΜΑΝΔΡΑΣ
ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ

Διαβάστε περισσότερα!

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Η σφοδρή καταιγίδα η οποία σαρώνει εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, ξεπουλά δημόσια γη και περιουσία, φτωχοποιεί μεγάλες ομάδες του πληθυσμού και εκχωρεί εθνική κυριαρχία, δεν θα μπορούσε να αφήσει έξω το χώρο του πολιτισμού. Για πάνω από ένα χρόνο το θέατρο δέχεται ανελέητη επίθεση εξαιτίας του μνημονίου. Υποδομές, θεσμοί, ανθρώπινο δυναμικό «αναδιαρθρώνονται» εξαιτίας των νέων οικονομικών μέτρων μέσα στο πλαίσιο των πιέσεων που δέχεται ο πολιτισμός γενικότερα.

Οι πρώτες επιπτώσεις είναι ήδη γεγονός. Θέατρα, όπως μεταξύ άλλων το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, κλείνουν. Άλλα όπως τα κρατικά, αντιδρούν στην υπαγωγή τους στο ν. 3899/10, σε καθεστώς ΔΕΚΟ δηλαδή, λες και η ευθύνη του κράτους έναντι του πολιτισμού εντάσσεται σε ένα γενικότερο και έμμεσο πλαίσιο. Ορχήστρες όπως η ιστορική Ορχήστρα των Χρωμάτων βρίσκονται στα πρόθυρα διάλυσης, λόγω των ανύπαρκτων επιχορηγήσεων άσχετα εάν για τη συγκεκριμένη ανακοινώθηκε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού θα την διασώσει εντάσσοντάς την στα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ. Μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι υπολειτουργούν εν μέσω τουριστικής περιόδου μιας και το προσωπικό λειτουργίας και φύλαξης δεν επαρκεί. Ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός, πολιτισμός ηλικίας δυόμισι χιλιάδων ετών καίγεται ως θυμίαμα στο βωμό του ΔΝΤ.

Το θέατρο δεν θα μπορούσε να μείνει ανέγγιχτο στη συνολικότερη απομείωση που παρατηρείται στις μέρες μας. Συντελεστές και φορείς γίνονται δέκτες της νέας οικονομικής πραγματικότητας, προσπαθώντας να αντιδράσουν σε ώτα μη ακουόντων. Αξίζει να αναφέρουμε τρεις περιπτώσεις, οι οποίες δεν είναι οι μόνες, είναι όμως από τις πλέον χαρακτηριστικές όσο και σημαντικές στο χώρο του θεάτρου. Και εννοούμε την περίπτωση των θεατρικών επιχορηγήσεων, του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού (ΕΚΕΘΕΧ), και αυτή του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Νεοελληνικού Θεάτρου – Θεατρικού Μουσείου.

Α. Για τις θεατρικές επιχορηγήσεις.

Ο θεσμός των χορηγιών είναι τόσο παλιός όσο και το ίδιο το θέατρο. Στην αρχαία Αθήνα ο τίτλος του χορηγού ήταν τίτλος τιμής και ευθύνης. Ήταν δε υποχρεωτικός για τους επιφανείς αθηναίους οι οποίοι ανυπομονούσαν για την ανάληψη της συγκεκριμένης τιμής. Φτάνει μάλιστα μέχρι τις μέρες μας, όχι βέβαια με την μορφή που υπήρχε στα χρόνια του Αισχύλου, μια και τις χορηγίες εν είδει φορολογικών ελαφρύνσεων αναλαμβάνουν τις περισσότερες φορές (και βέβαια όχι όλες) πολυεθνικές εταιρείες. Μπορούμε όμως να διακρίνουμε αναλογική αντιστοιχία στις παραδόσεις του λαού μας όπως π.χ. στο θεσμό του πανηγυρτζή κατά τον οποίο κάποιοι από το εκκλησίασμα φιλοξενούν για ένα χρόνο την εικόνα του αγίου ή της αγίας στο σπίτι τους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της τέλεσης του ετήσιου πανηγυριού που γίνεται προς τιμήν του/της.
Αυτός καθαυτός ο θεσμός της επιχορήγησης, έχει ξεσηκώσει ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν πλείστες όσες αντιδράσεις λόγω της αδιαφάνειάς του. Έτσι εσχάτως το Υπουργείο Πολιτισμού έβαλε χέρι στις επιχορηγήσεις που κατευθύνονται στις θεατρικές σκηνές αναδιαρθρώνοντάς τες. Μέσω αλχημειών λοιπόν και ενώ μέχρι τώρα οι επιχορηγήσεις αυτές χορηγούντο για την τρέχουσα περίοδο, αποφάσισε από τούδε και ύστερα να εντάσσονται στον προϋπολογισμό της ερχόμενης χρονιάς, αφήνοντας στον αέρα δεκάδες θέατρα τα οποία περίμεναν την φετινή οικονομική ενίσχυση ως μέσον ακόμη και επιβίωσης. Μάλιστα δημιούργησε τρεις κατηγορίες επιχορηγούμενων θιάσων ανάλογα με τα χρόνια παρουσίας του κάθε ένα από αυτούς δημιουργώντας διακρίσεις ανάμεσα σε παλιούς και νέους θιάσους. Οι συγκεκριμένες ενισχύσεις προφανώς και δεν μπορούν να χορηγούνται ( όπως γινόταν μέχρι σήμερα) με βάση τις δημόσιες σχέσεις ή τις προσβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού ή σε πολιτικούς παράγοντες. Θα έπρεπε όμως να εντάσσονται σε μια γενικότερη άποψη για τα θεατρικά δρώμενα με μια ιδιαίτερη προτίμηση στο πρωτοποριακό, ερευνητικό, πειραματικό θέατρο ή ακόμη καλύτερα σε μορφές θεάτρου που τείνουν να εξαφανιστούν όπως είναι π.χ. ο Καραγκιόζης. Όλα αυτά βέβαια μέσα από διαφανείς διαδικασίες και με βάση κριτήρια ποιότητας και αξιολόγησης, ενταγμένα σε ένα θεατρικό οραματισμό. Πλέον τα υποψήφια για επιχορήγηση σχήματα θα εγγράφονται σε μητρώο πολιτιστικών φορέων μέσω ιστοσελίδας του Υπουργείου όπου και θα ενημερώνουν για τη διεύθυνση, τα μέλη, τους εργαζόμενους, τους εθελοντές, τη δράση και τα οικονομικά στοιχεία τους και στη συνέχεια θα αξιολογούνται, ευελπιστούμε, με τη σωστή χρήση του όρου.

Β. Για το Ελληνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού.

Το ΕΚΕΘΕΧ υπήρξε μια απόπειρα, σύντομη και περιπετειώδης, κατά την οποία ο χώρος του θεάτρου και του χορού θα αποκτούσε το δικό του αυτόνομο κρατικό φορέα ενταγμένο βέβαια μέσα στο Υπουργείο Πολιτισμού, ο οποίος θα αναλάμβανε τη διαχείριση ζητημάτων όπως είναι η διάθεση των κρατικών επιχορηγήσεων. Ύστερα από απίστευτες παλινωδίες και ενώ γίναμε μάρτυρες ανταλλαγής καταγγελιών, διαξιφισμών και επιστολών, ενίοτε και υβριστικών, ανάμεσα στους συντελεστές του, οδηγήθηκε σε μια σταδιακή απαξίωση η οποία κατέληξε και στη διάλυσή του. Ελλείψει ενός συνολικότερου οράματος για την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής πραγματικότητας, οι αποφάσεις καθορίζονται από μια διαχειριστική λογική, κάποιες φορές και από μία λογική αποποίησης ευθυνών. Έτσι ο υπουργός Πολιτισμού Κ. Γερουλάνος αποφάσισε να κλείσει το ΕΚΕΘΕΧ αφού «οι λειτουργικές του δαπάνες είναι περισσότερες από το ποσό που διατίθεται στο θέατρο …… Δεν είναι χρήσιμο να ξοδεύουμε 1,5 εκατομμύρια ευρώ για να μοιράσουμε 4 εκατομμύρια». Βέβαια ένα χρόνο μετά το καταργημένο ΕΚΕΘΕΧ εξακολουθεί να υφίσταται ως κουφάρι, άδειο από αρμοδιότητες και δραστηριότητες με το ελληνικό κράτος να πληρώνει ενοίκια, λειτουργικά έξοδα ακόμα και μισθούς για ένα οργανισμό που δεν λειτουργεί!!! Άδοξο τέλος για μια φιλόδοξη προσπάθεια, ενταγμένο εντέλει σε μια κυβερνητική φιλοσοφία οικονομικής ανταπόδοσης. Δει δη χρημάτων ή έλλειψη οραματισμού;

Γ. Θεατρικό Μουσείο.

Το 1938 η εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων προχώρησε στην ίδρυση του Θεατρικού Μουσείου με έφορό του τον ιστορικό του ελληνικού θεάτρου Γιάννη Σιδέρη. Το συγκεκριμένο μουσείο είναι μοναδικό όχι μόνο στον ελληνικό χώρο αλλά και σε ολόκληρα τα Βαλκάνια. Το αρχείο του περιλαμβάνει δεκάδες χιλιάδες προγράμματα θεατρικών έργων, φωτογραφίες από παραστάσεις, βιβλία,περιοδικά και άλλο έντυπο υλικό, εκατοντάδες παραστάσεις βιντεογραφημένες και ηχογραφημένες καθώς και μία σειρά από κοστούμια, μακέτες και άλλων υλικών που αφορούν στο θέατρο. Ξεκινώντας από το 1880, φιλοξενεί την ιστορία τριών αιώνων νεοελληνικού θεάτρου. Ούτε κι αυτό όμως μπόρεσε να μείνει αλώβητο στον καιρό του ΔΝΤ. Παρότι τα λειτουργικά έξοδα κυμαίνονταν σε απολύτως λογικά πλαίσια για ένα μουσείο τέτοιας εμβέλειας, εντούτοις το Υπουργείο αρνήθηκε να αναλάβει το κόστος συντήρησης και λειτουργίας του. Ακόμη χειρότερα, δεν μπήκε καν στη λογική να προσπαθήσει να βρει άλλους τρόπους χρηματοδότησής του, ούτε καν να αναλάβει μια εκστρατεία οικονομικής ενίσχυσής του. Φτάνοντας ένα βήμα πριν από το οριστικό κλείσιμό του, πρότεινε την ένταξή του σε κάποιο άλλο φορέα, ενδεικτικά αναφέρθηκε το Εθνικό Θέατρο, η Λυρική Σκηνή ή το Μέγαρο Μουσικής (ακόμη μία φορά παρόν το Μέγαρο) εκχωρώντας ουσιαστικά την πολιτιστική του περιουσία σε τρίτους. Ακόμα και αυτή η έσχατη λύση θα μπορούσε να συζητηθεί. Πρόσφατα όμως ανακοινώθηκε ότι δεν βρέθηκε η νομική φόρμουλα απορρόφησης ή υιοθεσίας του οδηγώντας το ουσιαστικά στο κλείσιμο. Μένει να δούμε τις τελικές αποφάσεις για το ζήτημα με τα μέλη του Δ.Σ. του Μουσείου να είναι απογοητευμένα για το μέλλον του.

Στην εισαγωγή αυτού του κειμένου περιγράφηκε η ζοφερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας. Η επένδυση στον πολιτισμό όμως είναι επένδυση στην ιστορία, στην κληρονομιά, την ταυτότητα και στο όραμα που χρειάζεται αυτός ο τόπος. Η λογική της οικονομικής ανταπόδοσης, η λογική δηλαδή του ότι δεν βγάζει τα έξοδά του (θεατρικές σκηνές, φορείς, οργανισμοί), ας κλείσει δεν είναι λογική πολιτιστικού προτάγματος. Μήπως όμως εντέλει είναι αυτό που μας λείπει;

Διαβάστε περισσότερα!

Κάλεσμα για 28 και 29 Ιουνίου: όλοι στους δρόμους.

28-29 Ιουνίου: 48 ώρες στο δρόμο!

Όλη η Ελλάδα σε κίνηση για να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο

Εδώ κι ένα μήνα, έχουμε κατακλύσει τις πλατείες όλης της χώρας διεκδικώντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Στις 28-29/6, ο αγώνας μας φτάνει σε σημείο καμπής. Η κυβέρνηση της μηδενικής κοινωνικής νομιμοποίησης επιχειρεί την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Αυτό το σχέδιο δεν πρέπει να περάσει. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου, δεν πρόκειται να ανεχτούμε την εξαθλίωση των πολλών για να την εξασφάλιση των κερδών των λίγων. Οι επικοινωνιακοί ελιγμοί, οι κάλπικοι ανασχηματισμοί και οι εκβιασμοί κυβέρνησης, ΔΝΤ, ΕΕ, δεν μάς ξεγελάνε. Τώρα πια ξέρουμε ότι το δίλημμα δεν είναι Μνημόνια ή χρεοκοπία γιατί τα Μνημόνια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία της κοινωνίας.

Τρίτη και Τετάρτη 28-29/6, που είναι το διήμερο της συζήτησης και ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου στη Βουλή τα συνδικάτα έχουν καλέσει 48ωρη Γενική Απεργία. Αυτό το διήμερο δεν πρέπει κανείς να δουλέψει, να καταναλώσει, να στηρίξει το παραμικρό σπάσιμο της απεργίας. Από το πρωί της πρώτης μέρας της απεργίας μαζευόμαστε στο Σύνταγμα μαζί με τις λαϊκές συνελεύσεις απ' όλη τη χώρα και όλες τις γειτονιές της Αθήνας.

Την Τετάρτη 29/6 ημέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου περικυκλώνουμε τη Βουλή-στέλνουμε το μήνυμα ότι ο λαός το απορρίπτει!

Εδώ κι ένα μήνα αποδεικνύουμε ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι έχουμε τη δύναμη να χαράξουμε νέα πορεία για την κοινωνία. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε το επόμενο μεγάλο βήμα. Τώρα είναι η δικιά μας ώρα, τώρα μιλάμε εμείς!

Ή εμείς ή αυτοί

Άμεση δημοκρατία τώρα!

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος

Διαβάστε περισσότερα!

ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης
Ημ/νία Συνέλευσης: Πέμπτη, 23/06/2011

ΣΤΙΓΜΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Καλούμε τους αξιωματικούς και κυρίως όλο το απλό προσωπικό της αστυνομίας να σεβαστεί αυτή τη φορά τη θέληση του λαού και την συνταγματικά κατοχυρωμένη λαϊκή κυριαρχία.

Τους προειδοποιούμε να μην διανοηθούν καν να εφαρμόσουν παράνομες διαταγές από μια έκπτωτη κυβέρνηση, που έχει κουρελιάσει το σύνταγμα της Ελλάδας και έχει παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στη Τρόικα, στο ΔΝΤ και στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό-τραπεζικό σύστημα.



Να μην τολμήσουν σε καμμία περίπτωση να εμποδίσουν τον λαό από το να προστατεύσει το σύνταγμα του, όπως αυτό ορίζει με βάση το ακροτελεύτιο άρθρο του, ώστε να αποτρέψει το ξεπούλημα της χώρας.

Διαφορετικά ο κάθε αστυνομικός προσωπικά θα φέρει ακέραια την ευθύνη της στάσης του και θα υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του, όπως ακριβώς και οι πολιτικοί εντολείς του, που έχουν παραδώσει τη χώρα σε ξένα κέντρα εξουσίας με δανειακές συμβάσεις, μνημόνια και μεσοπρόθεσμα. Είναι μια τελευταία μεγάλη ευκαιρία για την αστυνομία και τους αστυνομικούς και ελπίζουμε πολλοί από αυτούς να πράξουν κατά συνείδηση και να περάσουν με την πλευρά του λαού.

Η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος-23 Ιουνίου 2011

Διαβάστε περισσότερα!

Άρδην – Περιεχόμενα τεύχους 78

Άρδην – Περιεχόμενα τεύχους 78

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Διαβάστε περισσότερα!

Άρδην – Περιεχόμενα τεύχους 83

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Διαβάστε περισσότερα!

ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΧΟΙΝΙ

Τη βάση των Οικονομικών Δεδομένων έδωσαν στη δημοσιότητα, την Τρίτη 3 Μαΐου, οι υπουργοί Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης και Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που ανακοίνωσαν, το ισοζύγιο ανάμεσα στα συνολικά έσοδα και έξοδα των δήμων αλλά και των περιφερειών είναι οριακά θετικό.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά για τους δήμους οι δαπάνες ανέρχονται στα 3,8 δις ευρώ και τα έσοδα από τους ΚΑΠ (κεντρικούς αυτοδιοικητικούς πόρους) σε 4,01 δις ευρώ.
Για τις περιφέρειες οι δαπάνες ανέρχονται σε 582,5 εκατομμύρια ευρώ και τα έσοδα σε 670 εκατομμύρια ευρώ. Στα έσοδα των δήμων δεν συμπεριλαμβάνεται η ΣΑΤΑ ύψους 600 εκατομμυρίων ευρώ την οποία υποσχέθηκε να χορηγήσει ο υπουργός Εσωτερικών.

Με βάση όλων των παραπάνω είναι ξεκάθαρο ότι ιδιαίτερα για τους δήμους ένας αριθμός αυτών βρίσκεται σε αρνητικό ισοζύγιο. Ήδη μια αντιπροσωπεία δημάρχων συναντήθηκε με το Γιάννη Ραγκούση όπου τον ενημέρωσαν για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δήμοι τους. Ο υπουργός τους παρέπεμψε στο ταμείο παρακαταθηκών και δανείων ή στον τραπεζικό τομέα (!) αντί άλλης λύσης. Το ίδιο το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων επιλέγει την εξυπηρέτηση λίγων όσο και αρκετά χρεωμένων δήμων και αυτό για όσο καιρό ακόμα παραμένει στο δημόσιο μιας και η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει την ιδιωτικοποίησή του.

Άλλες ενδιαφέρουσες ειδήσεις που βγήκαν από την παρουσίαση των δύο υπουργών, είναι ότι το πρόγραμμα Καλλικράτης με την ενοποίηση των 1.034 Καποδιστριακών δήμων του 2010, παρουσίασε εξοικονόμηση 160 εκατομμυρίων ευρώ. Με άλλα λόγια η αποσάθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης στη χώρα μας, έγινε για ένα ποσό το οποίο εύκολα θα μπορούσε να καλυφθεί από αλλού. Ταυτόχρονα η εφαρμογή του Καλλικράτη έχει οδηγήσει στην κατάργηση 4.000 νομικών προσώπων των δήμων. Αναφέρθηκε επίσης ότι η συνολική συμβολή της τοπικής αυτοδιοίκησης στο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας (με άλλα λόγια η μείωση των κονδυλίων προς τους δήμους λόγω μνημονίου) για τα έτη 2010 και 2011 ανήρθε στο ποσό των 1,4 δις ευρώ.

Ας ξεφύγουμε όμως από τους αριθμούς. Ήδη ένας σημαντικός αριθμός ΟΤΑ παρουσιάζει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Είναι το πρόβλημα που θα βρουν μπροστά τους όσοι ακόμα παραμένουν εύρωστοι. Χωρίς πολιτικό όραμα για την τοπική αυτοδιοίκηση στη χώρα μας αλλά με μια επιχειρηματική προσέγγιση του θεσμού, ένας σημαντικό μέρος της τοπικής αυτοδιοίκησης βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας. Χρεοκοπία της οποίας το αντίκτυπο θα δούμε στις ανταποδοτικές υπηρεσίες (βλέπε καθαριότητα), στις κοινωνικές υπηρεσίες (βλέπε Βοήθεια στο σπίτι, ΚΔΑΠ, ΚΑΠΗ κλπ) αλλά και στον τομέα του πολιτισμού. Οι ελάχιστοι δήμοι πλέον (ελέω Καλλικράτη) εισέρχονται στην πιο δύσκολη φάση τους για τα τελευταία 100 χρόνια.
Δεν είναι τυχαίο ότι την Πέμπτη 5 Μαΐου προβλεπόταν να παρουσιαστεί από τον υπουργό Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση η οριστικοποιημένη αποτύπωση των χρεών και του δανεισμού των ΟΤΑ καθώς επίσης και το πρόγραμμα εξυγίανσης το οποίο θα εξασφαλίσει για το σύνολο των δήμων τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, όπως επίσης και η εξειδίκευση των ΟΤΑ που θα πρέπει να ενταχθούν στο καθεστώς εξυγίανσης (βλέπε επιτήρησης).
Δυστυχώς για τον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης τα χειρότερα έρχονται.

Διαβάστε περισσότερα!

Να σταματήσουμε τα πογκρόμ, αλλά πώς;

Του Ρούντι Ρινάλντι από την εφημερίδα Δρόμος.

Μεγάλης έκτασης γεγονότα και επιχειρήσεις έγιναν με έντονο ρατσιστικό και ακροδεξιό χαρακτήρα, με πρωταγωνιστές διάφορες ακροδεξιές συμμορίες και δυστυχώς με αρκετή συμμετοχή κατοίκων, καθώς και ενδυνάμωση σωβινιστικών αισθημάτων, ψυχολογίας και στάσης από πλατιά στρώματα του πληθυσμού.

Η κοινωνική πλευρά
Οι στυγνές δολοφονίες, του 44χρονου Έλληνα οικογενειάρχη στην οδό Ηπείρου και Γ' Σεπτεμβρίου και του Μπαγκλεντίνου μετανάστη στα Πατήσια, έρχονται να υπογραμμίσουν τη σφροδρότητα αλλά και την τραγικότητα της κατάστασης. Ακόμα κι αν αποδειχθεί ότι τα εγκλήματα αυτά δεν έχουν σχέση με το μεταναστευτικό ή ρατσιστικό ζήτημα, ο συμβολισμός ήταν μεγάλος και έπαιξε το ρόλο για να πυροδοτήσει αντιδράσεις, δηλαδή το έδαφος ήταν «γόνιμο».

Εξάλλου, τα πογκρόμ που συνέβησαν για δύο νύκτες από οργανωμένες ομάδες ακροδεξιών και φασιστών ενάντια σε μετανάστες, είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό 27 ατόμων, το σπάσιμο δεκάδων μαγαζιών και την εξάπλωση του τρόμου σε πολλές γειτονιές.
Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε ορισμένες βασικές διαπιστώσεις.
Φθάνουμε σε μια κατάσταση εκρηκτική. Η ελληνική κοινωνία, μπαίνοντας σε μια φάση σκληρής στέρησης με βάση τα ζητήματα της κρίσης, ένα όχι μικρό τμήμα ανθρώπων οδηγείται σε μια σκλήρυνση. Η διαπίστωση ότι έχουν εγκαταλειφθεί από όλους, η διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και τα προβλήματα που δημιουργεί -έτσι κι αλλιώς- το στοίβαγμα ανθρώπων μέσα σε ανεξέλεγκτα γκέτο στα οποία οι μετανάστες αποτελούν μια πλειοψηφία, τους οδηγεί να αποδέχονται πραγματιστικές, σκληρές λύσεις.
Όταν υπάρχουν καταγεγραμμένοι 800.000 άνεργοι (περίπου 16%), 200.000 περισσότεροι από πέρσι, όταν η φτωχοποίηση και η στέρηση αγκαλιάζουν πλατιά στρώματα, όταν η αυξανόμενη μετανάστευση προς τη χώρα μας ξεπερνάει το 1.000.000, η συνύπαρξη γίνεται πιο δύσκολη. Ιδιαίτερα όταν η εγκληματικότητα, η παραβατικότητα του δρόμου και οι συμμορίες τροφοδοτούνται και αυξάνονται και στο χώρο των μεταναστών, τότε η «χημεία» και τα συναισθήματα μπορεί να πάρουν ένα ρατσιστικό και επικίνδυνο χαρακτήρα.


Η πολιτική πλευρά
Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται, σε σχέση με το μεταναστευτικό και έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση. Υπάρχει, πλέον, μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη που έχει κάνει σημεία της το μεταναστευτικό με αρκετή επιτυχία μέχρι τώρα.
Αυτή η υπολογίσιμη πολιτική δύναμη έχει δύο πτέρυγες. Ένα επίσημο κομμάτι, το ΛΑΟΣ, που έχει ενταχθεί στο συστημικό τόξο, εκφέροντας ένα πότε καλυμμένο και πότε ανοικτό ρατσιστικό λόγο. Θα θυμόσαστε όταν, προεκλογικά, είχε καταφέρει να θέσει στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας το μεταναστευτικό και την πάταξη της παραοικονομίας-παραβατικότητας. Και ένα ακραίο ακτιβίστικο τμήμα, την Χρυσή Αυγή, που λειτούργησε με επάρκεια, εστιάζοντας στο πρόβλημα του κέντρου της Αθήνας και της εγκληματικότητας, βρίσκοντας δηλαδή ευνοϊκό πεδίο για παρέμβαση, κατόρθωσε να γειωθεί με τον κόσμο και τα προβλήματά του, ενεργοποιώντας τα πιο καθυστερημένα – ρατσιστικά ανακλαστικά. Στηριζόμενοι, όμως, σε πραγματικά προβλήματα που είχαν οι κάτοικοι στις περιοχές αυτές.
Το συμπέρασμα είναι ότι αυτός ο πολιτικός χώρος όχι μόνο βρήκε ακροατήριο αλλά και διαμόρφωσε. Η δραστηριοποίηση του πολιτικού χώρου δεν απαλλάσσει το ακροατήριο από ευθύνες. Για παράδειγμα η Πλατείας Βικτωρίας αποτελεί ένα ξεπεσμένο αστικό περιβάλλον που όσο τα πράγματα ήταν άλλης κλίμακας μπορεί και να χρησιμοποιούσε τους «λευκούς» μετανάστες για διάφορες δουλειές. Τώρα, όμως, που η πλατεία πλημμύρισε από μελαψούς και στους δρόμους απλώθηκε η εγκληματικότητα, ενεργοποιήθηκαν τα ανακλαστικά που λέγαμε.
Η επιτυχία του πολιτικού χώρου της ακροδεξιάς οφείλεται σε συγκεκριμένους λόγους: α) Τόνισαν ότι υπάρχει πρόβλημα. β) Πρότειναν καθαρή λύση: να φύγουν όλοι, να μην κυκλοφορούν τα βράδια, να έρθει η αστυνομία να επιβάλλει την τάξη.
Έτσι πολιτικοποίησαν την παρέμβασή τους.
Αντίθετα, η Αριστερά δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να έχει οποιαδήποτε σοβαρή παρέμβαση στο ζήτημα, ούτε να ανασχέσει την ακροδεξιά διείσδυση και επιρροή. Κυρίως για δύο λόγους: α) Δεν αντιμετώπισε ποτέ το πρόβλημα ως πραγματικό, υπήρχε συστηματική άρνηση να ειδωθεί στις πραγματικές του διαστάσεις. β) Η θετική πολιτικοποίηση της Αριστεράς είναι σαφώς πιο δύσκολη από αυτήν που προσφέρουν τα ακροδεξιά-ρατσιστικά ανακλαστικά. Η εξήγηση των αιτιών της μετανάστευσης, η προώθηση της ιδέες της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης, η απαίτηση να μη γίνει η χώρα χωματερή δυστυχίας και δίχτυ για την ανάσχεση της πορείας των μεταναστευτικών προς τη Δύση, η αναγκαία κοινωνικότητα για να μην υπάρχει εγκληματικότητα δεν φθάνουν. Δεν φθάνουν ούτε οι γενικές διακηρύξεις, ούτε τα συνθήματα όπως «οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα», «σύνορα ανοικτά για την εργατιά», «νομιμοποίηση όλων χωρίς προϋποθέσεις» κ.λπ. Αυτά όλα φανερώνουν πως δεν αναγνωρίζεται το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ακόμα λείπουν οι οποιεσδήποτε παρεμβάσεις στο πρωτογενές επίπεδο, εκεί που υπάρχουν τα προβλήματα και δεν έχει να επιδείξει καμιά παρέμβαση σε τοπικό επίπεδο. Μάλιστα, πολλές φορές «χαρίζει» με ευκολία τους κατοίκους σε ακροδεξιές πολιτικές. Τέλος πάντων, αδυνατεί να σταματήσει και να κατανοήσει την εξάπλωση των αισθημάτων απέχθειας προς τους ξένους και του φόβου. Δεν είναι ρατσισμός, για παράδειγμα, να μη θέλουν οι κάτοικοι μιας περιοχής να κερδίζουν το χώρο τους νταβατζήδες και συμμορίες, κι όχι τυχαία αυτά πολλαπλασιάζονται με την άφιξη και την εγκατάσταση στις περιοχές αυτές χιλιάδων μεταναστών. Η εικόνα πλήρους διάλυσης της κρατικής μηχανής και η εγκατάλειψη ή η σκόπιμη προώθηση σε ορισμένες συνοικίες και περιοχές των μεταναστών δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα και τρομερά προβλήματα. Η ορισμένη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς δράσης και της αυτοδικίας έχει τη ρίζα της σε αυτήν την κατάσταση.
Τι θα γίνουν σε λίγο καιρό πολλές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά; Τι θα γίνουν τα λιμάνια όπως η Πάτρα και η Ηγουμενίτσα; Τι θα γίνει η κοινωνία με τον πόλεμο όλων εναντίων όλων; Τι θα γίνουν και σε τι περιβάλλον θα μεγαλώσουν τα παιδιά Ελλήνων και μεταναστών; Πότε και πώς θα καταδειχτούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για αυτές τις καταστάσεις; Ο φόβος, το μίσος, ο τρόμος, η απελπισία δεν γεννούν προοδευτικά πράγματα. Τα πογκρόμ, το κυνήγι των μαγισσών, ο ρατσισμός είναι το σύγχρονο δηλητήριο που δυναμώνει όλες τις αστικές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης.

Διαβάστε περισσότερα!

Συζήτηση: Τι συμβαίνει με τους Ζαπατίστας; (16/5, 19:30)

«Τι συμβαίνει στο Μεξικό; Τι συμβαίνει με τους Ζαπατίστας;»

με ομιλητή τον Χαβιέρ Ελοριάγα, συνεκδότη του ζαπατιστικού περιοδικού Rebeldía, στο πλαίσιο της περιοδείας του στην Ευρώπη

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (αμφιθέατρο ΜΑΧ)

ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΜΑÏΟΥ, 7:30 μμ

Συντονισμός: συλλογικότητες αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας

Διαβάστε περισσότερα!