ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ RACHEL CORRIE

Η ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ RACHEL CORRIE
σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου

Για το θέατρο του Νέου Κόσμου έχουμε γράψει κι άλλες φορές στο παρελθόν. Όχι μόνο είναι μία από τις πρώτες θεατρικές σκηνές οι οποίες εισήγαγαν το πολιτικό θέατρο στο ρεπερτόριό τους την τελευταία δεκαετία, αλλά συνεχίζουν και να το στηρίζουν με αρκετά εύστοχες, είναι αλήθεια, επιλογές. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, καρδιά και ψυχή του θεάτρου, είναι ένας ανάμεσα στις 47 προσωπικότητες οι οποίες υπέγραψαν τη Δημόσια Πολιτική Υποστήριξη προς την καμπάνια «’Ένα Πλοίο Για Τη Γάζα» (http://www.shiptogaza.gr/ ).

Σταθερά αλληλέγγυος στον αγώνα που κάνουν οι Παλαιστίνιοι τόσο ενάντια στην ισραηλινή κατοχή όσο και στη διεκδίκηση μιας πατρίδας γι’ αυτούς, ανέβασε ως παραγωγή το έργο, «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie».

Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της Αμερικανοεβραίας Rachel Corrie η οποία ταξίδεψε στη Γάζα με την οργάνωση Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης. Σκοπός της οργάνωσης ήταν τα μέλη της να λειτουργήσουν ως ανθρώπινες ασπίδες σε μιά προσπάθεια να αποτρέψουν τις κατεδαφίσεις παλαιστινιακών σπιτιών από τις τεθωρακισμένες μπουλντόζες του ισραηλινού στρατού κατοχής κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. Στις περίπου 50 ημέρες που βρέθηκε στην παλαιστινιακή γη, η Rachel Corrie διατηρούσε ένα ημερολόγιο στο οποίο καταγράφονταν λεπτομερώς όλες οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου στις οποίες προέβαιναν οι ισραηλινοί, καθώς και τα μαρτύρια στα οποία υπέβαλαν οι εισβολείς τους παλαιστινίους. Μέσα από το ημερολόγιο αυτό όσο και την ανταλλαγή των e-mail της Corrie, μαθαίνουμε για τον φόβο που κουβαλάει κάθε μη εβραίος αμερικάνος όταν μιλάει για την παλαιστινιακή αντίσταση, να χαρακτηριστεί αντισιωνιστής. Μαθαίνουμε για τα γαλάζια αστέρια του Δαυίδ τα οποία έβλεπε ζωγραφισμένα με σπρέι σε πόρτες στην αραβική συνοικία της Ιερουσαλήμ σε αντίστροφη χρήση απ’ ότι τα χρησιμοποιούσαν οι ναζί τη δεκαετία του ’30 στη Γερμανία. Τώρα πλέον είναι σημάδια υπεροχής και καθαρότητας έναντι των υποδεέστερων και απολίτιστων Αράβων. Μαθαίνουμε ακόμη πως από τις 60.000 ανθρώπους απ’ τη Ράφα που δούλευαν στο Ισραήλ το 2001 μόνο 600 πλέον έχουν δουλειά το 2003, πως μια διαδρομή 40 λεπτών με το αυτοκίνητο εύκολα μετατρέπεται μέσω των σημείων ελέγχου του στρατού κατοχής σε δωδεκάωρο ή και πολλές φορές αδύνατο ταξίδι.
Με τι ευκολία ακόμη τα ισραηλινά τεθωρακισμένα καταστρέφουν σπίτια και θερμοκήπια στερώντας από τον τοπικό πληθυσμό το δικαίωμα στην τροφή και στη στέγαση, με όλες αυτές τις ναζιστικές πρακτικές να θεωρούνται παράνομες και καταδικαστέες από τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Με αυτό λοιπόν το ημερολόγιο των 50 ημερών παρακολουθούμε τόσο τα δεινά του παλαιστινιακού λαού, όσο και τα προβλήματα των διεθνών συμπαραστατών τους οι οποίοι με μόνο όπλο τα σώματά τους προσπαθούσαν να προστατεύσουν τις περισσότερες φορές άθλιες και μικρές κατοικίες των Παλαιστινίων από την κατεδάφιση. Θεωρώντας αδιανόητο ότι μπορεί κάποιος τόσο ισχυρός όσο είναι η ισραηλινή πολεμική μηχανή, η τέταρτη πιο ισχυρή στον κόσμο, να φοβηθεί και να πυροβολήσει κατά άοπλων εθελοντών, δεν δίσταζαν να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τις ισραηλινές κάννες για να διαψευστούν όμως συχνά πυκνά από τις σφαίρες οι οποίες σφύριζαν δίπλα από τα κεφάλια τους.
Και ήταν αυτό το σώμα της 24χρονης Rachel Corrie το οποίο η ισραηλινή τεθωρακισμένη μπουλντόζα ως «ανυπέρβλητο κι επικίνδυνο εχθρό» συνέτριψε κάτω από τις ερπύστριές του στις 16 Μαρτίου 2003. Τις επόμενες 20 ημέρες άλλοι δύο αλληλέγγυοι από την οργάνωση Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης θα έπεφταν νεκροί.

Το κίνημα μνήμης και διαμαρτυρίας το οποίο ξέσπασε μετά τη δολοφονία της Rachel Corrie εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, οδήγησε στη δημιουργία οργανισμών και οργανώσεων, ουδόλως όμως συγκίνησε τη στρατοκρατική ηγεσία του Ισραήλ. Μέσα λοιπόν σε αυτό το κίνημα αλληλεγγύης οι Alan Rickman και Katharine Viner επιμελήθηκαν με τη βοήθεια και της οικογένειας της Corrie τα κείμενα της 24χρονης Αμερικανοεβραίας και έγραψαν ένα θεατρικό με τον τίτλο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie». Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 2005 σαρώνοντας τα βραβεία Κοινού με επόμενο σταθμό τη Νέα Υόρκη όπου όμως λίγες μόνο εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη πρεμιέρα, τον Μάρτη του 2006 ακυρώθηκε η παράσταση προκαλώντας αντιδράσεις και καταγγελίες για λογοκρισία. Έκτοτε το έργο παίχτηκε σε πάνω από δέκα χώρες έχοντας ανέβει στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 2007 από το θέατρο «Φούρνος».

Έχοντας αυτό το υλικό στα χέρια της η εκλεκτή ηθοποιός όσο και σκηνοθέτις Μάνια Παπαδημητρίου επιχειρεί το δεύτερο ανέβασμά του με ένα κείμενο το οποίο στο πρώτο μέρος του (ίσως λίγο μεγαλύτερο από ότι θα έπρεπε) παρουσιάζει την ανέμελη φοιτητική ζωή της Rachel, μια ζωή γεμάτη από όνειρα, νεανική ακαταστασία τόσο στο δωμάτιό της όσο και στην προσωπική της ζωή, αλλά ωστόσο μια ζωή με προοπτική, ζωντάνια και δίψα για περιπέτειες. Και είναι ακριβώς στο δεύτερο μέρος το οποίο ξεκινάει με την άφιξη της Rachel την 25η Ιανουαρίου 2003 στην Ιερουσαλήμ όπου βλέπουμε την τραγικά σύντομη συνειδητοποίηση και ενηλικίωση της ηρωίδας η οποία ερχόμενη σε επαφή με τους Παλαιστινίους γνωρίζει από πρώτο χέρι πως ένας ολόκληρος λαός έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο καθημερινά, πως εξοικειώνεται μαζί του και πώς καταφέρνει να βγει νικητής, σε ηθικό τουλάχιστον επίπεδο, σε αυτή τη συνάντηση. Στο μόλις 50 ημερών αυτό ταξίδι η Rachel θα ωριμάσει, θα αμφισβητήσει, θα κλάψει, θα διεκδικήσει για να φτάσει ουσιαστικά με το πείσμα που κουβαλάει αυτός ο οποίος είναι σίγουρος για το δίκαιο του αγώνα του να σταθεί εκεί μπροστά, μόνη σαν άλλος Δαυίδ απέναντι στο Γολιάθ της ισραηλινής πολεμικής μηχανής τη μοιραία εκείνη μέρα της 16ης Μαρτίου 2003. Κατορθώνει η σκηνοθέτις να περιγράψει και να αναδείξει όλη την ανέμελη φοιτητική ζωή της Rachel στην Ολύμπια της Ουάσιγκτον, μεταφέροντας τους θεατές το αίσθημα της ανούσιας καθημερινότητας την οποία βίωνε όσο επίσης και το ανήσυχο ανθρωπιστικό πνεύμα το οποίο θα την οδηγούσε στην επιλογή του ακτιβισμού. Και είναι εκεί στο δεύτερο μέρος που μας παίρνει από το χέρι κι έχοντας αφήσει πίσω την ήρεμη ζωή του πανεπιστημίου μαζί με την πρωταγωνίστρια μας οδηγεί αργά, σταθερά, με μια διαρκώς αυξανόμενη επιτάχυνση, σε μια ξενάγηση στην κατεχόμενη γη των Παλαιστινίων μέσα από τα χαλάσματα των σπιτιών και τα κουφάρια των ξεριζωμένων ελιών στη συνάντηση με το ζοφερό κόσμο της καθημερινής τρομοκρατίας. Και πετυχαίνει να μεταδώσει στους θεατές αυτό ακριβώς το κλίμα το οποίο οδήγησε τη Rachel εξαιτίας μιας διαρκώς διογκούμενης οργής και αγανάκτησης για τα έργα και τις ημέρες των ισραηλινών κατακτητών στην μέχρι θανάτου της αντιμετώπισή τους. To πως ακριβώς αντιμετώπισε το κείμενο το καταλαβαίνουμε από τη δήλωσή της ότι γι’ αυτήν η Rachel είναι μια σύγχρονη Αννα Φρανκ και τα e-mail της είναι το ημερολόγιό της.
Σε αυτή την κάθοδο στον Άδη ευτύχησε να συνεργαστεί με τη Δήμητρα Σύρου στο ρόλο της Rachel Corrie. Η Σύρου όχι μόνο κατορθώνει να αποδώσει τις δύο διαφορετικές πλευρές της ζωής της Rachel στην πριν και μετά την άφιξή της στην Παλαιστίνη μέσω μιας ειλικρινούς ερμηνείας, αλλά προχωράει ακόμη περισσότερο αναδεικνύοντας την υφέρπουσα αγωνία η οποία συνδέει τη φοιτήτρια με την ακτιβίστρια Rachel. Και είναι αυτό ακριβώς το σημείο το οποίο απογειώνει την ερμηνεία της, δείχνοντας ότι έχει κατανοήσει την προσωπικότητα της ηρωίδας από κάθε οπτική γωνία. Κι εντέλει αποδεικνύει ότι τουλάχιστον σε επίπεδο ερμηνευτών το ελληνικό θέατρο, μας επιφυλάσσει για το μέλλον ευχάριστες εκπλήξεις.

Υ.Γ.
Το κείμενο με πληροφορίες για την παράσταση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΙΩΡΑ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ RACHEL CORRIE σε επιμέλεια ALAN RICKMAN & KATHARINE VINER
Μετάφραση: Νάνσυ Τρικκαλίτη
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάρω Αγρίτη
Επιμέλεια κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος
Σκηνικά: Αρτεμις Θεοδωρίδη
Διανομή
Rachel Corrie: Δήμητρα Σύρου
Σιωπηλή παρουσία: Μάρω Αγρίτη



Διαβάστε περισσότερα!

ΒΑΚΧΕΣ ΣΕ ΕΚΔΟΧΗ ΑΡΗ ΜΠΙΝΙΑΡΗ

ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

ΒΑΚΧΕΣ ΣΕ ΕΚΔΟΧΗ ΑΡΗ ΜΠΙΝΙΑΡΗ

Στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 4 Οκτωβρίου 2009, την τελευταία όσο και τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ ήταν ο αειθαλής (104 ετών σήμερα) καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς. Γνώστης όσο και λάτρης της δημοτικής γλώσσας είναι, εκτός του υπολοίπου αρκετά σημαντικού έργου του, πατέρας του λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας 1100 - 1669 . Αμέσως μετά τις εκλογές ο ίδιος Γ.Α. Παπανδρέου τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, όπου ανάμεσα στα άλλα ο ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου υπογράμμισε στον Πρωθυπουργό την, ας μας επιτραπεί η έκφραση, εμμονή του για την κατάργηση της διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το γυμνάσιο και τον περιορισμό της στο λύκειο.

Τη συγκεκριμένη πρόταση ο Πρωθυπουργός έδειξε να αποδέχεται λέγοντας μάλιστα ότι αρκεί κανείς να μελετήσει γραπτά μαθητών για να αντιληφθεί «το μέγεθος της γλωσσικής σύγχυσης»(1) που επικρατεί στη μέση εκπαίδευση, αγνοώντας ή πιο σωστά θέλοντας να αγνοεί την κενού περιεχομένου διδασκαλία που γίνεται στα σχολεία μας σε σχέση με το σύνολο της ελληνικής γλώσσας. Λες και η αδυναμία (ορθογραφική, ετυμολογική αλλά και ερμηνευτική) των μαθητών που αποφοιτούν από το λύκειο έχει να κάνει με την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών και όχι με την συνολικότερη απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Για να αντιληφθούμε όμως την πλήρη άποψη του Εμμ.Κριαρά για τα αρχαία αρκεί να διαβάσουμε ένα απόσπασμα από την τελευταία του συνέντευξη(2), στην οποία αναφέρει ότι «όταν μπορούμε να κατανοούμε την αρχαία γλώσσα, μαθαίνουμε πολλά με αυτήν και από αυτήν. Και μας είναι όλα χρήσιμα. Πάντως δεν υπάρχει καμία ανάγκη να προπαγανδίζουμε την αρχαία γλώσσα. Και μάλιστα χωρίς να την κατέχουμε. Η αρχαία γλώσσα υπήρξε γλώσσα των αρχαίων. Η νέα μας γλώσσα είναι κόρη της αρχαίας. Αυτός είναι ο σύνδεσμος μαζί της. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα η μάνα και η κόρη». (Οι υπογραμμίσεις δικές μας). Αυτά τα αναφέρουμε προς γνώση και συμμόρφωση των υποστηρικτών της ασυνέχειας (sic) του ελληνικού έθνους.

ΤΟ ΕΡΓΟ
Οι Βάκχες του Ευριπίδη αποτελούν ένα από τα πιο ιδιαίτερα έργα της αρχαίας δραματουργίας. Τούτο έχει να κάνει με την υπόθεση του έργου, κατά την οποία ο Διόνυσος/Βάκχος ως ανθρωποποιημένος θεός φτάνει στη Θήβα με μορφή ανθρώπου για να επιβάλλει τη λατρεία του. Οι κόρες του Κάδμου αμφισβητούν τη θεϊκή του καταγωγή και τρελαίνονται από το θεό και ως Μαινάδες παρέμεναν στο Κιθαιρώνα. Ο Πενθέας, γιός της Αγαύης αποφασίζει να στραφεί ενάντια στις Μαινάδες. Συνέλαβε το Διόνυσο, αυτός ελευθερώθηκε και με σεισμό κατέστρεψε το παλάτι. Στη συνέχεια ο Πενθέας μεταμορφώνεται σε Μαινάδα, όταν έφτασε στο βουνό, οι μαινάδες με πρώτη τη μητέρα του τον διαμέλισαν. Η Αγαύη επιστρέφει θριαμβευτικά αλλά ο Κάδμος τη κάνει να συνειδητοποιήσει τι έπραξε. Το έργο κλείνει με την εμφάνιση του Διόνυσου ως θεού.
Η ιδιαιτερότητα στο μοναδικό αυτό έργο της αρχαιότητας έχει να κάνει με ότι ο θεός δεν μεταμφιέζεται απλά σε άνθρωπο αλλά ανθρωποποιείται ο ίδιος, το δράμα του θεού ταυτίζεται με το δράμα του ανθρώπου και εντέλει μέσω της δραματοποίησης των Θεοφανείων του Διονύσου εξανθρωπίζεται το θείο. Ακόμη και στην αντιπαράθεση με το βασιλιά Πενθέα μπορούμε εύκολα να βρούμε αναλογικές ομοιότητες στα όσα συμβαίνουν στην καθ’ ημάς Μεγάλη Εβδομάδα. Εντέλει ο Διόνυσος/Βάκχος μαζί με τον Ορφέα αποτελούν μορφή θνήσκοντος θεού η οποία μάλιστα πεθαίνει για να αναστηθεί. Τα αναφέρουμε αυτά για να δούμε το πόσο επέδρασε η αρχαία θρησκεία των Εθνικών στην διαμόρφωση της Ορθόδοξης Χριστιανικής, ειδικά στα μέρη της Θράκης και της Ιωνίας.
Το έργο εντέλει είναι ένα έργο το οποίο περιγράφει την πάλη ανάμεσα στο παλιό που φεύγει και στο νέο που έρχεται σε συνδιαλλαγή όμως και όσμωση μεταξύ τους. Αποτελεί ως τούτου ιδανικό έργο για να προβάλει ένας σκηνοθέτης την άποψη που έχει (αν έχει) για το μεταίχμιο εποχών όπου θρησκείες, γλώσσες, παραδόσεις μετεξελίσσονται.

Ο ΧΩΡΟΣ
Το Bios θεωρείται (δικαίως κατά τη γνώμη μας) ως ένας από τους σημαντικότερους χώρους ανάπτυξης του Πειραματικού Θεάτρου. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε παρακολουθήσει πολύ σημαντικές προτάσεις από την δραματουργία στη σκηνή του. Ουσιαστικά είναι ένας χώρος προβληματισμού και συνάντησης για τις τέχνες με το πρίσμα να στρέφεται προς το μέλλον χωρίς όμως να αποκόπτει την επαφή του και με το παρελθόν.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Αυτό άλλωστε ήταν που μας κέντρισε το ενδιαφέρον ώστε να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Ευριπίδη Βάκχες» σε πρόταση της θεατρικής εταιρείας Χορίαμβος. Δυστυχώς δεν είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε την προηγούμενη πρόταση της εταιρείας, «Σοφοκλέους Αντιγόνη», η οποία ανέβηκε στο θέατρο του Νέου Κόσμου (2006-2008). Στην αρκετά πετυχημένη συγκεκριμένη παράσταση, οι συντελεστές αναπαράστησαν την ιστορία, απαγγέλλοντας το κείμενο στα αρχαία ελληνικά, χρησιμοποιώντας κάποιες γέφυρες με τη νέα ελληνική γλώσσα, καθώς και παντρεύοντας το όλο εγχείρημα με δύο δημοτικά τραγούδια. Βασικός στόχος η προσπάθεια επικοινωνίας μέσω της αρχαίας γλώσσας. Και όπως διαβάσαμε τις κριτικές της εποχής το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό μιας και δεν άφησε σχεδόν κανένα θεατή αδιάφορο. Όπως είχε δηλώσει και ο σκηνοθέτης «επιτύχαμε την επαγωγή, την αντίδραση, δηλαδή, όλων όσοι παρακολούθησαν».
Προσήλθαμε λοιπόν να παρακολουθήσουμε τις Βάκχες προετοιμασμένοι για μια ανάλογης εμβέλειας πρόταση. Στη συγκεκριμένη παράσταση όπου το θεατρικό εμπλέκεται με το μουσικό γεγονός και η αρχαία μετρική με το δημοτικό τραγούδι, έγινε προσπάθεια διερεύνησης και ανάδειξης της κοινής καταγωγής των δύο γλωσσών. Στο έργο τα διαλογικά μέρη αποδίδονται στα νέα ελληνικά, ενώ τα χορικά μέρη στα αρχαία. Αν και η συγκεκριμένη τραγωδία απευθύνεται σε θεατές- γνώστες του έργου, φύγαμε με την εντύπωση ότι η προσπάθεια δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια απλή εκφορά των δύο μερών είτε στα νέα είτε στα αρχαία ελληνικά, αλλά χρειαζόταν μια πιο συγκροτημένη προσπάθεια των συντελεστών, όπου θα γινόταν μια επισταμένη πρόταση μέσω της οποίας θα καταδεικνυόταν η κοινή καταγωγή και η σχέση των δύο γλωσσών. Σε απλά ελληνικά, χρειαζόταν λίγη περισσότερη δουλειά για ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα.
Ως εκ τούτου το ενδιαφέρον μεταφέρθηκε στο επίπεδο της ερμηνείας. Έχοντας επιλέξει ως σημείο αναφοράς τη σωματική ερμηνεία, την ανάδειξη δηλαδή των εκφραστικών μέσων του ηθοποιού (αναπνοή-φωνή-κίνηση), η πρόταση των συντελεστών ήταν αρκετά επιτυχημένη. Αξίζει να αναφέρουμε την ερμηνεία του Άρη Μπινιάρη, ο οποίος (και ως ηθοποιός) υπηρέτησε πλήρως τη συγκεκριμένη (πειραματική αν και όχι πρωτότυπη) πρόταση. Αξίζει να αναφέρουμε τη συνεισφορά της ζωντανής μουσικής, από τη Σμαρώ Γρηγοριάδου, με τα δύο δημοτικά τραγούδια (από την Καππαδοκία και τη Θεσσαλία) που παίχτηκαν. Και βέβαια ιδιαίτερη μνεία ανήκει στα μεστά όσο και ζωντανά ελληνικά της μετάφρασης του Γ. Χειμωνά.
Αν και το Πειραματικό Θέατρο εμπεριέχει, από την ουσία του, μια διακινδύνευση δεν μετανιώσαμε για την παρακολούθηση της συγκεκριμένης παράστασης.
(1) Καθημερινη 27/10/09
(2) Βήμα 21/01/10

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΒΑΚΧΕΣ του ΕΥΡΙΠΙΔΗ
Μετάφραση: Γ. Χειμωνάς.
Σκηνοθεσία: Άρης Μπινιάρης
Μουσικός: Σμαρώ Γρηγοριάδου
Παιζουν: Δήμητρα Γκλιάτη, Γιάννης Κανελλής, Άρης Μπινιάρης, Σταύρος Σερέτης.
Διάρκεια Παραστάσεων: 5 Φεβρουαρίου έως 28 Μαρτίου.
Παραστάσεις: Παρασκευή – Κυριακή.
Ώρα έναρξης: 21.00
Διάρκεια: 60 λεπτά.
BIOS, Πειραιώς 84
Τηλ. : 210 3425335

Διαβάστε περισσότερα!

ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ του ΘΩΜΑ ΨΥΡΡΑ

Σ’ΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΥ Μ’ ΕΧΕΙΣ ΠΝΙΞΕΙ

ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ του ΘΩΜΑ ΨΥΡΡΑ

Ο σημερινός τίτλος είναι ένα απόσπασμα από ένα άσμα των μοναχών Μεβλεβί (των γνωστών μας και ως δερβίσηδων) όπου εκφράζουν την αγάπη τους προς τον Θεό. Μια αγάπη τόσο πολύ απόλυτη και καθαρή που φτάνει σε σημείο να μην αφήνει ανάσα στον εκφραστή της. Η ίδια η απόφαση της ένταξης σε ένα μοναχικό σχήμα, κοινόβιο στα καθ’ υμάς, τάγμα στους άλλους, είναι μια απόφαση ζωής. Από τη στιγμή που θα την πάρεις αφήνεις πίσω σου όλα τα εγκόσμια, υλικά αγαθά, οικογένεια, κοινωνικές σχέσεις, και αφιερώνεσαι στην απόλυτη λατρεία του Θείου. Είναι αυτή η ελεύθερη απόφαση η οποία κάποιους τους ολοκληρώνει ως ανθρώπους.


Για τον Δήμο Αβδελιώδη δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Γνωστός μας ήδη κυρίως από το «Η εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων» έχει αποδείξει ότι σκύβει με σεβασμό στις παραδόσεις αυτού του τόπου. Νιώθει την μυρωδιά που αναδύει αυτό το χώμα, την ιδιαιτερότητα του Αιγαιοπελαγίτικου τοπίου καθώς και το ξεχωριστό φως που «σκεπάζει» αυτό τον τόπο. Με αυτά όλα τα υλικά, όντας γνώστης του έργου του Βιζυηνού και με μια Παπαδιαμάντεια, θα τολμούσαμε να πούμε, οπτική μας έχει δώσει έργα του τα οποία θα χαρακτηρίζαμε ως διαμάντια. Στη συγκεκριμένη παράσταση συναντήθηκε με το μυθιστόρημα του Θωμά Ψύρρα «Μαράν Αθά» (εκδόσεις Κέδρος 2004), όχι τυχαία πιστεύουμε. Το κείμενο του Ψύρρα τόσο από άποψη γραφής όσο και περιεχομένου, σε φορμαλιστικό έστω επίπεδο, διακατέχεται από την ίδια Παπαδιαμάντεια οπτική.
Ο δραματουργικός άξονας πάνω στον οποίο στηρίχτηκε η παράσταση, είναι η αντιδιαστολή ανάμεσα στον έρωτα, την ολοκλήρωση δηλαδή του ανθρώπου μέσω της συνάντησής του με το άλλο φύλο, από τη μια πλευρά και ο «αναχωρητισμός» από αυτό τον κόσμο μέσω της ένταξης κάποιου σε ένα μοναχικό κοινόβιο. Η υπόθεση συνοπτικά είναι η αποστολή από τον δεσπότη ενός καλογεροπαιδιού σ’ ένα απόμακρο χωριό της Θεσσαλίας με σκοπό την παρακολούθηση κάποιων παγανιστικών, τελετουργικών συναντήσεων εννέα γυναικών. Ως άλλες Μαινάδες ή Βάκχες είναι αυτές οι «Ταρσίτσες» οι οποίες αποτελούν την καρδιά και την ψυχή ενός γυναικοκρατούμενου χωριού και οι οποίες μέσω των ονείρων τους καθοδηγούν τη ζωή στην κοινότητα. Μέσω αυτή της παρακολούθησης, έμμεσα αλλά ουσιαστικά, ο νεαρός θα έρθει σε επαφή τόσο με την γυναικεία απόκρυφη γνώση, όσο και με τον έρωτα και την αγάπη.

Χρησιμοποιώντας ο Ψύρρας με μια απίστευτη ικανότητα τη ντοπιολαλιά του Τύρναβου και γνωρίζοντας αρκετά καλά την παράδοση της συγκεκριμένης περιοχής, από την οποία και κατάγεται, κατορθώνει να μας μεταφέρει σε κάποιες μακρινές πλέον εποχές. Σε εποχές όπου υπήρχαν, έστω και ως κατάλοιπα, μορφές μητριαρχίας, τα όνειρα αλλά και άλλες πλευρές «ανορθολογισμού» δεν είχαν εξαφανιστεί από την βίαιη απομάγευση του κόσμου που επέβαλε ο μεταμοντερνισμός, σ’ ένα κόσμο εντέλει στον οποίο ο «ορθολογισμός» του καπιταλισμού ήταν απών.

Η συνάντηση του σκηνοθέτη με τον συγγραφέα καθώς και με την ερμηνεύτρια Γ. Κηλαηδόνη, δίνει ένα αποτέλεσμα κατά το οποίο μπορείς να αισθανθείς το Θεσσαλικό τοπίο, να νιώσεις τη νύχτα να λειτουργεί ως πέπλο προστασίας γι’ αυτές τις τελετές, να μεταφερθείς σ’ ένα τόπο που όμοιό του πλέον δεν μπορείς να συναντήσεις παρά σε σπάνιες και τυχαίες περιπτώσεις. Η λογική της ολοένα και περισσότερης τουριστικής ανάπτυξης και αξιοποίησης έχουν καταστρέψει τόπους όπου οι κάτοικοι ζούσαν σε επαφή και συνάρτηση με τα χώματα που πατούσαν, όπου οι κοινωνίες λειτουργούσαν με την αυτόνομη δυναμική της κοινότητας, όπου οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν διαμεσολαβούντο από το χρήμα αλλά ορίζονταν από χρόνιες παραδόσεις. Και θα πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να βρεθείς σε μια απομονωμένη κοινότητα, όπου η οδική πρόσβαση είναι τρομερά δύσκολη, για να ξανανιώσεις τη μυρωδιά αυτού του τόπου όπως ήταν πριν από εκατό ή εκατό πενήντα χρόνια. Γι’ αυτό και θεωρούμε ως τη σημαντικότερη επίσκεψή μας, αυτήν του καλοκαιριού του 1998 όταν τυχαία βρεθήκαμε σε ένα χωριό της Καρπάθου, την Αυλώνα, μέσα Αυγούστου, και μείναμε έκπληκτοι όχι μόνο από τη βαριά ακατανόητη δωρική προφορά των ντόπιων αλλά και από τα έθιμα του Δεκαπενταύγουστου τα οποία πραγματικά έρχονται από άλλους καιρούς.

Στην επιτυχία αυτής της παράστασης, σημαντικό λόγο έχει η ερμηνεύτρια Γιασεμί Κηλαηδόνη. Σε έναν υποκριτικό μαραθώνιο 2,5 ωρών κατορθώνει να πάρει στις πλάτες της και να αποδώσει αρκετούς χαρακτήρες από το μυθιστόρημα του Ψύρρα, κρατώντας όμως πάντα ως μέτρο την εσωτερική αγωνία αλλά και την υπαρξιακή ανησυχία του κυρίου προσώπου. Η μετάβαση από πρόσωπο σε πρόσωπο γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε και να μην παρατηρείται μια διάσπαση της ερμηνείας αλλά και η αυτοτελής παρουσία του κάθε προσώπου να παραμένει ακέραια.

Εν ολίγοις ο Δήμος Αβδελιώδης κατορθώνει να διευθύνει αρμονικά με την μπαγκέτα του το κείμενο του Ψύρρα από τη μια και την ερμηνεία της Κηλαηδόνη από την άλλη, παράγοντας σαν αποτέλεσμα μια παράσταση εν είδη συμφωνίας.

Με μια μικρή ένσταση.
Ο Ψύρρας όπως έχουμε προαναφέρει φαίνεται να έχει εντρυφήσει στην παράδοση, στη γλώσσα και στα έθιμα του τόπου του. Αξιολογώντας το μυθιστόρημά του δεν θα μπορούσαμε παρά να αναφέρουμε ότι αποτελεί ένα έργο το οποίο έχει προκύψει από την αγάπη για τα «πατρώα εδάφη». Μια προσεκτική όμως ανάγνωση σε τρίτο ή σε τέταρτο επίπεδο, δείχνει ότι παρ’ όλη την ενασχόλησή του με αυτά, διατηρεί μια αφ’ υψηλού στάση απέναντί τους. Η περιγραφή του μοναχικού βίου ως τιμωρία και ποινή μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ελεύθερο της επιλογής το οποίο χαρακτηρίζει μια τέτοια απόφαση αλλά και η περιγραφή ενός Κυρίου ως «τιμωρού» δείχνει όχι μόνο μια επιφανειακή προσέγγιση του συγκεκριμένου ζητήματος αλλά και μία εχθρική στάση απέναντι σ’ αυτό. Προφανώς και ο καθένας έχει δικαίωμα να είναι υπέρ ή κατά του μοναχισμού. Το να παίρνεις όμως θέση ήδη προκατειλημμένος από την αρχή αν μη τι άλλο αδικεί το έργο σου. Σε μια τέτοια λογική δεν μας φάνηκε καθόλου παράξενο η με κατανόηση αναφορές σε «Τούρκους αγρότες» και η έλλειψη αναφοράς σε Τουρκοκρατία π.χ.. Εντέλει η μεταμοντέρνα «προοδευτική» πολυπολιτισμικότητα φέρνει αποτελέσματα.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ


ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ του ΘΩΜΑ ΨΥΡΡΑ
Διασκευή-Σκηνοθεσία Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική Βαγγέλης Γιαννάκης
Σκηνικά- Κοστούμια-Κούκλες Μαρία Πασσαλή
Ηθοποιός Γιασεμί Κηλαηδόνη
Διδασκαλία λόγου
Σκηνικός χώρος – Φωτισμός Δήμος Αβδελιώδης
Βοηθός σκηνοθέτη Δώρα Νεοκλέους
Χειριστής ήχου-φώτων Ιγνάτιος Μπανέλλης
Θέατρο Μεταξουργείο
Ακαδήμου 14 – 210 5234382
Έως 26 Απριλίου

Διαβάστε περισσότερα!

Η Όπερα της Πεντάρας από τον Ρόμπερτ Γουίλσον

Η ΟΠΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ ΕΥΡΩ

Η Όπερα της Πεντάρας από τον Ρόμπερτ Γουίλσον


Το 1928 ήταν η χρονιά κατά την οποία η νεαρά Δημοκρατία της Βαϊμάρης βρισκόταν στο απόγειό της. Με ένα βιοτικό επίπεδο υψηλότερο από ποτέ και συνεχείς επενδύσεις στον υποδομή της χώρας, το μέλλον προδιαγραφόταν ευοίωνο. Το Βερολίνο ήταν εκ των πραγμάτων, η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, με έναν απίστευτο αριθμό πρωτοποριακών ρευμάτων να δημιουργούνται στους καλλιτεχνικούς κύκλους του. Κινήματα τα οποία είχαν να κάνουν με τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, την αρχιτεκτονική, τις τέχνες γενικότερα, ξεκινούν από εδώ για να κατακτήσουν την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ένας μικρός ενδεικτικός κατάλογος εμπεριέχει κινήματα όπως κυβισμός, ντανταϊσμός, εξπρεσιονισμός, κονσκρουκτιβισμός, φουτουρισμός, μπαουχάουζ κλπ. Αυτήν ακριβώς τη χρονιά ο Μπ. Μπρεχτ ανεβάζει στο θέατρο Σιφμπάουερνταμ την Όπερα της Πεντάρας. Από την επόμενη χρονιά τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Το οικονομικό κραχ που ξεσπάει στην Αμερική χτυπάει με τα απόνερά του την Γερμανία. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: Οικονομική κρίση, πληθωρισμός, ανεργία, πολιτικό χάος. Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον εμφανίζεται το ναζιστικό κόμμα και κατορθώνει τους 12 βουλευτές του το 1928 να τους κάνει 102 το 1930. Η αντίστροφη μέτρηση για το Γ΄ ράιχ, έχει ξεκινήσει.
Το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, το θέατρο το οποίο ίδρυσε το Μπ. Μπρεχτ, θέλοντας να τιμήσει τα 80 χρόνια από το πρώτο ανέβασμα της Όπερας της Πεντάρας αλλά και τα 110 χρόνια από την γέννηση του ιδρυτή του, ανέθεσε στον παγκοσμίου φήμης Ρόμπερτ Γουίλσον να σκηνοθετήσει την εκδοχή του πάνω στο διάσημο αυτό έργο. Η ίδια η Όπερα της Πεντάρας αποτελεί από μόνη της ένα παράδοξο. Είναι το πιο αναγνωρίσιμο έργο του Μπρεχτ, με πλήρη αποδοχή ακόμα και στους κόλπους των μεγαλοαστών. Στις αναρίθμητες παραστάσεις/εκδοχές έχουν συνεισφέρει με την ερμηνεία τους χιλιάδες ηθοποιοί από την Λόττε Λένυε μέχρι την Μελίνα Μερκούρη και από τον Ρούντολφ Φόρστερ μέχρι τον Νίκο Κούρκουλο και τον Λάκη Λαζόπουλο. Παρ’ όλο που ο Μπρεχτ σε συνεργασία με τον Κουρτ Βάιλ είχαν αποφασίσει να γράψουν ένα καθαρά αντικαπιταλιστικό έργο, στο οποίο ταύτιζαν την μεγαλοαστική τάξη με τον υπόκοσμο εξαιτίας των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους, η εμπορική επιτυχία και εκμετάλευση είναι τεράστια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην προσπάθεια της κινηματογραφικής μεταφοράς της όπερας το 1931 από τον Πάμπστ, ο Μπρεχτ μπλέχτηκε σε ένα δικαστικό αγώνα με την εταιρεία παραγωγής γιατί προσπάθησε να αλλάξει το λιμπρέτο του έργου σε μια ακόμη πιο έντονη αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ήθελε π.χ. στον γάμο του Μακήθ να παραβρίσκεται ως επίσημη καλεσμένη όλη η μεγαλοαστική τάξη της εποχής, τραπεζίτες, πολιτικοί, κληρικοί κλπ., πράγμα το οποίο η εταιρεία δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχτεί.
Παρ’ όλες όμως τις προθέσεις του δημιουργού της, εξαιτίας ίσως της επιτυχίας των μουσικών θεμάτων, γρήγορα αγκαλιάστηκε από την αγάπη του κόσμου με αποτέλεσμα το νόημα που ήθελε να μεταδώσει ο συγγραφέας, να χαθεί μέσα στην μαζική αποδοχή του έργου.
Ο αμφιλεγόμενος Ρόμπερτ Γουίλσον δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Πολυτάλαντος με παγκόσμια αποδοχή, με τεράστιες επιτυχίες στο ενεργητικό του, θεωρείται το απόλυτο επιτυχημένο παράδειγμα του θεατρικού επιχειρηματία. Οι παραστάσεις τις οποίες έχει ανεβάσει θεωρούνται υποδείγματα φορμαλισμού ενώ οι εμμονές του, γύρω από τον φωτισμό π.χ., είναι αυτές που μπορούν να αναδείξουν μία θεατρική παράσταση σε σημαντικό έργο (εικαστικής τέχνης), όσο και να το ματαιώσουν λόγω του υψηλού οικονομικού κόστους. Τεξανός στην καταγωγή, κουβαλάει στην άποψή του μία καθοριστική εκ του φαίνεσθαι προσέγγιση του θεάτρου. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μέγιστος θηρευτής του βλέμματος. Όχι αλώβητος από την αμερικάνικη προσέγγιση στα του θεάματος κατορθώνει να αιχμαλωτίζει το βλέμμα, προσφέροντας στον θεατή πρωτόγνωρες προτάσεις. Αυτή ακριβώς τη λογική υπηρετούσε και η παράσταση που είχαμε δει το 2007 σε σκηνοθεσία του, του Κουαρτέτου του Χάινερ Μύλλερ.
Αυτό καθαυτό όμως το ζήτημα της παρουσίασης της συγκεκριμένης παράστασης στην Αθήνα σηματοδοτεί και κάτι άλλο. Την ωρίμανση της χώρας μας ως θεατρικού τόπου, όπου παρουσιάζονται πλέον σύγχρονες, ακριβοθώρητες και πρωτοποριακές παραστάσεις, δυνατότητα την οποία δεν έχουν άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Καταξιώνεται δηλαδή η Αθήνα ως σημείο αναφοράς στο σύγχρονο θεατρικό ευρωπαϊκό χάρτη.
Όχι όμως χωρίς ενστάσεις. Όσοι επέλεξαν να παρακολουθήσουν τη συγκεκριμένη παράσταση βρέθηκαν μπροστά στη δυσάρεστη έκπληξη των τιμών των εισιτηρίων τα οποία έφθαναν μέχρι και 120 ευρώ. Δηλαδή κόστος για μία τετραμελή οικογένεια γύρω στα 500 ευρώ!!! Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια παράσταση σε άλλες χώρες της Ευρώπης είχε πολύ πιο χαμηλές τιμές. Στο θέατρο του Σιφμπαουερνταμ οι τιμές ξεκινούσαν από 7 ευρώ (φοιτητικό) και έφθαναν τα 36, στο Άμστερνταμ από 20 έως 65 και στην Ιταλία από 25 έως 50. Φαίνεται ότι την προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από το ρόλο του θεατρικού ιθαγενούς, θα την πληρώσουμε στην κυριολεξία πανάκριβα. Ενθαρρυντικό ήταν το ότι αρκετοί αρνήθηκαν να καταβάλουν το ακριβό αντίτιμο και δημιούργησαν κύμα διαμαρτυρίας με επιστολές στις εφημερίδες, στο διαδίκτυο και αλλού.

Σε αυτή καθαυτή την παράσταση είναι αλήθεια ότι ο Γουίλσον κατάφερε να δώσει μια θεαματική πρόταση. Χρησιμοποιώντας την οπτική που αναφέραμε πιο πάνω (φόρμα, φωτισμός, εντυπωσιασμός του βλέμματος) κατόρθωσε με μεγαλοφυή τρόπο να παρουσιάσει την Όπερα της Πεντάρας ως ένα tableau vivant, ως ένα ζωντανό εξπρεσιονιστικό πίνακα. Στην εικαστική του προσέγγιση, οι ερμηνευτές του έργου είναι σαν να ξεπηδάνε από πίνακες του Όττο Ντιξ ή του Τζωρτζ Γκρος, μεταφέροντας με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο το καλλιτεχνικό περιβάλλον του 1928. Το όλο εγχείρημα χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη ειρωνεία η οποία το διαπερνά από άκρου εις άκρον. Μια ειρωνεία την οποία εκπέμπουν οι ήρωες αναμεταξύ τους αλλά εντέλει και ο Γουίλσον προς την κοινωνία. Γι’ αυτό άλλωστε δεν διστάζει να βάλει τους πρωταγωνιστές του να κινούνται ακόμη και στα βήματα του Τσάρλι Τσάπλιν. Το τελικό συμπέρασμα από αυτή την παράσταση, μια παράσταση την οποία δύσκολα ξεχνά κανείς, είναι ότι ο Γουίλσον κατορθώνει με όσα εφόδια και παρακαταθήκες κουβαλά, να δώσει μια παράσταση κατά την οποία ο φορμαλισμός απογειώνεται και αποθεώνεται.
Τεράστια βοήθεια στην επιτυχία αυτού του εγχειρήματος είναι η βοήθεια την οποία έλαβε από τους ηθοποιούς του, οι οποίοι απέδωσαν το ρόλο τους με μια ποιότητα που δύσκολα συναντάς. Ανάμεσα στις πολύ καλές ερμηνείες τους, θα ξεχωρίζαμε τον Stefan Kurt στο ρόλο του Μακήθ και την Christina Drechsler στο ρόλο της Πόλλυ χωρίς βέβαια οι ερμηνείες των υπολοίπων να υστερούν.
Παραμένει όμως η ένσταση που είχαμε και πριν την παρακολούθηση της παράστασης. Είναι απορίας άξιο πως το θέατρο που ίδρυσε ο Μπ. Μπρεχτ ανεβάζει, κόντρα στις επιλογές του ιδρυτού του, μια τόσο ακριβή παράσταση, με μια τόσο διαφορετική οπτική. Το ανέβασμα μιας παράστασης, για την αστική τάξη ουσιαστικά, έρχεται σε αντίθεση με τις οδηγίες του μεγάλου δραματουργού: «Ο ληστής Μακήθ πρέπει να παρουσιαστεί από τον ηθοποιό σαν αστικό πρόσωπο. Η συμπάθεια της αστικής τάξης για τους ληστές εξηγείται από την πλάνη ότι ένας ληστής δεν είναι αστός. Αυτή η πλάνη έχει για μητέρα της μίαν άλλη πλάνη, ότι ένας αστός δεν είναι ληστής».
Μπ. Μπρεχτ/ «Ο Μπρεχτ ερμηνεύει Μπρεχτ» / εκδόσεις Νέα Σύνορα.
Είναι αυτό το απόφθεγμα το οποίο μας οδηγεί στην εικασία ότι αν ανέβαζε αυτό το έργο στις μέρες μας ο Μπρεχτ ενδεχομένως να έδινε το ρόλο του Μακήθ στον Γουίλσον.

Υ.Γ. 1.
Στα απολύτως αρνητικά αυτής της τόσο ακριβής παράστασης, ήταν η ανυπαρξία ελληνόγλωσσου προγράμματος. Φαίνεται ότι η παραγωγή θεωρούσε αυτονόητο ότι τη συγκεκριμένη παράσταση όχι μόνο θα παρακολουθήσουν επιφανή μέλη της αστικής τάξης αλλά επίσης ότι τα μέλη αυτά αυτονοήτως είναι και γερμανόφωνοι.
Υ.Γ. 2.
Η ίδια ακριβώς παράσταση ανέβηκε στο Βερολίνο ξανά την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου. Ενδεχομένως να κόστιζε λιγότερο η παρακολούθησή της εκεί (μαζί με τα έξοδα μετάβασης) απ’ ότι στο Παλλάς.
Υ.Γ. 3.
Η παράσταση τέλος ανέβηκε στις 14,15,16 και 17 Ιανουαρίου. Υπενθυμίζουμε μόνο, για ιστορικούς λόγους, ότι στις 15 Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 91 χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξενμπουργκ κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Σπαρτακιστών.


Πληροφορίες:
ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ / ΚΟΥΡΤ ΒΑΪΛ
Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ
ROBERT WILSON BERLINER ENSEMBLE

ΔΙΑΝΟΜΗ
ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΠΙΤΣΑΜ Jurgen Holtz
ΣΙΛΙΑ ΠΙΤΣΑΜ Traute Hoess
ΠΟΛΛΥ ΠΙΤΣΑΜ Christina Drechsler
ΜΑΚΗΘ Stefan Kurt
ΜΠΡΑΟΥΝ Axel Werner
ΛΟΥΣΥ Anna Graenzer
ΤΖΕΝΝΥ Angela Winkler
ΦΙΛΤΣ Γεώργιος Τζιβάνογλου


και εδώ το κυρίως κείμενο της ανάρτησης.
Διαβάστε περισσότερα!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ

Αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν οι προθέσεις του Υπουργού Εσωτερικών Γιάννη Ραγκούση για το θέμα του Καλλικράτη. Στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΕΔΚΕ στις 15 Μαρτίου, ανακοίνωσε τις αρμοδιότητες τις οποίες σκοπεύει να μεταφέρει στους Δήμους. Έτσι αν και το σύνθημα είναι για αποκέντρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, στην πράξη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι Δήμοι με την παραδοσιακή μορφή και μέγεθος που είχαν μέχρι τώρα, εξαφανίζονται και τη θέση τους παίρνουν καινούργια σχήματα εν είδη νομαρχιών.
Αναλυτικά, στους Δήμους μεταφέρονται πολεοδομικές αρμοδιότητες (έκδοση αδειών, έλεγχος μελετών κλπ.) και πριν περάσουν δέκα μέρες τρεις δήμαρχοι, του Κορωπίου, της Παιανίας και της Βάρης άρχισαν ήδη να πιέζουν για την αδειοδότηση κατασκευής ιδιωτικού νοσοκομείου στις πλαγιές του ανατολικού Υμηττού. Μεταφέρονται ακόμη αρμοδιότητες από τον χώρο της υγείας-πρόνοιας όπως είναι η χορήγηση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας ιδρυμάτων παιδικής πρόνοιας σε ιδιώτες ή η χορήγηση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών παιδικών ή βρεφονηπιακών σταθμών.
Όπως ο ίδιος ο Γ. Ραγκούσης δήλωσε «το σχολείο γίνεται αποκλειστικά υπόθεση του δήμου» με μεταφορά αρμοδιοτήτων για ανέγερση σχολείων, επισκευή και συντήρηση αυτών αλλά επίσης αρμοδιότητες στον τομέα της δια βίου μάθησης όπως είναι οι σχολές γονέων και τα κέντρα κατάρτισης ανηλίκων. Μεταφέρονται σημαντικές επίσης αρμοδιότητες στον τομέα του εμπορίου (λειτουργία λαϊκών αγορών, χορήγηση αδειών εκμετάλλευσης περιπτέρων) των μεταφορών (χάραξη των γραμμών των λεωφορείων) κ.α.
Όπως μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς η βασική λογική η οποία διαπερνά τις προτάσεις του Υπουργείου Εσωτερικών είναι καθαρά νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης. Βασικός τους στόχος δεν είναι η αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά ουσιαστικά η μείωση της ευθύνης της συμμετοχής του κράτους (θεσμική, οικονομική, λειτουργική) σε ένα σωρό από τομείς με κυριότερους βέβαια αυτών την Παιδεία και την Υγεία. Αυτό το οποίο συμβαίνει εντέλει δεν είναι μια επίθεση του Κράτους κατά της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά η λογική του λιγότερου κράτους έως καθόλου, ώστε συνεχώς να επιδιώκεται η απορρύθμιση των μέχρι σήμερα λειτουργιών του και κατά συνέπεια η παραχώρηση δημόσιου χώρου στα χέρια των ιδιωτικών συμφερόντων (εργολάβοι, επιχειρηματίες κλπ).
Ακόμη το δεύτερο βασικό είναι ότι η μείωση αυτή του Κράτους συνοδεύεται από μια υπερδιόγκωση και υδροκεφαλισμό των Δήμων. Με τη διόγκωση αυτή οι Δήμοι και οι Κοινότητες ως οι εγγύτερες προς τις τοπικές κοινωνίες δημοκρατικοί θεσμοί γίνονται απόμακροι, μη εύκολα ελεγχόμενοι και μετατρεπόμενοι ουσιαστικά σε μικρές Νομαρχίες. Όσο έλεγχο και πρόσβαση είχε παλιά ο δημότης στις Νομαρχίες άλλο τόσο θα έχει και στους αυριανούς Δήμους.
Για το δεύτερο σημαντικότερο μετά τις αρμοδιότητες μέρος του Καλλικράτη, το χωροταξικό σχεδιασμό δηλαδή, το Υπουργείο δεσμεύτηκε πριν το Πάσχα να ανακοινώσει τα καινούργια όρια ώστε σύμφωνα με δήλωση του Υπουργού μετά μια περίοδο ενός μήνα διαβούλευσης να προσπαθήσει να τον ψηφίσει στα μέσα Μαΐου. Προς το παρόν βρισκόμαστε ήδη στο τέλος Μαρτίου και καμία τέτοια ανακοίνωση δεν έχει γίνει.
Όσον αφορά στην οικονομική πλευρά της υλοποίησης του Καλλικράτη, και παρ’ όλο που οι εκτιμήσεις για το κόστος της υλοποίησης αυτής κυμαίνονται από 3,5 δις ευρώ έως 6 δις, το μόνο που κατάφερε ο Υπουργός ήταν να δώσει 240 εκατομμύρια ευρώ οφειλόμενα από το 2008 και 2009.
Δυστυχώς όσο κι αν το τελευταίο δεκαπενθήμερο τοπικές κινήσεις και αυτοδιοικητικά σχήματα έχουν αρχίσει να βγαίνουν όλο και πιο έντονα, όλο και πιο αρνητικά απέναντι στον Καλλικράτη η οικονομική κρίση σκεπάζει τις όποιες διαφωνίες. Αντιδράσεις όπως αυτή του Δήμου Μεθάνων όπου στις 22 Μαρτίου αποφάσισε να διεκδικήσει ο Δήμος να παραμείνει αυτόνομος, θάβονται είτε σκοπίμως είτε από ειδήσεις για επιτόκια, δάνεια, χρέος κλπ.
Το επόμενο χρονικό διάστημα είναι πλέον και το πιο κρίσιμο για τη συνάντηση όσο και τη συγκρότηση των αυτοδιοικητικών αντιστάσεων έναντι του Καλλικράτη.



Διαβάστε περισσότερα!

ΜΑΟΥΖΕΡ του Χάινερ Μύλλερ

ΣΠΟΥΔΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ (ΚΑΘΕ) ΕΜΦΥΛΙΟ

Ο Εμφύλιος του 1946-1949 αποτελεί μία από τις τρεις σημαντικότερες ανοιχτές πληγές (οι άλλες δύο είναι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και η εισβολή και κατοχή της Κύπρου το 1974) στο σώμα του Ελληνισμού τον αιώνα που μας πέρασε.
Μάλιστα είναι η μόνη κατά την οποία οι συντελεστές ήταν εσωτερικής μορφής. Με αυτό λοιπόν ως αφορμή ο Τερζόπουλος ανεβάζει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Άττις την παράσταση Μάουζερ του Χάινερ Μύλλερ.


Θεωρούμε, υποκειμενικά βέβαια, τον Τερζόπουλο ως τον μεγαλύτερο Έλληνα σκηνοθέτη, του οποίου η φήμη αλλά κυρίως το έργο έχει ξεπεράσει εδώ και πολλά χρόνια τα σύνορα της χώρας μας. Έχοντας κάνει τα πρώτα του βήματα στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ του Βερολίνου, ξεκίνησε από το Μπρεχτικό θέατρο για να φτάσει στις τελευταίες του παραστάσεις, βήμα-βήμα, να προσπαθεί να αρθρώσει αρχέγονα οντολογικά ερωτήματα γύρω από τον άνθρωπο, πράγμα που μπορούμε να πούμε ότι το κατορθώνει με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ήταν δε σε αυτό το θέατρο, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, όπου γνωρίστηκε με τον Χάινερ Μύλλερ, έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του τελευταίου τετάρτου του 20ου αιώνα, ο οποίος έμελλε να γίνει δάσκαλος και συνεργάτης του. Μέλος, ο Μύλλερ, από το 1954 της ένωσης Ανατολικογερμανών συγγραφέων, δεν άργησε να πέσει στη δυσμένεια των κομμουνιστικών αρχών της Ανατολικής Γερμανίας για τον αιρετικό χαρακτήρα τόσο του έργου του όσο και της διδασκαλίας του. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το ‘Μάουζερ’ είχε απαγορευθεί γραπτώς και επισήμως στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, παρ’ ότι ο ίδιος το θεωρούσε ως διδακτικό έργο κατάλληλο για διδασκαλία στην ανώτατη σχολή του Κόμματος.
Η υπόθεση του Μάουζερ διαδραματίζεται τον καιρό του Εμφυλίου που ξέσπασε μετά τον Οκτώβριο του 1917 στην Ρωσία ανάμεσα στους Λευκοφρουρούς από τη μια μεριά και τους Σοβιετικούς Επαναστάτες από την άλλη.
Θέλοντας να τιμήσει τα 80 χρόνια γέννησης αλλά και τα 15χρονα από τον θάνατο του συγγραφέα, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να ανεβάσει το συγκεκριμένο έργο.
Ο Τερζόπουλος πήρε το κείμενο αυτό και έντεχνα όσο και επίκαιρα, το μεταμόρφωσε σε ένα έργο πάνω στον Ελληνικό Εμφύλιο αλλά και σε κάθε Εμφύλιο εντέλει, αναδεικνύοντας τις τραγικές πτυχές όσο και τα ανθρωπολογικά ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από αδελφοκτόνες συρράξεις.
Βάζοντας στην άκρη τις δεδομένες γενεσιουργές ευθύνες των Ξένων Μεγάλων Δυνάμεων, την περίοδο του 1944-1946, χωρίς βέβαια να τις υποτιμά (άλλωστε ο ίδιος έχει δηλώσει ότι ‘προέρχομαι από μια οικογένεια η οποία μετά τον Εμφύλιο βρέθηκε από την μεριά των ηττημένων και πολεμήθηκε πολιτικά αλλά και ψυχολογικά’) προχωρά όχι ένα αλλά αρκετά βήματα παραπέρα, προσπαθώντας να αναδείξει τα φιλοσοφικά και οντολογικά ερωτήματα που προκύπτουν σε περιόδους τόσο αλληλοσπαραγμού όσο και ανεξέλεγκτης, πολλές φορές, βίας.
Κατορθώνει λοιπόν να δώσει μία παράσταση πλήρη ερωτηματικών που έχουν να κάνουν με την εργαλειοποίηση του επαναστατικού υποκειμένου, την κατάσταση δηλαδή κατά την οποία οι επαναστατημένοι μετατρέπονται σιγά-σιγά από μια καρδιά και ψυχή που ζητά να αναλάβει την ευθύνη της μοίρας της σε στρατιώτη ταγμένο σε αυτή την υπόθεση στο τελικό στάδιο όπου ο άνθρωπος δεν ξεχωρίζει καν από το όπλο που κρατά στην άκρη του χεριού του, όπου δεν είναι ευκρινές αν το όπλο είναι προέκταση του χεριού ή το ίδιο το σώμα εξάρτημα του όπλου.
Βλέπουμε λοιπόν μέσα από την δίκη δύο επαναστατών, κατά την οποία ο ένας κατηγορείται γιατί από υπέρμετρο ζήλο φτάνει σε σημείο να εκτελεί ανθρώπους καθ’ υπέρβαση της λογικής, έμπνεος από την μανία του αίματος και ο άλλος κατηγορείται γιατί ακριβώς δεν υπάκουσε στην εντολή για εκτέλεση των εχθρών της επανάστασης, γινόμενος εντέλει ξένο σώμα προς αυτήν, επειδή στο βλέμμα του Άλλου συνάντησε το δικό του βλέμμα ( « Τίμημα της λευτεριάς αυτοί που πάμε να ελευθερώσουμε» ).
Το κείμενο, πολυσχιδές όπως είναι, ασχολείται όμως και με το ζήτημα της βίας για τον εαυτό της ( «Σκοτώνω για ποιο λόγο; Και πεθαίνω για ποιο λόγο;» ), με το σημαντικό θέμα της υποταγής και της ιεραρχίας σε κρίσιμες καταστάσεις, με την λειτουργία των μηχανισμών, επαναστατικών ή απλά κομματικών.
Προτείνει, με ουσιαστικό και δραματικό τρόπο, ερωτηματικά γύρω από το κόστος το οποίο αξίζει να αναληφθεί γύρω από την επίτευξη του τελικού στόχου και κυρίως αναδεικνύει την αντιφατικότητα η οποία ισχύει πολλές φορές ανάμεσα στα μέσα και το σκοπό ( « το χορτάρι Πρέπει ακόμα εμείς να ξεριζώνουμε, για να μείνει πράσινο» ). Από την αναγκαιότητα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» οδηγεί στο ερώτημα μήπως εντέλει τα μέσα είναι ο σκοπός.
Κοινή συνισταμένη όλων των πιο πάνω βέβαια, είναι η υπέρβαση των ορίων ( η αρχαιοελληνική «ύβρις» τελικά ), τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και σε επίπεδο ανθρώπινου μέτρου.
Σημαντική θέση σε όλη αυτή την συναισθηματική όσο και τραγική φόρτιση, παίζει το ίδιο το σκηνικό,όπου έχοντας διατάξει τους θεατές σε δύο σειρές των 20 ατόμων, οι οποίες πλαισιώνουν την δράση, τους μετατρέπει με τον τρόπο του από παθητικούς παρατηρητές ενός θεατρικού δρώμενου σε κριτές και εντέλει σε ενόρκους όπου πρέπει να τοποθετηθούν και να αποφασίσουν γι’ αυτά που βλέπουν.
Το σκηνικό της δράσης μετατρέπεται, ανάλογα με τις ανάγκες του κειμένου και της σκηνοθεσίας, σε κιβωτό, εδώλιο, κελί, λαιμητόμο και εντέλει τάφο του ανθρώπινου ψυχισμού των πρωταγωνιστών της παράστασης.
Εγείροντας πλείστα όσα ερωτηματικά γύρω από την ανθρώπινη φύση και τα όριά της, τον χαρακτήρα της βίας και το περιεχόμενο της επανάστασης, «αναγκάζει» τους θεατές να απαντήσουν οι ίδιοι, πιστός ο σκηνοθέτης στην επιλογή του συγγραφέα να μην τοποθετείται ο ίδιος.
Δεν είναι τυχαίο ότι προσθέτει εκτός κείμενου στο τέλος το ύστατο οντολογικό ερώτημα « τι είναι ο άνθρωπος;»
Το όλο σκηνικό συμπληρώνεται από την φωτογραφική εγκατάσταση της Γιοχάνα Βέμπερ κατά την οποία 133 μεγεθυμένες φωτογραφίες από μορφές της Ελληνικής Αντίστασης, τοποθετημένες στα συμβατικά έδρανα των θεατών, παρακολουθούν και εντέλει επιβλέπουν τόσο τα μετά της Εθνικής Αντίστασης γενόμενα, όσο και εμάς τους ίδιους, οι οποίοι καλούμαστε να τοποθετηθούμε για το «τραγικόν» που μόλις παρακολουθήσαμε.
Απαραίτητο συμπλήρωμα στο ψηφιδωτό, οι άριστες σωματικές όσο και εσώτερες ερμηνείες τις οποίες κατορθώνει να αποσπάσει κατά την προσφιλή του μέθοδο από τους τέσσερις ηθοποιούς Θανάση Αλευρά, Στάθη Γράψα, Αντώνη Μυριαγκό, Αλέξανδρο Τούντα, αλλά και από τη συμμετοχή τόσο του ιδίου όσο και της Μαρίας Μπέικου, ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης, η οποία με την εμβληματική παρουσία της, δίνει ένα είδος ιστορικής νομιμοποίησης στο όλο εγχείρημα.
Υπενθυμίζουμε ότι η Μπέικου είναι ανάμεσα στους 66 αντιστασιακούς οι οποίοι με επιστολή τους απάντησαν στον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε, μετά την δήλωσή του ότι η Γερμανία δεν μπορεί να πληρώσει τα λάθη των Ελλήνων και στην οποία υπενθυμίζουν τα 7,1 δις δολάρια των πολεμικών επανορθώσεων, αλλά και τα 3,5 δις του αναγκαστικού κατοχικού δανείου τα οποία οφείλει στη χώρα μας η Γερμανία.
Εν κατακλείδι το Μάουζερ είναι ίσως η σημαντικότερη παράσταση της περιόδου.

Υ.Γ.
Το κείμενο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα ( Μάουζερ & ο Οράτιος, Χάινερ Μύλλερ). Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφορεί και το σημαντικότατο βιβλίο για το θέατρο « Θεόδωρος Τερζόπουλος και Θέατρο Άττις/Αναδρομή, Μέθοδος, Σχόλια».

Πληροφορίες:
Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία-Σκηνική εγκατάσταση: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης
Δραματουργική συνεργασία: Κώστας Αρβανιτάκης
Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος, Κων/νος Μπεθάνης
Τεχνικός υπεύθυνος: Κων/νος Μπεθάνης
Εκτέλεση σκηνικής εγκατάστασης: Χαράλαμπος Τερζόπουλος
Υπεύθυνη παραγωγής-προγράμματος: Μαρία Βογιατζή
Φωτογραφική εγκατάσταση: Γιοχάνα Βέμπερ
Ερμηνεύουν: Θανάσης Αλευράς, Σταθης Γράψας, Αντώνης Μυριαγκός, Αλέξανδρος Τούντας
Συμμετέχουν: Μαρία Μπέικου, Θεόδωρος Τερζόπουλος
Το κοστούμι της Μαρίας Μπέικου σχεδίασε η ΛΟΥΚΙΑ



Διαβάστε περισσότερα!

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ Ή ΜΗΠΩΣ ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΣ ;

Σε θέμα μείζονος προτεραιότητας έχει αναδειχθεί για το Υπουργείο Εσωτερικών η υλοποίηση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση σε πρώτο και δεύτερο βαθμό.
Μέσα από αλλεπάλληλες συσκέψεις του Υπουργικού Συμβουλίου, επαφές με τους αρμόδιους φορείς, συνέδρια της ΚΕΔΚΕ και ΤΕΔΚΝΑ, επιχειρείται μέσω της Νέας Αρχιτεκτονικής Κράτους και Αυτοδιοίκησης (Καλλικράτης), η πλήρης αναδιάρθρωση στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Το σχέδιο αποτελεί ουσιαστικά το δεύτερο μέρος της μεταρρύθμισης, η οποία είχε υλοποιηθεί το 1988 (Καποδίστριας) και το οποίο είχε συρρικνώσει τους 6.000 δήμους και κοινότητες της χώρας σε 1.034.



Παρακολουθώντας τις σχετικές συζητήσεις και προτάσεις και λαμβάνοντας υπ’ όψιν το κείμενο της δημόσιας διαβούλευσης, μπορούμε να πούμε ότι η πρόθεση της κυβέρνησης όχι μόνο αποτελεί μια βεβιασμένη κίνηση και δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της την προηγούμενη εμπειρία, αλλά κυρίως βρίσκεται σε μια λογική οικονομίστικης διευθέτησης των όποιων προβλημάτων υπάρχουν, αδιαφορώντας αλλά εν τέλει συρρικνώνοντας τον πολιτικό ρόλο που έχει να επιτελέσει η τοπική αυτοδιοίκηση.
Δώδεκα χρόνια μετά την υλοποίηση της πρώτης αναδιάρθρωσης ουδείς αμφιβάλλει για τα αποτελέσματά της.
Δεν είναι μόνο οι προσωπικές εμπειρίες οι οποίες δείχνουν ξεκάθαρα τη σταδιακή απογύμνωση της υπαίθρου, τη ερημοποίηση των χωριών και των κοινοτήτων, που αφομοιώθηκαν από άλλους μεγαλύτερους δήμους, την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας ή της απαξίωσης των διοικητικών υπηρεσιών από το απαραίτητο πολιτικό προσωπικό και την μείωση των πόρων οι οποίοι κατευθύνονταν σε αυτές.
Το ίδιο το κείμενο της δημόσιας διαβούλευσης (ΚΔΔ) αναφέρει χαρακτηριστικά για τον Καποδίστρια «….δε δημιούργησε παρόλαυτα αποτελεσματικούς Δήμους με οικονομική αυτάρκεια και δυνατότητα άντλησης ιδίων πόρων, ούτε διοικητική ικανότητα με καλά οργανωμένες υπηρεσίες και ανθρώπινο δυναμικό……» (1) και αλλού «…..η Πολιτεία δεν στήριξε ουσιαστικά τους νέους ΟΤΑ με πολιτικές προγραμματικής, οργανωτικής και λειτουργικής αναβάθμισης καθώς και με επαρκή χρηματοδότηση, ούτε προχώρησε σε μια σχεδιασμένη, με ενιαίο τρόπο, και ολοκληρωμένη αλλαγή του διοικητικού συστήματος της χώρας…..» (2).
Σε μια πρώτη μάλιστα αποτίμηση των αποτελεσμάτων του Καποδίστρια την οποία επιχείρησε το ΙΣΤΑΜΑΙ – ΑΝΔΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, σε μια επίδειξη ειλικρίνειας, παραδέχεται ύστερα από μία έκθεση 151σελίδων και 50 γραφημάτων ότι «….η εφαρμογή της δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από εκείνα τα οποία έλυσε τόσο σε θεσμικό όσο και πρακτικό επίπεδο, ενώ από τους πρωταγωνιστές της πιο πολύ μοιάζουν δυσαρεστημένοι παρά ευτυχείς από όσα συμβαίνουν….»(3).
Στο κατά πόσον η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση βοήθησε στην αναβάθμιση του ρόλου της περιφέρειας, διατήρησε τον πληθυσμό σε αυτήν και ενίσχυσε την τοπική δραστηριότητα μας δίνουν μια εικόνα τα εξής στοιχεία:


Χρονιά Συμμετοχή Αγροτικού τομέα στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν
1995 9,85%
2000 5,39%
2004 4,07%
2007 3,04%
2008 2,92% (4)

Ακόμη κατά το έτος 2009 ο αγροτικός τομέας απασχολεί το 11,6% του συνολικού εργατικού δυναμικού, σημειώνοντας πτώση κατά 4,4% σε σύγκριση με το 2000(5).

Όσο και αν κύρια υπεύθυνος για τα πιο πάνω αποτελέσματα είναι η πολιτική η οποία εφαρμόζεται από τις τελευταίες κυβερνήσεις, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε ότι σε αυτήν τη συγκεκριμένη πολιτική η διοικητική μεταρρύθμιση η οποία αφορά στην περιφέρεια, έχει το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογεί.
Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση χωρίς να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα από το προηγούμενο χρονικό διάστημα, προχωρά βεβιασμένα στο δεύτερο βήμα. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της πρόθεσή της είναι η αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός της τοπικής αυτοδιοίκησης σε επίπεδο πολιτικό, λειτουργικό και οικονομικό. Αν όμως προστρέξουμε στο κείμενο της Δ.Δ. το μόνο σημείο στο οποίο περιγράφεται κάπως ο σκοπός είναι το ακόλουθο:
«Η Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης αποσκοπεί στην εξοικονόμηση πόρων των φορολογούμενων πολιτών μέσω του περιορισμού του αριθμού των ΟΤΑ και των νομικών τους προσώπων και στην εξορθολογισμένη διαχείριση.» (6)
Για το ουσιαστικότερο μέρος, την πολιτική αναβάθμιση του ρόλου της τοπικής αυτοδιοίκησης, μόνο γενικόλογες αναφορές βρίσκουμε χωρίς βέβαια να συνοδεύονται , γιατί ακριβώς δεν είναι στην επιλογή τους, από συγκεκριμένα μέτρα υλοποίησης.

Ο Καλλικράτης λοιπόν προτίθεται να φέρει τις εξής συγκεκριμένες αλλαγές.
Μετατρέπει τις 54 Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις σε 13 Περιφέρειες, με αναβάθμιση του ρόλου του Περιφερειάρχη με αυξημένες αρμοδιότητες, με παράλληλη θέσπιση περιφερειακού συμβουλίου, περιφερειακών επιτροπών και περιφερειακό συνήγορο για τον πολίτη και την επιχείρηση. Ακόμη από τους 1.034 δήμους και κοινότητες περνά στους 370 το πολύ, με αναβάθμιση του ρόλου του δημάρχου και με θέσπιση θεματικών και τοπικών αντιδημάρχων, συμβουλίων διαβούλευσης, συνήγορο για τον πολίτη και την επιχείρηση, δημοτικά e- ΚΕΠ, κάρτα δημότη κ.λ.π. Τέλος προβλέπει τον περιορισμό των 6.000 Δημοτικών Επιχειρήσεων και Νομικών Προσώπων σε 2.000, ενώ θέτει τους ΟΤΑ υπό κηδεμονία μέσω της συγκρότησης Ειδικής υπηρεσίας εποπτείας .
Ως λόγος για την μετατροπή των Νομαρχιών σε Περιφέρειες αναφέρεται η μέχρι σήμερα αδυναμία συμμετοχής στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. (επιτροπή περιφερειών κ.λ.π.),γεγονός που λειτουργούσε προβληματικά στην διαχείριση των συγκεκριμένων κονδυλίων, τα οποία αποφασίζονταν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με βάση όμως το κείμενο της Δ.Δ. ο αιρετός περιφερειάρχης αποκτά τέτοιες υπερεξουσίες όπου αντί για αποκέντρωση ουσιαστικά έχουμε υπερσυγκέντρωση εξουσιών, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, με τον ρόλο του περιφερειάρχη να τοποθετείται ανταγωνιστικά, ενδεχομένως και πιο πάνω από το ρόλο των βουλευτών, μιας και η εκλογή του θα στηρίζεται σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από αυτές τις οποίες χρειάζεται ένα μέλος του κοινοβουλίου για να εκλεγεί.

Η σημαντικότερη όμως αλλαγή συντελείται στο χώρο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης, αποσκοπώντας ουσιαστικά στην εξοικονόμηση πόρων από τους ΚΑΠ (Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους) τους οποίους υποχρεούνταν η κεντρική εξουσία να παρέχει στους ΟΤΑ. Με τον τρόπο αυτό το πάγιο αίτημα της τοπικής αυτοδιοίκησης (περισσότεροι πόροι για περισσότερη αυτοδιοίκηση) μετατρέπεται σε λιγότερα κονδύλια, σε λιγότερους δήμους.
Το κυριότερο όμως είναι ότι η κεντρική φιλοσοφία του Καλλικράτη, χαρακτηρίζεται από ένα ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερο πνεύμα. Προσπαθεί να μετατρέψει τους ΟΤΑ από οργανισμούς, έστω περιορισμένης αυτοδιοίκησης, έστω προβληματικούς αλλά εγγύτερους από κάθε άλλον κοντά στον πολίτη, σε οργανισμούς εξορθολογισμένης λογιστικής διαχείρισης ή όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται «….οι Δήμοι θα αποτελέσουν ισχυρές μονάδες τοπικής ανάπτυξης και ταυτόχρονα εξελίσσονται σε αποτελεσματικούς διαχειριστές υπηρεσιών….» (7).
Τούτο γίνεται σαφές από τις νέες αρμοδιότητες οι οποίες μεταφέρονται στους δήμους με βάση τον Καλλικράτη. Ως τέτοιες περιγράφονται οι εξής:
• Η πρόνοια και η προστασία της δημόσιας υγείας.
• Η ανέγερση σχολικών κτηρίων
• Η ένταξη των μεταναστών
• Οι πολεοδομικές εφαρμογές
• Ο υγειονομικός έλεγχος
• Οι αδειοδοτήσεις και ο έλεγχος πολλών τοπικών, οικονομικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων κ.λ.π.(8)

Ήδη όμως η εμπειρία του Καποδίστρια σε αυτό το επίπεδο υπήρξε αρνητική. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των παιδικών σταθμών. Θεσμός ο οποίος εντασσόταν στη λογική του πάλε ποτέ Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών όσο και του Υπουργείου Παιδείας, με αυτονόητο το δικαίωμα της ελεύθερης και δωρεάν πρόσβασης σε αυτόν. Η μεταφορά του όμως στην αρμοδιότητα του δήμου, χωρίς τα απαραίτητα κονδύλια βέβαια, οδήγησε στην πρακτική των τροφείων όπου στην πλειοψηφία των δήμων κυμαίνονται από 50 έως 120 ευρώ κατά μέσον όρο. Έχει ήδη δρομολογηθεί η ένταξη στους ΟΤΑ και του θεσμού των βρεφονηπιακών σταθμών.
Στην ίδια λογική η μεταφορά αρμοδιοτήτων όπως είναι η ανέγερση των σχολικών κτηρίων ή η λειτουργία σταθμών της πρωτοβάθμιας Υγείας, οι οποίοι θα εξυπηρετούνται από ιδίους πόρους, μας οδηγεί στην διαμόρφωση δήμων πολλαπλών ταχυτήτων. Είναι προφανές ότι στο βαθμό που άλλους πόρους, εκ των πραγμάτων, μπορεί να διαθέτει το Κερατσίνι από την Εκάλη, η Μύκονος από την Τήλο ή το Αγαθονήσι, διαφορετικό θα είναι το επίπεδο αλλά και η ποιότητα των υπηρεσιών που θα παρέχονται στην Υγεία και στην Παιδεία. Και είναι ακριβώς αυτή η λογική η οποία θα οδηγήσει αναγκαστικά τους δήμους σε συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Ουσιαστικά ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης θα αποτελέσει ένα πρώτο πεδίο, τον Δούρειο Ίππο πρακτικά, εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών κατά τις οποίες, συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα για ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση, θα αρχίσουν με την μέθοδο της σαλαμοποίησης να καταργούνται, με τον ιδιωτικό χώρο να καταλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερο χώρο σε βάρος του δημοσίου.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι οι πόροι οι οποίοι προβλέπεται να μεταφερθούν στους καινούριους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης οι οποίοι θα προκύψουν, «εξαντλούνται» σε υποσχέσεις για απόδοση μέρους του Φ.Π.Α., καθώς και στην δυνατότητα εφαρμογής δυνητικών φόρων. Έτσι συνδέεται η οικονομική αυτάρκεια των δήμων (μιας και δεν ξεκαθαρίζεται κάτι διαφορετικό) από την εν γένει οικονομική δραστηριότητα της περιοχής (των επιχειρήσεων κ.λ.π.), καθιστώντας τους ΟΤΑ «αιχμαλώτους» της οποιασδήποτε οικονομικής ανάπτυξης ή ύφεσης. Τους οδηγεί με άλλα λόγια είτε να λειτουργήσουν ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί στο κυνήγι αυτών των πόρων, είτε ως εφορίες μιας και η συμπλήρωση των χαμένων εσόδων θα αναπληρώνεται από τη δυνατότητα επιβολής τοπικών φόρων. Έτσι οι πολίτες πέρα από την κεντρική φορολογία, μέσω της οποίας το κράτος ήταν υποχρεωμένο να παρέχει με ευθύνη του ανταποδοτικές υπηρεσίες όπως είναι στο τομέα της Παιδείας και της Υγείας, θα φορολογούνται για δεύτερη φορά από την Τοπική Αυτοδιοίκηση ουσιαστικά για τα ίδια πράγματα.
Ακόμη και το επιχείρημα ότι οι Δήμοι παραμένουν οργανισμοί χρεωμένοι και με την αναδιάρθρωση τούτο προβλέπεται να ξεπεραστεί, είναι στον αέρα. Ήδη από τον Καποδίστρια, κονδύλια τα οποία είχαν υποσχεθεί στην έναρξή του οι κυβερνήσεις, ουδέποτε αποδόθηκαν παρ’ ότι προέρχονταν από παρακρατηθέντες υπέρ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πόρους. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στην πρόσφατη συνέλευση της ΤΕΔΚΝΑ ανάμεσα στις άλλες ενστάσεις κατά του Καλλικράτη αναφέρθηκε και η επιμονή στην απόδοση των οφειλομένων προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση πόρων τα οποία για μεν το 2009 οφειλόμενα φθάνουν στο ύψος 331.500.000 ευρώ για δε το 2010 550.000.000 ευρώ από την μείωση των ΚΑΠ και της ΣΑΤΑ (9).Μόνο τώρα και ενόψει του Καλλικράτη, η κεντρική εξουσία μπήκε σε ένα συμβιβασμό τμηματικής χορήγησης, καταβάλλοντας την πρώτη δόση αλλά έχοντας σε εκκρεμότητα τη δεύτερη, η οποία έπρεπε να καταβληθεί μέχρι τέλος Ιανουαρίου 2010 με δεδομένη βέβαια την οικονομική δυσχέρεια της περιόδου.
Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε ότι το συνολικό κόστος της Διοικητικής Μεταρρύθμισης έχει υπολογιστεί από αυτοδιοικητικούς παράγοντες στα 6 δις ευρώ. Στο πόσο σοβαρά λαμβάνει η Κυβέρνηση τον Καλλικράτη φαίνεται από το ότι ο αρμόδιος Γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών για τη διαχείριση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ τοποθετήθηκε μόλις την τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου.
Τέλος πολύ σημαντικό είναι ότι στους γνώστες των οικονομικών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αποτελεί κοινό τόπο ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα μικρών δήμων, νοικοκυρεμένων και με οικονομική αυτάρκεια σε αντίθεση με τους υπερχρεωμένους μεγάλους δήμους όπως είναι οι δήμοι Αθηναίων, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης.

Παρ’ ότι το σχέδιο Καλλικράτης επικαλείται την ανάγκη λειτουργικότερης απόδοσης των Δήμων, μια προσεκτική ανάγνωσή του μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Μέχρι τώρα οι Δήμοι και οι Κοινότητες της περιφέρειας με το λιγοστό έστω διοικητικό προσωπικό τους, με τα συνεχώς μειούμενα κονδύλιά τους, κατόρθωναν και παρείχαν ένα μικρό ή μεγάλο επίπεδο παροχής υπηρεσιών και εξυπηρέτησης των πολιτών της αρμοδιότητάς τους. Με τη σκοπούμενη μεταρρύθμιση παύει και αυτό. Δήμοι και Κοινότητες της περιφέρειας, οι οποίοι φρόντιζαν με τη λογική της τοπικοποίησης και της αποκέντρωσης τα του οίκου τους (από την διεκπεραίωση γραφειοκρατικών διαδικασιών μέχρι τη φροντίδα των δημόσιων χώρων), προβλέπεται να αντικατασταθούν από τη λειτουργία e-ΚΕΠ στα οποία θα χρησιμοποιείται η κάρτα του δημότη. Σύμφωνα με τη λογική των νομοθετούντων, χωριά των εκατό, διακοσίων ή και τριακοσίων ατόμων, απομακρυσμένα από την έδρα του δήμου, θα τύχουν αναβαθμισμένης εξυπηρέτησης από δημοτικά ΑΤΜ (!!!), την ίδια στιγμή που ακόμη και τα διάσπαρτα καρτοτηλέφωνα στην περιφέρεια δεν λειτουργούν.
Ως ισχυρό επιχείρημα οι εισηγητές του νομοσχεδίου σε μια προσπάθεια αποδοχής από την κοινή γνώμη, επικαλούνται ότι η λειτουργικότητα και αποδοτικότητα των ΟΤΑ συνδέεται με το μέγεθος του Δήμου. Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, σε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού / εξευρωπαϊσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης, επιλέγουν Δήμους με μεγάλη αναλογία κατοίκων ανά Δήμο. Παραδείγματα όμως από την Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνουν ότι αρκετές χώρες με μικρή αναλογία κατοίκων και με πολλούς οργανισμούς έχουν εξίσου καλά αποτελέσματα όσο και παράδοση στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά:
ΧΩΡΑ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΑΡ.ΟΤΑ ΚΑΤΟΙΚΟΙ/ΔΗΜΟ
Γαλλία 65.400.000 36.565 1.600
Γερμανία 81.800.000 13.854 5.900
Ισπανία 46.100.000 8.106 4.900
Ιταλία 61.000.000 8.100 7.100
Ευρωπαϊκή Ένωση των 15 μέσος όρος κατοίκων ανά Δήμο 5.200
Ευρωπαϊκή Ένωση των 25 μέσος όρος κατοίκων ανά Δήμο 5.100 (10)

Τέλος αλλά όχι ελάχιστο, ή μάλλον σημαντικότερο, περιορίζεται μέχρι εξαφανίσεως η πολιτική λειτουργία και δυνατότητα των δήμων. Είναι γεγονός ότι το μικρό μέγεθος είναι αυτό ακριβώς το οποίο οδηγεί τον πολίτη σε μια λογική ταύτισης και συμμετοχής στα κοινά του τόπου του. Πολύ πιο εύκολα κάποιος μπορεί να ταυτιστεί με τον «τόπο του» (χωριό, δήμο ή κοινότητα) όταν το μέγεθός του είναι μικρό, ανθρώπινο και προσβάσιμο παρά όταν το μέγεθος είναι της τάξεως των εβδομήντα ή και εκατό χιλιάδων κατοίκων. Το απρόσωπο και απομακρυσμένο των σχέσεων, πολιτικών ή προσωπικών, που αναπτύσσονται στα μεγάλα μεγέθη, έχει την ευθύνη του για την αποστασιοποίηση των πολιτών από τις πολιτικές διαδικασίες.
Είναι γνωστή σε όλους η επιμονή με την οποία, ακόμα και τώρα, πολλοί επιμένουν να παραμένουν δημότες της γενέτειράς τους καθώς και το πόσο διεκδικούν την εκλογική έστω συμμετοχή τους σε αυτήν, σε αντίθεση με την ολοένα και μεγαλύτερη απάθεια την οποία συναντούμε σε μεγάλους Δήμους. Επί παραδείγματι η εκλογική προσέλευση σε μικρούς Δήμους είναι σαφώς μεγαλύτερη από την αντίστοιχη στους μεγάλους.
Την ίδια στιγμή που τα συμμετοχικά κινήματα διεκδικούν αποφασιστικό και καθοριστικό ρόλο για τους δημότες των ΟΤΑ, με χαρακτηριστικότερο το ολοένα και περισσότερο διεκδικούμενο αίτημα του συμμετοχικού προϋπολογισμού ή του αποφασιστικού χαρακτήρα των διαβουλεύσεων, το σχέδιο Καλλικράτης προσπαθεί με γενικόλογες αναφορές αλλά χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο, να πείσει ότι θα λειτουργήσει στην κατεύθυνση της αναβάθμισης του πολιτικού και συμμετοχικού ρόλου των δημοτών. Αποτυγχάνει όμως γιατί ακριβώς δεν είναι μέσα στις προθέσεις του.

Συμπερασματικά η προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει τη νέα Διοικητική Μεταρρύθμιση, τη Νέα Αρχιτεκτονική Διοίκησης και Κράτους, όπως την ονομάζει, δεν είναι παρά μία προσπάθεια παραπέρα συγκεντροποίησης του χώρου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε πολιτικό, οικονομικό, λειτουργικό και κοινωνικό επίπεδο. Εφαρμόζοντας τη λογική του λιγότερου κράτους και των λιγότερων κονδυλίων, προσπαθεί να την υλοποιήσει μειώνοντας δραστικά, κατά τα 2/3 τους ΟΤΑ, τους μετατρέπει σε οργανισμούς με περισσότερες αρμοδιότητες αλλά χωρίς εγγυημένους πόρους, απομειώνοντας τα όποια ψήγματα πολιτικών αμεσοδημοκρατικών δυνατοτήτων είχαν και επιχειρεί με όχημα αυτούς να ασκήσει, μια ήδη αποτυχημένη σε παγκόσμιο επίπεδο, νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Ουσιαστικά η αυτοδιοικητική πολιτική στη χώρα μας, η οποία υπήρξε ως ουσιαστικό σύστημα διακυβέρνησης ήδη από τα χρόνια της τουρκοκρατίας, μέσω των κοινοτήτων, διασώθηκε από τον Ελ. Βενιζέλο ο οποίος επαναθέσπισε την τοπική αυτοδιοίκηση στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα, αναπτύχθηκε τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης μέσα από την πλήρη και ουσιαστική λειτουργία της στις περιοχές της ελεύθερης Ελλάδας, φτάνει σήμερα μέσω συνεχών παρεμβάσεων από την κεντρική εξουσία στα όρια της εξαφάνισης.

Υπενθυμίζουμε μόνο πως όσο γνωστός είναι ο Καλλικράτης από τη συμμετοχή του στο έργο της Ακρόπολης και των Μακρών Τειχών άλλο τόσο γνωστός είναι και ο Ηρόστρατος από την πυρπόληση του Ναού της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Μένει να αποδειχθεί ποιο από τα δύο ονόματα θα χρησιμοποιούμε για την περιγραφή της Μεταρρύθμισης στο μέλλον.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Παράγραφος 48 του κειμένου Δημόσιας Διαβούλευσης (Κ.Δ.Δ.)
2. Παράγραφος 49 του Κ.Δ.Δ.
3. Η πρώτη αποτίμηση του Καποδίστρια / Καθημερινή 14/01/2001
4. Επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος (Ε.Σ.Υ.Ε.)
5. Επίσημα στοιχεία της Ε.Σ.Υ.Ε.
6. Παράγραφος 6 του Κ.Δ.Δ.
7. Παράγραφος 52 του Κ.Δ.Δ.
8. Παράγραφος 59 του Κ.Δ.Δ.
9. Δελτίο Τύπου ΤΕΔΚΝΑ 13.01.10.
10. Εισήγηση της ΤΕΔΚΝΑ στο Συνέδριο του Οκτωβρίου 2007.






Διαβάστε περισσότερα!

ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ του ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΚΑΛΙΝΟΣΚΙ

Στις 10 Οκτωβρίου υπογράφτηκε την τελευταία στιγμή στη Γενεύη από τους Υπουργούς Εξωτερικών της Αρμενίας Έντουαρντ Ναλπαντιάν και της Τουρκίας Αχμέντ Νταβούντογλου, πρωτόκολλο εξομάλυνσης στις σχέσεις των δύο χωρών.
Και λέμε τελευταία στιγμή γιατί η υπογραφή επιτεύχθηκε μετά τις έντονες πιέσεις της Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χίλαρι Κλίντον προς την Αρμενική πλευρά, λόγω του ότι η τελευταία ήθελε με την υπογραφή της συμφωνίας στο λόγο της να αναφερθεί στην γενοκτονία των Αρμενίων. Η αντίδραση του Νταβούντογλου ήταν έντονη και απείλησε να οδηγήσει σε ναυάγιο την όλη συνάντηση. Και ήταν αυτή η παρέμβαση που οδήγησε τους Αρμενίους, κακήν κακώς, στην αποδοχή της συγκεκριμένης συμφωνίας. Όποιοι θυμούνται την αναμνηστική ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ της συνάντησης, εύκολα θα φέρουν στο μυαλό τους το συμβατικό, ταπεινωμένο χαμόγελο του Ναπαλντιάν σε αντίθεση με το θριαμβευτικό της Κλίντον και του Νταβούντογλου. Ο θρίαμβός τους έχει να κάνει με την σταθερή εδραίωση των γεωστρατηγικών σχεδιασμών της υπερδύναμης στην περιοχή (βλέπε αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου) αλλά και την σταδιακή επικράτηση των νεοθωμανικών επιδιώξεων.



Με τα παραπάνω δεδομένα το έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ δεν θα μπορούσε να βρει ευνοϊκότερη συγκυρία στο ανέβασμά του. Παιγμένο για πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, την περίοδο 1999 – 2000 με τους ίδιους βασικούς συντελεστές, επαναφέρει στο προσκήνιο μια άποψη που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Γραμμένο το 1995 από τον Αμερικανοπολωνό συγγραφέα, διαπραγματεύεται τη ζωή ενός ζευγαριού Αρμένιων στην Αμερική τη δεκαετία του 1920. Και εδώ αξίζει να ασχοληθούμε με τις προθέσεις του συγγραφέα. Οικονομικός μετανάστης ο ίδιος επιλέγει να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα ίσως λόγω της επί 10 χρόνια Αμερικανοαρμένιας συζύγου του, ίσως λόγω της φιλίας του με τον ψυχίατρο Τζακ Τσελεβιάν. Όμως η ιδιότητα του οικονομικού μετανάστη απέχει σημαντικά από την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα. Στο έργο του αναδεικνύονται άκρως ικανοποιητικά οι πολιτιστικές πτυχές τόσο της συγκεκριμένης κοινότητας όσο και τα ήθη της χρονικής περιόδου που περιγράφει. Θα μπορούσε μάλιστα να είναι μια εξαίσια μονογραφία για το θέμα του συνοικεσίου. Χρησιμοποιώντας αριστοτεχνικά το εύρημα της φωτογραφίας, το αναδεικνύει ως τον βασικό κορμό που πάνω του στηρίζεται η φυσική και ψυχική διαδρομή των ηρώων. Ο ήρωας Αράμ είναι ο ίδιος φωτογράφος, έχει κουβαλήσει από την Αρμενία μία οικογενειακή φωτογραφία πάνω στην οποία δομεί το μέλλον του και με το επάγγελμά του έρχεται σε επαφή με άλλες οικογένειες μέσω των οποίων ζει την ζωή που δεν έχει. Η ίδια η γνωριμία με τη νεοφερμένη από την Αρμενία γυναίκα του γίνεται στη βάση μιας σταλμένης σε αυτόν φωτογραφίας επίσης, κάτι το οποίο μας φέρνει βέβαια στο νου τις Νύφες του Παντελή Βούλγαρη.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η υπόθεση είναι η Αμερική. Αυτό το λέμε γιατί η συγκεκριμένη κοινωνία έχει τη δυνατότητα να χωνεύει και να εξαφανίζει οποιαδήποτε αναφορά έχει να κάνει με την καταγωγή των ανθρώπων που την κατοικούν. Γι’ αυτό άλλωστε και η Ελληνοαμερικανική κοινότητα (ή μήπως Αμερικανοελληνική;) είναι η πλέον αδύναμη από τις απόδημες κοινότητες της διασποράς. Είναι αυτή η κοινότητα που, δυστυχώς, αν και έχει την μεγαλύτερη οικονομική δύναμη, εντούτοις συμβάλλει ελάχιστα έως μηδενικά σε σχέση με τις υπόλοιπες, στα εθνικά θέματα.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης
«Η Αμερική είναι το χωνευτήρι του Θεού, το μεγάλο χωνευτήρι όπου όλες οι φυλές της Ευρώπης λιώνουν και ξαναμορφοποιούνται!»( Από το θεατρικό έργο του Israli Zangwill, The Melting Pot.).
Και αλλού για τη σιωπή των (Αμερικανών) Αρμενίων:
Υπάρχουν ίσως τρία εντυπωσιακά χαρακτηριστικά της αρμενικής διασποράς στις ΗΠΑ – η σχετική δημόσια σιωπή της κοινότητας έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο περισσότερο δημόσιος ρόλος που παίζει από τότε και η ανάπτυξη ενός ισχυρού συνόλου εσωτερικών κοινωνικών και πολιτιστικών οργανώσεων.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι οι διαμαρτυρίες για τη συμφωνία της Γενεύης ήταν ελαχιστότατες στην Αμερική, όπου σημειωτέον βρίσκεται και η ισχυρότερη εκτός Αρμενίας κοινότητα (500 έως 600 χιλιάδες σε σύνολο 2.500.000 ανά τον κόσμο), σε αντίθεση με τις έντονες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες της Αρμενικής κοινότητας του Λιβάνου η οποία αριθμεί περίπου 150.000 άτομα ή το 4% περίπου του πληθυσμού.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η βασική αδυναμία του έργου. Γραμμένο από έναν Αμερικανοπολωνό προσπαθεί να περιγράψει τις μύχιες επιλογές των Αρμενίων, με δεδομένη την δικιά του ιστορική ταυτότητα στην οποία όμως δεν περιλαμβάνονται ούτε η γενοκτονία των Ελλήνων από τους νεότουρκους στα 1913-1914 και το 1922, ούτε η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού στα 1916-1922, πόσο μάλλον η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915-1916. Όπως ο ίδιος παραδέχεται «Βασικό μου μέλημα δεν είναι να κάνω τους πάντες να κατανοήσουν την ιστορία του αρμενικού Ολοκαυτώματος. Για μένα, είναι απλώς το προσωπικό δράμα του Αράμ. Γι’ αυτό καθώς δεν προσπαθώ με το έργο αυτό να εκπροσωπήσω όλους του Αρμενίους, ενδεχομένως τελικά να συμβαίνει ακριβώς αυτό».
Στήνει λοιπόν ένα έργο στο οποίο, άσχετα αν σε κάποια μέρη του και κυρίως πριν το τέλος αναδεικνύει τα τραυματικά βιώματα των ηρώων του εξαιτίας των θηριωδιών των νεοτούρκων, επιλέγει να προτείνει τη λύτρωση της λησμονιάς από το χρέος της μνήμης. Δεν χρειάζεται όμως να αναφέρουμε το σχετικό απόφθεγμα του Κούντερα.
Ο ήρωάς του ο Αράμ είναι ένας κλειστός ίσως και άνευρος τύπος, όπου ως μικροαστός επιλέγει να αποκαταστήσει τη ζωή του με το να προσπαθεί να αντικαταστήσει την πατρογονική φωτογραφία που κουβαλάει, τοποθετώντας τα πρόσωπα της υπό κατασκευήν οικογένειας πάνω στα κομμένα κεφάλια της φωτογραφίας αυτής. Δεν προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη, επιλέγει να την αντικαταστήσει με μια νέα πραγματικότητα. Όταν λοιπόν κατορθώσει να αντικαταστήσει όλα τα μέλη της παλιάς φωτογραφίας θα έχει ξεκαθαρίσει/εξαφανίσει και το χρέος του με το παρελθόν και την παράδοση.
Η Σέτα, η νεοφερμένη νύφη από την πατρίδα, έχοντας βιώσει τις δολοφονίες και τους βιασμούς μέσα στην ίδια της την οικογένεια, το έχει ξεκαθαρίσει σχεδόν από την αρχή. Επιλέγει να ξεχάσει γιατί η τραυματική αυτή μνήμη την καταρρακώνει. Όμως η μνήμη που δεν έχει βιωθεί και αναλυθεί ολοκληρωτικά, οδηγεί σε πολιτιστικό και κοινωνικό ακρωτηριασμό.
Με όλα τα πιο πάνω δεδομένα, οι δύο πολύ καλοί ηθοποιοί Τάρλοου και Κουλίεβα, αδυνατούν να αναδείξουν το τραγικό στοιχείο αυτής της ιστορίας γιατί ακριβώς αυτό το τραγικό δεν «υφίσταται». Προσφέρουν μια «επαγγελματική» ερμηνεία σε κάποιους ρόλους οι οποίοι δεν έχουν εσωτερικές απαιτήσεις. Μόνο ο Τάρλοου καταφέρνει κάπως να περάσει την αποστασιοποίηση και ψυχρότητα του ρόλου που υποδύεται. Θα μας ενδιέφερε βέβαια να βλέπαμε την προ δεκαετίας πρόταση του Λιβαθηνού, μήπως η συγκεκριμένη είχε επιλέξει να δώσει μεγαλύτερο βάρος στο ζήτημα της μνήμης.
Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα το κείμενο της παράστασης αποτελεί μια όαση (μνήμης) στη μέση μιας ερήμου (λησμονιάς). Στα περιεχόμενά του βρίσκει κανείς όχι μόνο το κείμενο του έργου αλλά και πλήθος κειμένων τα οποία αναφέρονται διεξοδικά στους διωγμούς των Αρμενίων από τους νεότουρκους, στην πολιτιστική ιδιαιτερότητα των Αρμενίων της Αμερικής, σε ένα αρκετά ενημερωμένο χρονολόγιο της παρουσίας τους αλλά και των ιστορικών γεγονότων της περιόδου από το 1618 έως το 1944.
Είναι από τις λίγες φορές που για την υπόθεση ενός θεατρικού έργου φεύγουμε περισσότερο ικανοποιημένοι από το πρόγραμμα παρά από το έργο αυτό καθεαυτό.

Σκηνοθεσία: Στ. Λιθαβηνός.
Ερμηνεύουν: Δ. Τάρλοου, Τ. Κουλίεβα, Γ. Μπινιάρης, Φ. Μοσχάτος, Ρ. Μπολώτας.
Μετάφραση: Δ. Τάρλοου
Σκην. – κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου.
Μουσική: Χ. Γιαζιτζιάν.
«ΠΟΡΕΙΑ»: Τρικόρφων 3-5 και 3ης Σεπτεμβρίου 69, Πλ. Βικτωρίας. Τηλ.:210-8210991


Διαβάστε περισσότερα!

26.02.10: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΑΥΤΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ;

Οι απόγονοι αυτών που εξόντωσαν μια γενιά στην πείνα του ’41, στα σκοπευτήρια και τα μπλόκα, στα καμένα χωριά, αυτοί που λεηλάτησαν για τρία χρόνια την χώρα μας. Αυτοί που έχτισαν την οικονομία τους με τον ιδρώτα των πατεράδων μας στα χυτήρια και τις φάμπρικες τους. Αυτοί που μας πουλάν υποβρύχια που γέρνουν, τανκς που ραγίζουν, C4I που δεν δουλεύουν, κι όταν διαμαρτυρόμαστε κλείνουν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί μας αποκαλούν διεφθαρμένους όταν πίσω από κάθε σκάνδαλο (όπως αυτό της ΖΙΜΕΝΣ) θα βρεις μια γερμανική φίρμα, πίσω από κάθε αποικιακή σύμβαση (αεροδρόμια, διόδια κ.λπ.) κάποιο γερμανικό όνομα θα παίζει, όταν στις γερμανικές αλυσίδες λιανικής οι τιμές είναι διπλάσιες απ’ ότι για τα ίδια προϊόντα στη Γερμανία.


Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη Γερμανική Πρεσβεία (Καραολή & Δημητρίου 3, πίσω από τη βρετανική πρεσβεία), την Παρασκευή 26/02/10, στις 6:30 μ.μ. ως ελάχιστη απάντηση στο κύμα της συκοφαντίας που έχουν εξαπολύσει τα αφεντικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.



ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΜΟΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΚΡΑΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Διαβάστε περισσότερα!

Η ΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ / Μιά ενδιαφέρουσα πρόταση

Η Ένωση Τριπολιτών Αττικής έχει την ευχαρίστηση
να σας προσκαλέσει στην παρουσίαση της ταινίας - ντοκιμαντέρ
"Η ΑΓΙΑ - ΤΗς ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ"
των: Σούλη ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ & Γιάννη ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ
Παρουσίαση: Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου, 2010 & ώρα 7.30 μ.μ.
στο ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ - Ομήρου 14-16
(Είσοδος ελεύθερη)

Η ΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ
Πρόκειται για το αρχιτεκτονικό δημιούργημα του Κώστα Παπαθεοδώρου στην Αρχαία Μαντινεία, το ναό της Αγίας Φωτεινής, που έγινε με πρωτοβουλία του Μαντινειακού Συνδέσμου. Αν και εχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια απο τότε που άρχισε να χτίζεται ο συγκεκριμένος ναός, παρατηρείται ένα μεγάλο ενδιαφέρον απο ένα ευρύ κοινό που επισκέπτεται το συγκεκριμένο δημιούργημα θρησκευτικης λατρείας και αρχιτεκτονικής ιδιαιτερότητας. Όμως ο συγκεκριμένος ναός δεν έχει πάψει να είναι αντικείμενο θαυμασμού αλλά και επικρίσεων. Για άλλους πρόκειται για έργο τέχνης και μνημείο, για άλλους όχι. Τελικά τι απο τα δύο είναι;
Στις ερωτήσεις των θεατών απαντούν οι:
Κώστας Παπαθεοδώρου, αρχιτέκτων, πρωτομαϊστωρ ναού Αγίας Φωτεινής.
Θόδωρος Σπυρόπουλος, αρχαιολόγος, καθηγητής, τέως έφορος αρχαιοτήτων Αρκαδίας.
Γιώργιος Φίλιας, καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνων.
Νίκος Γρηγοράκης, ιστορικός τέχνης, συγγραφέας.
Σωτήρης Μπρέγιαννος, δικηγόρος.
Οι σκηνοθέτες: Φούλης Παπανικολάου, Γιάννης Φραγκούλης.




Διαβάστε περισσότερα!

ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 2)

Τον περασμένο μήνα και συγκεκριμένα στις 22/12/09 το περιοδικό μας ενόψει της συνεδρίασης του Δημ. Συμβουλίου στις 23/12/09 κατέθεσε ερώτηση επί της σχεδιαζόμενης Διοικητικής Μεταρρύθμισης -Καποδίστριας 2.
Η ερώτηση, αν και δεν εισήχθη στην ολομέλεια της συνεδρίασης, εντούτοις αποτέλεσε το έναυσμα για μία πρώτη, έστω και πρόχειρη, συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα, επί του οποίου αρκετοί δημοτικοί σύμβουλοι τοποθετήθηκαν. Μάλιστα τόσο ο Δήμαρχος όσο και η πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου δέχτηκαν να γίνει συζήτηση στο πρώτο Δημ. Συμβούλιο της καινούριας χρονιάς.

Στο διάστημα που μεσολάβησε οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. Όχι μόνο διασαφηνίστηκε η πρόθεση της κυβέρνησης, αλλά επίσης τις τελευταίες τρεις ημέρες ενημερωθήκαμε για τα συγκεκριμένα μέτρα τα οποία προτίθεται να πάρει, ώστε να υλοποιηθεί η Νέα Αρχιτεκτονική Κράτους και Αυτοδιοίκησης όπως ονομάζεται πλέον ο Καποδίστριας 2.
Με δεδομένο λοιπόν τις τελευταίες εξελίξεις, οι οποίες είναι ταχύτατες αλλά και έχοντας υπ’ όψιν τη δέσμευση της Δημ. Αρχής για τη συζήτησή του στο ερχόμενο Δημ. Συμβούλιο, θα θέλαμε να σας υποβάλουμε κάποιες προτάσεις, οι οποίες πιστεύουμε ότι θα συμβάλουν θετικά στον τρόπο κατά τον οποίο θα πρέπει ο Δήμος Υμηττού να διεκδικήσει τη συνέχιση της αυτόνομης παρουσίας του.

Προτείνουμε λοιπόν συζήτηση και υιοθέτηση από το Δημ. Συμβούλιο των εξής προτάσεων:

1. Επειδή το θέμα είναι μείζονος σημασίας και άπτεται προφανώς του ενδιαφέροντος όλης της κοινωνίας του Υμηττού, θα πρέπει να συγκαλεστεί άμεσα Δημόσια Διαβούλευση κατά την οποία θα ενημερωθεί η τοπική κοινωνία αλλά και θα γίνει μια προσπάθεια να μαζικοποιηθεί όσο το δυνατόν καλύτερα ο αγώνας, ο οποίος πρέπει να ξεκινήσει κατά του Καποδίστρια 2.
2. Επειδή είναι πολύ σημαντική η ενημέρωση για το συγκεκριμένο θέμα, πιστεύουμε ότι είναι ουσιαστικό να το γνωστοποιήσουμε σε όλη την κοινωνία του Δήμου μας, μέσω μιας επιστολής την οποία θα συντάξει η Δημ. Αρχή, θα απευθύνει και θα αποστείλει σε κάθε σπίτι, σε κάθε δημότη, σε κάθε κάτοικο του Δήμου μας.
3. Επειδή οι προτάσεις, απ’ ότι τουλάχιστον προς το παρόν φαίνεται, δεν έχουν οριστικοποιηθεί, είναι πολύ σημαντικό η ξεκάθαρη θέση την οποία έχει πάρει κατά πλειοψηφία το Δημ. Συμβούλιο της πόλης μας να κοινοποιηθεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο προς τις προϊσταμένες αρχές ( Νομαρχία, Περιφέρεια, Υπουργείο Εσωτερικών ή όπου αλλού βρίσκετε δόκιμο). Είναι αυτονόητο ότι η θέση μας θα αποκτήσει βαρύνουσα σημασία όταν γνωστοποιηθεί μέσω της φυσικής παρουσίας της Δημ. Αρχής, αλλά και όλων των επικεφαλής των δημ. Παρατάξεων στον Υπουργό Εσωτερικών κ. Ραγκούση.
4. Επειδή όπως ίσως γνωρίζετε στις 18 Ιανουαρίου του 2010 συγκαλείται στην Αθήνα το συνέδριο της ΚΕΔΚΕ το οποίο και θα ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα αυτό, πιστεύουμε ότι είναι αυτονόητη μια έντονη και ξεκάθαρη τοποθέτηση στο συγκεκριμένο συνέδριο, την οποία και θα πρέπει να υλοποιήσει δημοτικός σύμβουλος τον οποίο θα επιλέξετε για το σκοπό αυτό.
5. Επειδή στην εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού είναι καλό να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα που διαθέτει ο Δήμος μας, η ξεκάθαρη απόφαση την οποία έχει πάρει το Δημ. Συμβούλιο, θα πρέπει να αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα του Δήμου αλλά επίσης το σχετικό αίτημα θα πρέπει να βγει προς τα έξω με την ανάρτηση των συγκεκριμένων πανό, τα οποία χρησιμοποιούνται για την προπαγάνδιση των πολιτιστικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού. Επίσης θα ήταν πολύ ουσιαστικό στο επόμενο τεύχος της δημοτικής εφημερίδας να υπάρξει ειδικό αφιέρωμα για το θέμα, για το οποίο όμως θα πρέπει να υπάρχουν συνεχείς αναφορές και στα μελλοντικά τεύχη.
6. Επειδή η ενεργή συμμετοχή των πολιτών του Υμηττού είναι επίσης πολύ σημαντική, είναι καλό να δημιουργηθεί ένα φόρουμ ηλεκτρονικής διαρκούς διαβούλευσης καθώς επίσης και να αποφασιστεί η συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε συζήτηση λαμβάνει χώρο στο διαδίκτυο.
7. Τέλος αλλά όχι ελάχιστο προτείνουμε τη συγκρότηση μιας ανοικτής επιτροπής υπό την αιγίδα της Δημ. Αρχής η οποία θα έχει σαν σκοπό την αγωνιστική κινητοποίηση και δραστηριοποίηση με σκοπό την υπεράσπιση της αυτόνομης παρουσίας του Δήμου μας. Στη συγκεκριμένη επιτροπή προφανώς και θα πρέπει να επιδιωχθεί η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων ως μέλη της. Για το σκοπό αυτό θα πρέπει να υπάρξει απεύθυνση σε όλες τις δημοτικές παρατάξεις, στους πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής μας, στους αθλητικούς συλλόγους, στους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, στα σωματεία εργαζομένων και επαγγελματιών που υπάρχουν στον Δήμο μας, σε όλους τους κάτοικους και τους δημότες εντέλει οι οποίοι θα θελήσουν να δραστηριοποιηθούν στην κατεύθυνση αυτή.


Επειδή η σχεδιαζόμενη Νέα Αρχιτεκτονική Κράτους και Αυτοδιοίκησης (Καποδίστριας 2) είναι άκρως σημαντική όσο επίσης και καθοριστική για το μέλλον του Δήμου μας και θα καθορίσει το είδος των κοινωνικών, πολιτιστικών, αθλητικών και πολιτικών διαδικασιών και σχέσεων που θα επικρατήσουν σε αυτόν, μιας και το αίτημα «ο Υμηττός να παραμείνει μια ανθρώπινη πόλη και γειτονιά», προφανώς και δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε μεγέθη όπως αυτά του Δήμου Αθηναίων, για να αποτρέψουμε εντέλει την μετατροπή του Υμηττού σε Παγκράτι, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατό μέσο στην κατεύθυνση αυτή. Διαφορετικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας ή μάλλον καλύτερα της αδράνειάς μας. Δυστυχώς την αδράνεια αυτή θα την πληρώσουν και τα παιδιά μας.
Για κάθε περαιτέρω διευκρίνιση και βοήθεια είμαστε στη διάθεσή σας.



Διαβάστε περισσότερα!

Δήμος Υμηττού και Καποδίστριας 2

Το περιοδικό ΣΧΕΔίΑ στον Υμηττό άνοιξε θέμα με τον Καποδίστρια 2, μετά την κατάθεση πρότασης-συζήτησης στο Δημοτικό συμβούλιο της 23/12/09. Έτσι προβλέπεται το επόμενο χρονικό διάστημα να υπάρξει σχετική κινητοποίηση στην οποία όλοι μας πολίτες, φορείς, Δημοτικές παρατάξεις, πολιτικές δυνάμεις κ.α. θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν την τοποθέτησή τους καθώς και αν πράγματι θα υπερασπιστούν την συνέχεια της ύπαρξης του Δήμου μας ως αυτόνομου Δήμου.
Διαβάστε την πρόταση της ΣΧΕΔίΑΣ:


ΘΕΜΑ: ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ (ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 2)

Όπως γνωρίζετε την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009 συνεδρίασε εκτάκτως το Δημ. Συμβούλιο με θέμα τους κανονισμούς πεζόδρομων για τις οδούς Καισαρείας και Κων/πόλεως.
Στην εισαγωγική ομιλία του για το θέμα αυτό, ο Δήμαρχος Υμηττού κος Ζούπας, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι η σχεδιαζόμενη Αισθητική και Περιβαλλοντική Αναβάθμιση του Δήμου μας, ίσως είναι το τελευταίο έργο το οποίο θα επιτελέσει ως αυτόνομος Δήμος. Τούτο έχει να κάνει με τη σχεδιαζόμενη διοικητική μεταρρύθμιση ‘Καποδίστριας 2’ και τα υποτιθέμενα σενάρια (στο βαθμό που τίποτα δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως ) συνένωσης του Δήμου μας με άλλους όμορους Δήμους.
Σε προηγούμενη διαβούλευση, σχετική με το θέμα αυτό, υπήρχε ξεκάθαρη δέσμευση της Δημοτικής Αρχής αλλά και του ίδιου του Δημάρχου ότι όσον αφορά τον ίδιο και περνάει από το χέρι του, θα υπερασπιστεί την αυτόνομη ύπαρξη του Δήμου Υμηττού. Το ίδιο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είχε δηλώσει και η πλειοψηφία του Δημ. Συμβουλίου.
Τον τελευταίο καιρό με αφορμή την υφέρπουσα φημολογία για τη μείωση των Δήμων από 1.034 σε 330 έως 350, έχουν ξεκινήσει ανοιχτές συζητήσεις και διαβουλεύσεις σε πάρα πολλούς Δήμους, οι οποίοι ενδέχεται να αφομοιωθούν από άλλους. Σαν τελευταίο παράδειγμα αναφέρουμε την ανοιχτή διαβούλευση η οποία έγινε στο Δήμο Κύμης όπου σύσσωμο το Δημ. Συμβούλιο, οι πολιτικές δυνάμεις και φορείς αλλά κυρίως όλη η τοπική κοινωνία τάχθηκε κατά της ενδεχόμενης αφομοίωσης από άλλο Δήμο.
Τούτο το αναφέρουμε γιατί είναι γεγονός ότι οι οποιεσδήποτε αντιδράσεις, ξεκάθαρες, έντονες, ενδεχομένως και δυναμικές, θα ληφθούν υπ’ όψιν από την ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και θα είναι καθοριστικές στις τελικές προτάσεις για το σχήμα των μελλοντικών Δήμων.
Είναι αυτονόητο λοιπόν και με δεδομένο την μέχρι τώρα αρνητική στάση των πολιτικών δυνάμεων και φορέων της κοινωνίας μας έναντι του ‘Καποδίστρια 2’, ότι στην ίδια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί και ο Δήμος μας.
Θα πρέπει δηλαδή να επαναβεβαιώσει την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε μεταβολή της σημερινής κατάσταση που αφορά στον Δήμο μας και να διεκδικήσει σθεναρά τη διατήρηση του Υμηττού ως αυτόνομου Δήμου.
Στα πλαίσια αυτά θα θέλαμε να ρωτήσουμε το Δημ. Συμβούλιο, τη Δημ. Αρχή αλλά και τον ίδιο το Δήμαρχο εάν προτίθεται να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τις οποίες είχαν αναλάβει μέχρι τώρα έναντι του σκοπούμενου ‘Καποδίστρια 2’ και τι μέτρα προτίθενται να λάβουν γι’ αυτό.
Όσο οι ενέργειες, οι οποίες αφορούν στο μέλλον του Δήμου μας, λαμβάνουν χώρα σε γραφεία του Δημαρχιακού μεγάρου και το αίτημα αυτό δεν αναπτύσσεται ως αίτημα ολόκληρης της κοινωνίας του Υμηττού, πολύ φοβούμαστε ότι προδιαγράφουν ένα μέλλον δυσοίωνο για την προοπτική του Δήμου Υμηττού σαν αυτόνομου.
Πιστεύουμε δηλαδή ότι η διεκδίκηση της συνέχειας της ύπαρξης του Δήμου μας πρέπει σήμερα και όχι αύριο, έντονα, διεκδικητικά και ξεκάθαρα να αποσαφηνιστεί όχι μόνο σε σχέση με την τοπική κοινωνία αλλά και σε σχέση με τις Αρχές οι οποίες σκοπεύουν να υλοποιήσουν αυτή τη μεταρρύθμιση.
Περιμένουμε λοιπόν για τις ενέργειές σας ώστε να προλάβουμε τα αρνητικά σχέδια για το μέλλον του Δήμου μας
Διαβάστε περισσότερα!

They Don't Care About Us ( ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ)

Ίσως το πιό πολιτικό κομμάτι του Jackson


Lyrics:

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, aggravation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Bang bang, shot dead
Everybody's gone mad

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Beat me, hate me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Jew me, sue me
Everybody do me
Kick me, kike me
Don't you black or white me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my life
I have a wife and two children who love me
I am the victim of police brutality, now
I'm tired of bein' the victim of hate
You're rapin' me of my pride
Oh, for God's sake
I look to heaven to fulfill its prophecy...
Set me free

Skin head, dead head
Everybody gone bad
trepidation, speculation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
black man, black male
Throw your brother in jail

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, speculation
Everybody litigation
Beat me, bash me
You can never trash me
Hit me, kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Some things in life they just don't wanna see
But if Martin Luther was livin'
He wouldn't let this be

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, segregation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Kick me, strike me
Don't you wrong or right me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us .
Διαβάστε περισσότερα!

Ο Άη Βασίλης στην Παλαιστίνη δεν έχει δώρα να μοιράσει.

Στην Παλαιστίνη εφέτος, για την ακρίβεια και εφέτος, ο Άη Βασίλης δεν θα μοιράσει δώρα. Με τον αποκλεισμό που έχουν επιβάλει τόσο το Ισραήλ όσο και η Αίγυπτος, μόνο 41 φορτηγά με οικοδομικά υλικά έχουν καταφέρει να περάσουν στην πολύπαθη Γάζα το τελευταίο χρόνο. Μέχρι λοιπόν οι Παλαιστίνιοι να αποκτήσουν Πατρίδα θα είναι απασχολημένος στα οδοφράγματα.


Ισραηλινό τείχος αντικρύζουν οι προσκυνητές που επισκέπτονται τη Βηθλεέμ Reuters
Δεκάδες χιλιάδες προσκυνητές θα επισκεφθούν και φέτος την Βηθλεέμ

«Ειρήνη υμίν». Αυτή η επιγραφή, κρεμασμένη σε ισραηλινό φυλάκιο, υποδέχεται όσους επισκέπτονται αυτές τις ημέρες τη Βηθλεέμ για να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού. Την ίδια ώρα ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και τη γενέθλια πόλη έχει υψωθεί ένα πανύψηλο τσιμεντένιο τείχος, γεμάτο με παρατηρητήρια.

Σε μήνυμα που εξέδωσε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για να υπενθυμίσει στον κόσμο την ύπαρξη του τείχους, αναφέρει ότι αυτό συμβολίζει «Χριστούγεννα χωρίς ελπίδα» για την αρχαία πόλη, όπου η καθημερινή ζωή κατακερματίζεται και ασφυκτιά από την ισραηλινή στρατιωτική παρουσία.


Το Ισραήλ άρχισε την ανέγερση αυτού του τείχους, το ύψος του οποίου φτάνει τα 8 μέτρα, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη όταν ξέσπασε η δεύτερη παλαιστινιακή Ιντιφάντα με φονικές βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε ισραηλινά καφενεία και λεωφορεία το 2000.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει κηρύξει το τείχος παράνομο, διότι ανεγέρθηκε σε έδαφος που κατέκτησε το Ισραήλ στον πόλεμο του 1967 και όπου οι Παλαιστίνιοι φιλοδοξούν να ιδρύσουν το κράτος τους.

«Για πρώτη φορά στη διάρκεια 2.000 χρόνων Χριστιανισμού, η Βηθλεέμ και η Ιερουσαλήμ θα είναι αποχωρισμένες, μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του ισραηλινού τείχους στη βόρεια πλευρά της πόλης της Βηθλεέμ», επισημαίνει η ανακοίνωση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, η έλευση προσκυνητών αναμένεται να είναι φέτος αυξημένη, όπως δήλωσε ο υπουργός Τουρισμού της Παλαιστινιακής Αρχής Χόλουντ Ντάιμπες- Αμπού Ντάγεχ, ο οποίος υπολογίζει σε 40.000 ως 50.000 τον αριθμό των επισκεπτών.

Πολλοί από τους επισκέπτες είναι Παλαιστίνιοι χριστιανοί από το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη, αλλά υπάρχουν και λίγοι που προέρχονται από τη Λωρίδα της Γάζας, η οποία ελέγχεται από τους ισλαμιστές της Χαμάς και είναι αποκλεισμένη από το Ισραήλ.

Σύμφωνα με πηγές των αρχών της Γάζας, το Ισραήλ ενημέρωσε στην εκκλησία ότι θα επιτρέψει μόνον σε 200 από τους τουλάχιστον 700 Παλαιστίνιους που το ζήτησαν, να βγουν από τη Λωρίδα της Γάζας για να επισκεφθούν τη Βηθλεέμ.

Περνώντας μέσα από ατσάλινες πύλες στον δρόμο του από την Ιερουσαλήμ στη Βηθλεέμ, ο φετινός επισκέπτης θα αντικρύσει μία μεγάλη επιγραφή να κρέμεται από ένα ισραηλινό στρατιωτικό φυλάκιο και να τον καλωσορίζει με την ευχή: «Ειρήνη υμίν».

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/R


Διαβάστε περισσότερα!

Μποϋκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ!

Τη Δευτέρα 14/12 η ισραηλινή πρεσβεία και το Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης» διοργανώνουν εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής με ομιλητή τον νομπελίστα Ισραηλινό (και περήφανο για την σιωνιστική διαπαιδαγώγησή του) Aaron Ciechanover, καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Technion-Israel Institute of Technology της Χάιφας και θέμα "Πού μας οδηγεί η ιατρική του 21ου αιώνα;".
Ως εκπρόσωποι ενός καθεστώτος απαρτχάιντ οι «άνθρωποι» της ισραηλινής πρεσβείας θα πρέπει να μας βρίσκουν απέναντί τους σε κάθε προσπάθεια να ξεμυτίσουν από το άντρο τους ακόμα και για την πιο «αθώα» φαινομενικά εκδήλωση

Συνάμα στα πλαίσια της Παλαιστινιακής Καμπάνιας για Πολιτιστικό και Ακαδημαϊκό Μποϋκοτάζ του Ισραήλ (PACBI) θα πρέπει να μποϋκοτάρονται (όπως γινόταν στο παρελθόν με το ρατσιστικό καθεστώς στη Ν. Αφρική) εκδηλώσεις με Ισραηλινούς επιστήμονες που δεν καταδικάζουν την κατοχή, τις σφαγές και το απαρτχάιντ και εκπροσωπούν στο εξωτερικό τα πανεπιστήμιά τους, τα οποία είναι συνένοχα στην καταπίεση του Παλαιστινιακού Λαού.
Όμως αποτελεί και προσβολή προς την νοημοσύνη μας να διοργανώνουν οι εκπρόσωποι των εγκληματιών πολέμου εκδήλωση ειδικά για το ζήτημα της ιατρικής όταν:
- λόγω του συνεχιζόμενου απάνθρωπου αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας πάνω από 350 ασθενείς έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια είτε λόγω των τραγικών ελλείψεων στα παλαιστινιακά νοσοκομεία, είτε επειδή δεν τους επετράπη να μεταφερθούν στο εξωτερικό για νοσηλεία.
- Στις σφαγές τις Λωρίδας της Γάζας δεκάδες νοσοκομεία, κλινικές, κέντρα υγείας και ασθενοφόρα έγιναν στόχος των βομβαρδισμών (ακόμα και με λευκό φώσφορο) και των ελεύθερων σκοπευτών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν και να τραυματιστούν πολλοί γιατροί, νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς, διασώστες.
- Όταν το Ισραηλινό Ναυτικό έχει εμβολίσει, παρεμποδίσει και καταλάβει τα πλοία του Free Gaza Movement που μεταξύ άλλων προσπάθησαν να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια, ιατροφαρμακευτικό κυρίως υλικό και γιατρούς στη Λωρίδα της Γάζας
- Όταν τα εκατοντάδες ισραηλινά μπλόκα στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη παρεμποδίζουν την άμεση πρόσβαση των παλαιστινιακών ασθενοφόρων στους ασθενείς ή τραυματίες που έχουν ανάγκη.
- Όταν το αιγυπτιακό καθεστώς κατ’ εντολήν των Ισραηλινών έχει εμποδίσει κατ’ επανάληψη ανθρωπιστικές αποστολές με γιατρούς να εισέλθουν στη Λωρίδα της Γάζας, συμπεριλαμβανομένης εκείνης στην οποία συμμετείχε Έλληνας εθελοντής και η Βρετανή χειρούργος σύζυγός του.
- Και κυρίως όταν οι Ισραηλινοί γιατροί απέφυγαν να ενημερώσουν τους συνάδελφούς τους Παλαιστίνιους για το πώς να αντιμετωπίσουν τα εγκαύματα από το λευκό φώσφορο (όπως αποκαλύφθηκε σε ντοκυμαντέρ της ιταλικής κρατικής τηλεόρασης RAI 3)
Για ποια Ιατρική του 21ου αιώνα μας μιλάει λοιπόν η ισραηλινή πρεσβεία;
Η εκδήλωση της ισραηλινής πρεσβείας στο Μέγαρο Μουσικής δεν θα πρέπει απλώς να μποϋκοταριστεί αλλά να ματαιωθεί.
Μποϋκοτάζ στο ισραηλινό απαρτχάιντ!
Διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ!
Να στηρίξουμε τις διεθνείς πρωτοβουλίες Gaza Freedom March και Free Gaza Movement

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 14/12/2009 ώρα 18.00

Στην πρώτη επέτειο της ισραηλινής εισβολής στη Λωρίδα της Γάζας, στηρίζουμε την πορεία που πραγματοποιούν από το Κάιρο προς τη Γάζα οι 1000 ακτιβιστές της διεθνούς πρωτοβουλίας Gaza Freedom March στην οποία συμμετέχει 30μελής ελληνική αποστολή, με

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
ΤΡΙΤΗ 29/12/2009 ώρα 18.00

Σύλλογος ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ, Free Gaza Movement, Gaza Freedom March, Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, Σύλλογος Al Awda,-Δικαίωμα στην Επιστροφή των Παλαιστινίων Προσφύγων, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό, Σωματείο Ελληνοπαλαιστινιακής Φιλίας

Διαβάστε περισσότερα!

Ο Δεκέμβρης του " veto " #3

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Το Κοινωνικό και Πολιτιστικό Εργαστήρι του Φιλοπρόοδου Όμιλου Υμηττού σας προσκαλεί την Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου και ώρα 8.00 μμ στη παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Δελαστίκ: "Η Τουρκία στην Ευρώπη; Ε, λοιπόν, όχι!"



Διαβάστε περισσότερα!

Ο Δεκέμβρης του " veto " #2

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΕ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ, ΠΕΜΠΤΗ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΣΤΙΣ 6 μμ
ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΒΕΤΟ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Όλα αυτά τα χρόνια, μεθοδικά, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Ατλαντιστές διέλυσαν τα Βαλκάνια, στρώνοντας το χαλί στην Τουρκία προκειμένου να αναδειχθεί σε περιφερειακή υπερδύναμη και να εξουσιάσει την ευρύτερη περιοχή. Οι ταγοί του αυταρχικού καθεστώτος της Άγκυρας οραματίζονται ένα νεο-οθωμανικό μέλλον, και γι' αυτό ένας από τους μεγαλύτερους εκφραστές του, ο Νταβούτογλου πριν από μερικές εβδομάδες στο Σαράγεβο καλούσε τους λαούς να «επωφεληθούν» από την υπό ανοικοδόμηση Οθωμανική Ειρήνη στα Βαλκάνια.

Κομβικό ρόλο σ' αυτήν την διαδικασία παίζει και η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και μάλιστα με τους όρους και τις συνθήκες που πραγματοποιείται σήμερα. Χωρίς αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, χωρίς αναγνώριση της κυπριακής δημοκρατίας, χωρίς άρση του casus belli, χωρίς αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, και του μικρασιατικού ελληνισμού, χωρίς αναγνώριση του καθεστώτος του Αιγαίου και συνέχιση των παραβάσεων και παραβιάσεων. Πρόκειται για μια εξέλιξη που θα απελευθερώσει όλες τις πολιτικές, οικονομικές και δημογραφικές τάσεις υποταγής της Ελλάδας αλλά και ολόκληρων των Βαλκανίων, και ταυτόχρονα θα υπονομεύσει οποιαδήποτε προοπτική απαγκίστρωσης των Ευρωπαϊκών λαών από το άρμα του Ατλαντισμού. Πρώτο θύμα των εξελίξεων αυτών θα είναι η Κύπρος, η οποία προετοιμάζεται να παραδοθεί σ' ένα έκτρωμα πολύ χειρότερο από αυτό του Ανάν, μια συμφωνία η οποία θα την παραδώσει ως το πρώτο πιάτο στη Οθωμανική σφαίρα επιρροής.

Ενόψει των εξελίξεων του Δεκέμβρη, που θα κρίνουν πολλά, τόσο σε ό,τι αφορά στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., όσο και για την Κύπρο και το Σκοπιανό, τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ, των Βρετανών και των Τούρκων έχουν επιστρατεύσει λυτούς και δεμένους, προκειμένου να δεχθούμε μοιρολατρικά την ακύρωση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας. Οι ελληνικές άρχουσες τάξεις, τα «τζάκια» και οι «νταβατζήδες» έχουν προ πολλού συμφωνήσει με το αζημίωτο να υποταχθούν στα οθωμανικά Βαλκάνια του 21ου αιώνα.

Εμείς, από την πλευρά μας, δεν μπορούμε να καθόμαστε άβουλοι θεατές της προετοιμαζόμενης υποδούλωσής μας. Πρέπει με κάθε θυσία να αποφύγουμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν, μιας χώρας ραγιάδων και γκαρσονιών, μιας ημι-τουρκικής και ημι-ευρωπαϊκής επαρχίας. Να αμφισβητήσουμε το δρόμο που μας έφερε μέχρι εδώ, και μας έχει βυθίσει στην κοινωνική κρίση, την οικονομική κατάρρευση και την εθνική ταπείνωση.

Ήρθε η στιγμή να βάλουμε φρένο στο σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς που σήμερα μας έχει δέσει τα χέρια. Η Ελλάδα μπροστά σ' αυτές τις κρίσιμες συνθήκες χρειάζεται έναν λαό-ακρίτα, ζωντανό, κινητοποιημένο από ένα όραμα για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Φτάνει πια! Ο ελληνικός λαός πρέπει να αρνηθεί να μεταβληθεί σε πειραματόζωο των ισχυρών. Η αντίσταση είναι εφικτή. Αρκεί να αντιπαραθέσουμε ένα όραμα βαλκανική ενότητας και αποκλεισμού της τουρκικής υποταγής των Βαλκανίων, και να δούμε την Κύπρο όχι σαν βαρίδι αλλά σαν ευκαιρία του ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.



ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ – ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ –ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ
ΕΞΩ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ



ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

«ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ», «ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΚΥΠΡΟΥ» (ΣΑΚ), ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «Η ΑΡΓΩ», ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΑΡΔΗΝ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΡΗΞΗ», ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»




Διαβάστε περισσότερα!

Ο Λαζόπουλος για τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ

και εδώ το κυρίως κείμενο της ανάρτησης.
Διαβάστε περισσότερα!